Column

Volmaakter dan een muizenval kan een mens niet zijn

Theodor Holman
null Beeld Het Parool
Beeld Het Parool

De laatste tijd doe ik, naar aanleiding van een aantal tv- en radioprogramma's, mee met debatten over De Volmaakte Mens. We kunnen medisch steeds meer.

We hoeven straks niet meer met elkaar naar bed om kinderen te maken, we kunnen kiezen wat voor koters we willen hebben, en sommige ziektes kunnen we binnenkort uitsluiten.

Mijn kleinkind kan al 100 worden. Zijn kinderen misschien 150.
Dat brengt allemaal nieuwe morele problemen met zich mee.

Of ik daar af en toe iets over wil vertellen. Tja... Ik denk steeds meer het volgende: elk ding dat de mens heeft bedacht, is eigenlijk al een volmaakte mens.

Of het nu een televisie is of een mes, een lamp of een hondenhok. Volmaakter dan een muizenval kan een mens niet zijn, bedacht ik toen ik, wegens verbouwing bij de buren, weer last had van Mickey en zijn familie.

Een ding heeft geen hart, geen hersens, dus geen geweten, en voert zijn taak altijd beter uit dan ik. Daarom hebben we het ook bedacht.

Een bom vernietigt meer dan ik ooit kan.
Een stoel geeft meer gemak dan ik ooit kan bieden.
Een boek is coherenter dan ik kan denken.
Maar ik zal u eerlijk zeggen dat mijn omgeving mij om deze gedachte uitlacht.

'Jongens, Theodor vindt een condoom en pleepapier volmaakte mensen!' 'En een AK47 vindt ie ook een volmaakt mens.'

En toch... Plato werd ook uitgelachen.

Stel dat een mens alles kan zijn en kan worden... Wat wordt hij dan uiteindelijk?

Ik denk een steen. Of een wolk. Ik heb het dan wel over een tijdsbestek van enkele miljarden jaren.

Ik kijk naar Moor, mijn allerliefste schat. Een hond. Zij is niet door mensenhanden gemaakt. Zij is dan ook geen Volmaakte Mens. Zij is een Volmaakt Huisdier.

Zij is wat wij worden.

'Theodor, zit!' zegt robot HAL.
Ik doe wat HAL zegt, want dan geeft hij mij het lekkerste eten. Ik ben, als mens namelijk heel gelukkig bij HAL, zoals Moor dat bij mij is.

De robots vechten onderling, nemen grote politieke beslissingen en verwijten elkaar een moraal te hebben die updates behoeft. Soms loop ik uit dit sciencefictionverhaal en stap ik in een geschiedenisboek. Ik lees hoe we oorlog voerden om... Nee, niet om niets.

Maar om te worden wat we in de toekomst zijn: huisdieren.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden