Column

Voor heel even een mens zich gewenst laten voelen

Eva HoekeBeeld Ivo van de Bent

ASKV/Steunpunt Vluchtelingen hield een actie: tijdens de Nacht van de Vervanging werden BN'ers en politici gevraagd om voor één nacht een asielzoeker in huis te nemen. Op de een en of andere manier waren ze ook achter het e-mailadres van De Man gekomen, en nadat ze een aantal keer flink op zijn geweten hadden staan duwen, had de lieverd ja gezegd.

We kregen Shiraz te ­logeren, een 44-jarige Koerdische Irakees die al 18 jaar in Nederland woonde en zo zoetjesaan uitgeprocedeerd was.
'Fijn,' zei ik. 'Een echte man in huis. Misschien weet hij wél hoe je een buitenlamp vervangt.'

Nadat ik had beloofd zulke opmerkingen verder voor me houden, mailde hij terug, en zo kwam het dat De Man vorige week woensdag met een kleine, vriendelijk ogende Koerd in zijn kielzog de trap op stommelde.

'Zet de asbak maar weer op tafel, schat,' zei hij terwijl de deur openzwaaide. 'Shiraz is ook een kettingroker!' Daar bleek geen woord aan gelogen, Shiraz dronk koffie en rolde de ene sigaret na de andere. 'Gezellig,' vond De Man. Begrijpelijk vooral, zoveel had ie verder niet.

Shiraz was vanwege een eigen mening als 26-jarige in het laadruim van een Turkse vrachtwagen geklommen, er 20 uur later in Rotterdam weer uitgegooid en sindsdien van loket naar loket gestuurd. Achttien jaar later was hij officieel 'ongewenst' verklaard, maar die status had hij aan de overkant ook. Zelfs zijn familie wilde hem niet terug. 'Ze vinden me een loser omdat het me niet gelukt is hier een bestaan op te bouwen,' vertelde hij terwijl hij Duttie de Poes onder de kin kriebelde. 'Maar ik mocht niet werken, niet studeren, niks.' Werken deed hij inmiddels toch, voor anderhalve euro per uur repareerde hij computers in een sociale werkplaats. Alles beter dan de hele dag thuis zitten in zijn schuilflat in Geuzenveld, die hij met twee andere 'ongewensten' deelde.

Zijn leven was mislukt, vond Shiraz. 'Ik wou dat ze me meteen hadden gezegd dat ik niet mocht blijven. Dat had ik erg gevonden, maar ik had het gerespecteerd. Nu ben ik oud, en zijn mijn kansen voorbij.'

Ik keek naar het lege kopje Nespresso. Anderhalve euro, dat betaalden wij voor zo'n cupje. Als het de bedoeling van ASKV/Steunpunt Vluchteling was geweest ons te laten beseffen hoezeer we het hadden getroffen, waren ze in hun opzet geslaagd. 'Het is allemaal wat,' zeiden we daarom, waarna we nog maar een fles wijn opentrokken, want een betere oplossing hadden we ook niet. Ondertussen maakte Shiraz een foto van Duttie.

Die nacht kon ik de slaap niet vatten.
Shiraz ook niet, zei hij toen we hem de volgende ochtend in de huiskamer aantroffen. Zijn natte haar kleefde in piekjes aan elkaar, de poes lag alweer op schoot. 'Maar dat lag niet aan het bed,' zei hij snel. 'Ik ben gewoon een beetje onrustig. Ik vind jullie heel aardig.'

'Nou,' zei ik. 'Dat is dan wederzijds. En Duttie is ook dol op je.'
Hij glimlachte: 'En dat voor een buitenlander.'

Straks is het kerst, en zit Shiraz in zijn eentje op zijn kamer. Doet u mij een lol, en stuur hem een kerstwens via Twitter, hij heet @ShirazNL.

U verliest een minuut, maar u maakt een mens voor heel even gewenst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden