PlusPS

Voor Claudine (47) werd een marathon kinderspel

'Darling, ik heb wat leuks bedacht...' Zo kondigde de vrouw van Jim Jansen, hoofdredacteur van New Scientist, een jaar geleden aan dat ze de hele triatlon van Zürich ging doen. Wat volgde, was een bewogen jaar voor het hele gezin.

Beeld Ted Struwer

Qua sporten ben ik op zich wel wat gewend. Mijn vader en broer Henk voetbalden niet onverdienstelijk en mijn broer Dolf was, voordat hij doorbrak als cabaretier, een van de betere hardlopers in Amsterdam.

Ergens begin jaren tachtig ­eindigde hij als derde bij de marathon van Helmond, en weer later deed hij in Rotterdam een ultieme poging om diezelfde afstand binnen 2,5 uur af te leggen. Live op tv was hij te bewonderen toen hij kokhalzend over de finish kwam en constateerde dat hij twee seconde tekortkwam.

Mijn vrouw leerde ik aan het begin van dit millennium kennen op Caye Caulker in Belize en toen ze twee jaar later haar prachtige woning in het Zwitserse Basel verruilde voor een veredelde studentenkamer in de Watergraafsmeer, had het sportvirus nog niet zo hard toegeslagen.

Rondjes werden trainingen
Goed, als ze zin had rende ze even naar Diemen en terug of deed ze een paar rondjes Oosterpark, maar meer niet. Dat veranderde na de geboorte van Nena (2003) en Miquel (2005). Rondjes werden trainingen, afgetrapte gympen werden ingeruild voor de nieuwste Asics en een Garmin-horloge werd aangeschaft om tijden te kunnen meten.

Claudine Jansen-Leonhardt (47), terugblikkend: "In 2006, toen ik al meer dan vijftig kilometer per week liep, belde ik Dolf op met de vraag wat ik moest doen om een echte marathon te lopen. Zijn antwoord was simpel: een keer per week een duurloop van tweeënhalf uur en je bent klaar. Aldus ­geschiedde."

Ik zie mezelf daar nog staan, op een regenachtige dag eind oktober, voor het Olympisch Stadion met het ene kind in de draagzak en de andere in een wandelwagen. Toen mijn vrouw na 3 uur en 56 minuten over de finish strompelde, sprak ze de legendarische woorden: "Liever een derde ­bevalling dan een tweede marathon."

Roepende benen
Niets zo veranderlijk als de mens, laat staan de sportvrouw. Een paar dagen na haar debuut op de 42 kilometer 'riepen haar benen alweer' - zoals ze het zelf treffend ­omschreef. In de jaren die volgden, werd een ­marathon kinderspel.

Ze liep er standaard drie per jaar. Rotterdam was de snelste (3.44), Parijs de mooiste, Davos de zwaarste (zes uur in de stromende regen door de bergen) en die van Amsterdam liep ze het vaakst (twaalf keer).

"In 2016 deed ik uit interesse mee aan een triatloncursus, en ik was onder de indruk van de afwisseling," zegt ­Claudine daags voor haar beproeving in Zürich in ­onze woonkamer in Amsteldorp.

Ze is gekleed in trisuit, naast de eettafel staat een Canyonracefiets, in de badkamer hangt een wetsuit te drogen en de iPhone-oplader wordt gebruikt om haar fietsnavigatiesysteem en het sporthorloge van nieuwe energie te voorzien. De voorbereiding op een triatlon kost vooral veel tijd.

Veel energie
Als rechtgeaarde Zwitser kan ze als geen ander vroeg opstaan zonder wekker. "Ik heb veel energie; zodra de zon ­opkomt, kan ik gaan sporten terwijl de rest van het huis ligt te ­slapen. Miquel breng ik hardlopend naar school en twee keer per week ga ik fietsend naar Hilversum, waar ik een praktijk heb als vrijgevestigde mondhygiëniste. Als er onverwacht een patiënt uitvalt, loop ik een rondje op de hei."

Sinds januari is haar triatlon ook voor de rest van ons ­serious business. Door de hevige sneeuwval kon er niet ­buiten worden getraind en werd de Canyonfiets op een Tacx-fietstrainer in de huiskamer gezet voor een duurtraining van een uur. De hoeveelheid zweet die werd geproduceerd, had ik nooit eerder gezien.

Ook ons ochtendritueel veranderde; ik werd geacht haar met rust te laten. Elke ochtend moest de rustpols gemeten worden (in stilte) en vond het weegritueel plaats, waarna werd ontbeten met magnesiumpoeder, bietensap en vitamine-C-tabletten.

Wekelijks schema
"Sinds deze winter is Josta Bolhuis mijn coach, zij stelt wekelijks een schema voor me op. Dat was leidend, ook voor het gezin. Het kwam voor dat ik 150 kilometer gefietst had en meteen doorging om twee uur hard te ­lopen. Ik zag dan nog net hoe Nena zat te blokken op haar woordjes ­Latijn, terwijl ik door Miquel en een vriendje met een Nerf ­beschoten werd."

Natuurlijk moesten wij wennen aan haar schema, maar goed plannen en overleggen doet wonderen. En je merkt dat sport goed voor de mens is. Als Claudine een duurtraining had gehad en daarna fris gedoucht aan tafel zat, was ze hartstikke vrolijk.

Een van de zaken die het afgelopen jaar echt veranderde, was ons voedingspatroon. Vlees was al jaren uit den boze, maar na twintig jaar als vegetariër werd mijn vrouw ineens veganist; ze had het nu wel gehad met de salade geitenkaas die zo ongeveer in elk Amsterdams etablissement op de kaart staat.

De dag begint met havermout met zaden en fruit, voor de lunch staat een salade op het menu en 's avonds gekookte groenten - zoete aardappel, broccoli en bonen - met hummus. De kinderen en ik bleven overigens wel 'normale' dingen eten zoals pasta en pizza, maar ook ons eetpatroon werd gezonder.

Goede bierdrinker
Toch, en ik wil bijna zeggen gelukkig, zijn er ook uitzonderingen op de gezonde leefstijl. Claudine: "Ik was al een goede bierdrinker, maar nu kan ik er nog beter ­tegen. We gaan één keer per week naar Brouwerij 't IJ om een IJwit te drinken, of naar De Ruyschkamer voor een Westmalle Dubbel. De dag erna heb ik nergens last van."

Een triatlon afmaken is een kwestie van heel veel ­trainen en een even zo gedisciplineerde houding. Maar ook als je je daaraan houdt, kan het makkelijk misgaan, heb ik het ­afgelopen half jaar gemerkt. Tijdens de meivakantie in Mallorca - haar trainingskamp werd gecombineerd met een familie-uitje - kocht ze bij een lokale Spaanse sportbeunhaas een middel om haar zwembril schoon te maken.

Die bril gaf na gebruik inderdaad een helder zicht, maar haar ogen waren dermate beschadigd dat we in één nacht drie ziekenhuizen moesten bezoeken. En de op het eerste gezicht lullige splinter in haar voet ging op een akelige manier ontsteken, waardoor er een week niet getraind kon worden. Diepe ellende.

'Doodnerveus'
Het maandenlange trainen had een ultiem doel en dat was het volbrengen van een echte triatlon. Onze zomervakantie werd aangepast met een tussenstop Zürich, waar afgelopen zondag een Ironman werd georganiseerd, zeg maar de crème de la crème van de triatlon.

De Zwitserse hoofdstad is overigens een plek bij uitstek voor een triatlon. In het plaatselijke meer wordt het zwemonderdeel gedaan, ­gefietst wordt er in de bergen, met de venijnige Heartbreak Hill als extra attractie, en de marathon leidt onder meer door de prachtige Altstadt.

Met twintig graden was het qua temperatuur nog aangenaam toen we in de vroege ochtend iets voor zes uur arriveerden bij Landiwiese aan de Zürichsee, de startplaats van het zwemonderdeel.

Overweldigend
Artiesten als ­Pharrell Williams, The White Stripes en Survivor zweepten de meer dan tweeduizend triatleten met witte badmuts op, en Claudine zei net voor ze in het water dook dat ze 'doodnerveus' was.

Iets meer dan anderhalf uur later meldt ze zich bij de ­wisselzone om 180 kilometer te gaan fietsen. Een kleine zes uur later geeft de thermometer op diezelfde wisselzone op de kop af dertig graden aan, terwijl ze de eerste meters van uiteindelijk 42 kilometer aanvangt.

Onder de 12,5 uur eindigt ze op de plek waar ze gestart is en ik haar trots opwacht. Haar eerste reactie? "Overweldigend. ­Wanneer is de volgende?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden