PlusColumn

Voor mij is liefde een boodschappenmandje delen

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Bij de eieren staan een meisje en een jongen te zoenen. Ik heb eieren nodig, maar ik wil ze niet onderbreken. Niet dat ik een gediplomeerd theoloog ben, maar ik weet bijna zeker dat het einde der tijden aanbreekt op het moment dat ik ze aantik en ze door mijn toedoen de lippen moeten loskoppelen.

Ze zien er verliefd uit. Verliefde mensen dragen vaak geen jas. Deze mensen dragen geen jas. Zij draagt een vest en hij draagt een capuchontrui. Ze dragen er helemaal niets onder. Vlinders vinden het fijn om mee te kijken. Verliefde mensen dragen geen hemden. De vlinders in hun buik hoeven maar door één laag kleding heen te kijken.

Dit is naar alle waarschijnlijkheid de eerste keer dat ze samen boodschappen doen. In het blauwe mandje dat tussen hen in op de grond staat, zitten alleen maar lekkere dingen.

Mijn vrouw en ik deden zeven jaar geleden ook voor het eerst samen boodschappen in deze supermarkt. Toen zaten er nog geen wielen onder de boodschappenmandjes. Het leven was gewoon nog precies zwaar ­genoeg in 2012.

Mijn vrouw en ik liepen door de supermarkt en vulden ons mandje. Ons mandje. Alleen al daarom wil ik voor altijd bij haar blijven. Ik wil nooit meer terug naar mijn mandje.

Als men over liefde spreekt, gaat het meestal over grote dingen, maar voor mij is liefde een boodschappenmandje delen. Echter gaat het niet worden. Mijn shampoo naast haar pistachenootjes. Haar chocoladespekjes naast mijn kiwi's. Een 'ons mandje' van een 'mijn mandje' willen maken.

Ik begrijp ook niet waarom nog niemand in Hollywood een romantische film heeft gemaakt waarin twee mensen negentig minuten lang samen een boodschappenmandje vullen. Het gezamenlijk vullen van zo'n mandje draait om troost. Elkaar troost gunnen.

Het meisje en de jongen zijn gestopt met zoenen en ­lopen hand in hand naar de plek waar de toetjes staan. Hij pakt een pak dubbelvla en zij pakt een sixpack ­danoontjes. Het meisje lacht.

"Vla? Serieus?"

"Ik kan echt niet zonder vla. Vla is moedermelk voor volwassenen."

Met een vol mandje lopen ze naar de kassa, maar ­eigenlijk is het geen mandje meer, nee, het is een troostkanon. Het zit volgepropt met kogels die ze af kunnen vuren op de dagen die om verlichting en verzachting vragen. Zij weet nu wat hij nodig heeft om te kunnen overleven en vice versa.

Zij geeft kusjes in zijn nek, terwijl hij hun boodschappen in een tas stopt. Zijn borrelnoten en haar opzetborstels voor haar elektrische tandenborstel. Haar honingdrop en zijn instant noodlesoep. Het meisje rekent af en de jongen zet het mandje terug in de mandenstapel die ongeveer net zo groot is als een middelbare scholier.

Ze weten nu wat ze voor de rest van hun leven voor ­elkaar moeten kopen. En het mandje weet het ook.

"Sparen jullie ook zegels?" vraagt de vrouw achter de kassa, maar ze zijn al weg. Ze staan bij het fietsenrek te zoenen.

"Ik denk eerder dat zegeltjes hun sparen," zeg ik, terwijl ik twee zakken chocoladespekjes op de lopende band neerleg.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden