Plus

Voetbalhelden van weleer zijn ook maar mensen

Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

Ik ben er nu wel aan gewend. Maar in het begin maakte mijn hart een sprongetje. "Ooo kijk nou, daar staat Van der Sar. Nou niet raar met je gezicht gaan trekken. Rustig blijven en doorlopen." Maar het is toch schrikken. Van die grootheden die daar gewoon bij Ajax rondlopen. Het is hun natuurlijke habitat. Maar niet de mijne. Ik ben nog een groentje in dit wereldje. Ken deze mannen alleen van televisie. En dat doet iets raars met je. Er zijn genoeg bezoekers op De Toekomst die met deze voetbalhelden van weleer op de foto willen of een handtekening vragen.

Maar nu Ajax ook 'onze club' is, voelt dat ongepast. We behoren nu tot dezelfde familie. En een handtekening vragen van een familielid is vreemd. Dus doe ik net of ik het allemaal heel alledaags vind. Ha daar loopt Simon Tahamata. 'SIMON TAHAMATA!!' galmt het in mijn hoofd. Zogenaamd toevallig kijk ik net de andere kant op als hij passeert. Zo 'normaal' vind ik het. Terwijl mijn zoontje hem simpelweg een high five geeft. Het is zijn techniektrainer, dus waarom niet?

Hij kent ze ook niet van televisie. Dat scheelt. Helemaal in het begin waren we eens te vroeg voor een training. Het leek me geen punt. Dan had mijn zoontje wat extra tijd om met zijn teamgenoten te kletsen en kon ik het terrein een beetje verkennen. Na een kwartiertje keerde ik terug naar de kantine. Nu sprong mijn hart alle kanten op. Daar stond mijn jongen, tussen Richard Witschge en Aron Winter in. Of ik zijn moeder was. Ik maakte een raar geluid dat voor 'ja' moest doorgaan. De kleedkamer was op slot geweest en deze heren hadden zich over hem ontfermd. Ik onderdrukte een zenuwtrek en piepte een bedankje. Mijn zoontje riep enthousiast 'Doei!' en zij lachten.

En daar zit 'm het verschil. Mijn zoontje ziet mannen van middelbare leeftijd, ik zie sterren uit mijn jeugd. Overmars, Bosman, Bogarde, Jonk, Roy, Stam, de broertjes De Boer, die ik dankzij de botox van Ronald nu eindelijk uit elkaar kan houden. Oké, twintig jaar ouder dan toen ik ze op televisie hun fabelachtige voetbalkunsten zag vertonen. Sommige hebben nu een buikje, anderen zijn licht kalend. Dat relativeert wel een beetje. Laatst zag ik er één met wat mayonaise in z'n mondhoek. Ach ja, het zijn net mensen. Nog even en ik vind het echt gewoon.

e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden