Volgens de VS heeft Assad gifgas gebruikt, maar wat is het bewijs?

In 2003 hield Colin Powell, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, voor de VN een rede over de toestand in Irak. Met lichtbeelden. In Irak waren overal bommen en bunkers en werden voortdurend raketten vervoerd. We moesten 'ten oorlog'. Powell toonde ons harde bewijzen dat Irak zich aan geen code of handvest hield.

Ik ben gevoelig voor bewijzen en dus vond ik ook dat de Amerikanen Irak moesten binnenvallen.

Een paar dagen later of eerder zag ik premier Tony Blair van Groot-Brittannië eveneens keiharde bewijzen tonen dat Irak een atoombomindustrie wilde beginnen.

Waar wachten we nog op? dacht ik en ik begon mijn klapperpistolen te poetsen.

Later bleek dat Powell een toverlantaarnvoorstelling had gegeven met gefabriceerde bewijzen en dat Blair vlijtig een scriptie had overgeschreven. Maar toen waren we al driehonderdduizend doden verder. Uit schuldgevoel is Blair later katholiek geworden, meen ik.

Nu heeft de VS bewijs dat Assad gifgas heeft gebruikt tegen zijn eigen burgers en vinden de Amerikanen dat we Assad moeten straffen.

Wat is het bewijs?

Een opgevangen gesprek; het staat op een cassettebandje.

Ik miste meteen die dia's van Powell.

Door de lulligheid ervan ben ik geneigd het te geloven, al kan zelfs ik, digibeet, binnen vijf minuten met mijn iPhone zo'n bijna onverstaanbaar gesprek in elkaar flansen.

Maar ik moet geloven dat het gesprek authentiek is, want dat bandje komt van de Israëlische geheime dienst. Voor authenticiteit moet je tegenwoordig bij geheime diensten zijn, begrijp ik.

Dat harde bewijs dat we wensen, zal er nooit komen.

Nu zegt iedereen nog dat er hard en overtuigend bewijs moet zijn, maar straks zal de circumstantial evidence zo toenemen dat geen hard bewijs meer wordt gevraagd. Er komt nóg een cassettebandje boven water, wat overlopers beweren dat Assad zelf opdracht heeft gegeven, wat zogenaamd betrouwbare bronnen zweren dat ze Assad zelf sarin hebben verkocht, et cetera et cetera.

We zeggen vervolgens dat we niet actief aan de oorlog meedoen, maar ineens staat per ongeluk weer een Nederlandse militair naast een Amerikaanse viersterrengeneraal en blijkt Assad in een hol onder de grond te hebben gezeten.

'We've got him!' roept de generaal. De vraag is dan of dat er een snars toe doet.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden