PlusColumn

Voor hem was er geen gelijke kans

Massih Hutak Beeld Robin de Puy
Massih HutakBeeld Robin de Puy

Ik was uitgenodigd om een college over gelijke kansen in het onderwijs te geven aan eerste- en tweedejaars pabostudenten op de Avans Hogeschool in Breda. En zo stond ik, liet ik mij vertellen, op het podium van de grootste zaal. Of er ook echt iemand zou komen was de vraag, want het was niet verplicht.

Ik had geen usb'tje mee met audiovisuele elementen en/of een powerpointpresentatie, zoals een lieve medewerker vroeg. Dus ik zwaaide met mijn zwarte snelhechter waar veertig kantjes tekst in zaten. Ik had alleen een verhaal.

Dat verhaal ging, zoals dat gaat als je mij vraagt, over meer dan alleen gelijke kansen in het onderwijs. Het ging over een van mijn beste vrienden, Romario, met wie ik opgroeide in Amsterdam-Noord.

Wij begonnen tegelijkertijd met rappen en teksten schrijven en waren elkaars muzikale tweelingbroers. We stonden wekelijks aan elkaars zij in de Winston Kingdom of in Café de Duivel te freestylen op open mic-avonden. Romario, die toen en nu nog steeds bekend staat als Romz, stal elke avond weer de show.

Ik kende niemand die met meer verbeeldings­vermogen, met meer liefde en met meer plezier zo grenzeloos speelde met taal als hij. Ik kende niemand die met zo veel overtuiging en charisma zo onbevreesd en onbevangen op het podium stond als hij.

Maar ik kende ook niemand die zo liefdeloos en zo alleen leefde als hij. Als hij de juiste begeleiding had gehad, was hij nu een van 's lands beste dichters en performers geweest. Een verhalen­verteller die zich net zo makkelijk intens liet fascineren en inspireren door een bushalte als door een volkstuin. Waar hij nu is, weet ik niet.

Als je het hebt over gelijke kansen, is onderwijs daar per definitie, in het beste geval, een gevolg van. Het is niet waar de (on)gelijkheid begint. Sterker nog, ik zou kunnen verdedigen dat achterstanden en of voorsprongen die ontstaan door het opgroeien in een bepaald type huishouden, milieu of anderszins bevorderende en/of belemmerende situatie, nergens anders zo kunnen worden vergroot of gelijkgetrokken als in het onderwijs.

Het grote verschil tussen Romz en mij werd namelijk niet gemaakt in de zogenaamde zwarte wijk waar we beiden woonden, maar op mijn zogenaamde witte school. Daar leerde ik communiceren met oudere, witte mensen die mij verder konden helpen in het leven want: It takes a village to raise a child.

Om een gesprek te kunnen voeren over gelijke kansen moeten we eerst zorgen voor gelijkwaardigheid onder deelnemers van het gesprek. Dus de volgende keer niet in de grootste collegezaal van een hogeschool, maar in mijn oude buurt, in Noord. En niet alleen praten óver jongeren als Romz maar mét jongeren als Romz.

Maar, en ook dat moet ik eerlijk bekennen, je hebt ook een initiatiefnemer nodig, in dit geval de gemeente Breda, die zo vooruitstrevend en verlicht is om hun aspirant-leraren toe te laten spreken door een drop-out die vier jaar heeft lesgegeven en ook daar weer mee is gestopt.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden