PlusReportage

Volksopera verhaalt over dreigende veryupping en historie Van der Pekbuurt

Na eerdere volksopera's in Floradorp en Tuindorp Oostzaan was het dit jaar de beurt aan de Van der Pekbuurt om de onderlinge saamhorigheid te bezingen. 'In opera is iedereen een beginner.'

Volksopera op het Lupineplein in de Van der Pekbuurt in Noord Beeld Marc Driessen
Volksopera op het Lupineplein in de Van der Pekbuurt in NoordBeeld Marc Driessen

De topambtenaar belooft nog zo dat in de Van der Pekbuurt iedereen erop vooruitgaat door de verhipping en de renovaties. De bewoners moeten het nog zien.

'Blijf met je poten van onze buurt,' zingen ze op de melodie van het Soldatenkoor uit de opera Faust van componist Charles Gounod. 'Wij willen geen sloop! Wij willen geen koop! Er wordt hier gehúúrd!'

Het is hun antwoord op de met hippe brillen getooide projectontwikkelaars die aankondigen dat de markt weg moet van het Mosveld. Het is 2009 en de bewoners hebben hun lesje wel geleerd.

In de jaren zestig kwamen ze ook al bedrogen uit, toen plaatselijke trots en voetbalclub De Volewijckers plaats moest maken voor de IJtunnel. Toen zongen de hoogwaardigheidsbekleders ook, op een melodie van Verdi: 'U merkt gegarandeerd: iedereen profiteert.'

Veryupping en oorlog
Omkleed met veel persoonlijke dramatiek kwam zo vrijdag en zaterdag heel de geschiedenis van de Van der Pekbuurt voorbij.

In een speciaal voor de bewoners geschreven volksopera ging het over de dreigende veryupping, maar ook over de bombardementen in de oorlog, het landskampioenschap van De Volewijckers en het vertrek van zoveel bewoners naar Purmerend en Almere.

Met duizend toehoorders per keer stroomden ze toe en het liet ze duidelijk niet onberoerd. Hoe strijdbaarder de liederen, hoe luider hun bijval vanaf de tribune onder de bomen van het Lupineplein.

"Het is een heel opstandige opera," zegt initiatiefnemer René van 't Erve. Dit was alweer zijn vierde volksopera, vier jaar na de eerste in zijn eigen buurt Floradorp.

Sinds januari waren zo'n 120 buurtbewoners hele avonden in touw met audities en repetities - een bont gezelschap, van gepensioneerden tot studenten en van huurders uit het oude hart van de buurt tot kopers van nieuwbouwappartementen in Overhoeks.

Dat zal hen toch dichter bij elkaar hebben gebracht?

"Ha! Dat is wel wat ik beweer als ik fondsen aanschrijf voor subsidie," lacht Van 't Erve. "Het is natuurlijk op kleine schaal. Tegelijk weet ik maar al te goed dat die kleine schaal heel belangrijk kan zijn."

Laagdrempelig excuus
Hij heeft bewust gekozen voor opera als laagdrempelig excuus om elkaar beter te leren kennen. "In opera is iedereen een beginner, daar weet niemand van tevoren iets vanaf. Daarin is iedereen gelijk." Hoe dan ook: "In Floradorp hebben de mensen het er nog steeds over."

"Die 120 mensen kénnen elkaar nu," zegt ook Niels Krummacher, één van de ondernemers achter De Soepboer aan de Van der Pekstraat. "Ik vind dat wel belangrijk, dat ik meer mensen hallo kan zeggen in mijn eigen buurt. In Overhoeks kende ik eigenlijk niemand. Nu meteen veertig mensen."

In de opera speelt hij de topambtenaar. Met zijn strakke pak is hij het gezicht van de gentrificatie, zoals hij in het dagelijks leven misschien ook wel is met zijn verse soepen in de snel veranderende Van der Pekstraat.

"Terwijl we in de praktijk iedereen in de zaak krijgen, ook de oude bewoners van de buurt, we zijn heel laagdrempelig. En voor ons zat er een waterpijpcafé. Nou niet iets waar de buurt wat aan had."

"De opera laat ook wel zien dat de verandering van alle tijden was." En dat maakt de Van der Pekbuurt ook zoveel interessanter, vindt hij.

"Als het niet zo'n schizofrene buurt was, met dat volkse aan de ene kant en dat creatieve aan de andere kant, denk ik niet dat de volksopera ons had zien staan."

Resultaat
Lydia Heuckeroth, tijdens de intermezzo's de verteller van het verhaal, ziet nu al resultaat van de volksopera. Ze staat al dertig jaar op de markt, eerst op het Mosveld en nu aan de Van der Pekstraat. De dag na de première was het duidelijk drukker dan normaal.

"Ik heb denk ik de hele opera en het publiek voor mijn stal gehad. Ik denk wel dat het zorgt voor saamhorigheid, dat het de mensen dichter bij elkaar brengt. Op zo'n avond als deze zijn we net één grote familie."

Want even wennen is het wel, die nieuwe bewoners. "Zoals De Soepboer. In het begin kwam ik er niet, je moet ze eerst leren kennen."

"Ik hoop stiekem dat René het nóg een keer gaat doen, dat hij ook nog het hart van het Purmerplein en Nieuwendam gaat veroveren." En dan, met een verwijzing naar haar broer en zanger Gorden, Topper van het eerste uur:

"Zoals De Toppers een begrip zijn geworden, zo geldt dat ook voor de Volksopera. Maar dan binnen Amsterdam-Noord. Wat hebben we hier nou helemaal?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden