Plus

Vluchteling-studenten halen diploma: 'Werk hard, geloof in jezelf'

Een nieuwe lichting afgestudeerde vluchteling-studenten vierde dit weekend feest in Amsterdam. Eén kreeg een prijs. 'Ik denk: het komt goed.'

Kurdvin ­Rasool: 'Dit land heeft meer voor mij gedaan dan mijn eigen land.'Beeld Dingena Mol

Wat hem op de been heeft gehouden? "In een bubbel kruipen en doorgaan," zegt Kurdvin ­Rasool (39), net afgestudeerd vluchteling-­student uit Irak. Niet luisteren naar de verhalen over buitenlanders die het land overspoelen en 'onze manier van leven' om zeep helpen. "We zijn vanbinnen allemaal van glas," zegt hij. "Woorden kunnen meer kapotmaken dan je denkt."

Nog altijd komt hij minstens één keer per maand in het voormalige doorgangskamp Westerbork, waar hij in de buurt woont. Zitten op een bankje, het liefst laat op de dag als er niemand meer is. "Het doet iets met me," zegt hij.

"Een bepaalde lucht, de stilte. Het geeft me enorm veel energie. Ik denk: het komt goed, achter de wolken schijnt de zon." Hij heeft er lang vrijwilligerswerk gedaan. "Ik wilde weten waar deze maatschappij pijn heeft geleden. Ik moest ook de donkere kant zien. Als je Nederlander wilt worden, moet je ook de geschiedenis kennen."

Saddam Hoessein
Zaterdag vierden in Pakhuis de Zwijger ruim tweehonderd vluchtelingen dat ze hun diploma in het Nederlandse hoger onderwijs hebben gehaald, met steun van het Universitair Asiel Fonds (UAF). Rasool is één van hen. Hij kreeg de Kees Bleichrodt Award voor buitengewone prestaties tijdens zijn studie, vernoemd naar de voormalige UAF-directeur, die in 2012 overleed

Een mooi symbool, vindt Rasool. "Het laat nieuwkomers zien: werk hard, geloof in jezelf en dan komt het succes uiteindelijk ook." Rasool studeerde in Groningen International Humanitarian Action, met een uitstapje naar Columbia University in New York, waarvoor hij uit vele talentvolle studenten was geselecteerd.

Schuttersputjes
Voor het verslag van zijn stage in een vluchtelingenkamp van de UNHCR kreeg hij een negen. Met zijn auto was hij naar Noord-Irak ­gereden, waar een grote stroom vluchtelingen vanuit de door IS belegerde stad Kobani op gang kwam.

De VN wilde hem niet hebben, omdat de situatie ter plekke te gevaarlijk was. Hij bleef toch. In het kamp zijn 28.964 mensen door de molen gegaan. Hij weet het precies. Checken, vaccineren en doorsturen. Veel alleenreizende kinderen, soms pas vier jaar oud. Acht tot twaalf per dag. Zijn ogen glimmen. Eén keer is hij erin geslaagd er eentje met zijn moeder te herenigen. Eén keer.

In Nederland richtte hij de studievereniging Shalom Arabs op om de partijen die zich hadden ingegraven in hun standpunten over het Midden-Oosten uit hun schuttersputjes te krijgen.

Mensensmokkelaars
Rasool is een Koerd uit Noord-Irak. Zijn vader was arts en werd in 1997 gearresteerd door het regime van Saddam Hoessein. Uit zijn huis gehaald als een crimineel, omdat hij op straat medicijnen uitdeelde die door de VN het land in waren gebracht.

Hoessein liet liever één miljoen kinderen sterven om te laten zien wat voor ­gevolgen de internationale boycot tegen zijn land betekende, zegt Rasool.

Hij zelf, achttien jaar, zat bij een vriend toen hij een telefoontje kreeg van zijn moeder: kom niet meer thuis, jou zoeken ze ook. Twee weken heeft hij ondergedoken gezeten voordat hij met behulp van mensensmokkelaars via Turkije het land kon ontvluchten richting Europa.

Pas na vijftien jaar zag hij voor het eerst zijn ouders terug. Een nare ervaring. Oude, broze mensen. "Je zit bij mensen en je weet niet wie ze zijn. Je denkt: wat moet ik zeggen?" Drie jaar heeft zijn vader vastgezeten onder het regime van Hoessein. Tot op de dag van vandaag weigert hij er met zijn zoon over te praten.

Pijnlijk
De asielprocedure. "Het was lastig, heel pijnlijk," zegt hij. Zijn dossier is twee keer zoek­geraakt bij de IND. Elke maand moest hij een stempeltje halen. Drie keer kreeg hij een brief dat hij het land moest verlaten. Pas na het generaal pardon van 2007 kwam de verlossende ­mededeling dat hij hier mocht blijven.

Nederlands leerde hij uit een gratis dagblad en de boeken van Jip en Janneke. Werken deed hij in een restaurant. Zwart, van acht uur 's avonds tot acht uur 's ochtends. Elke week zette hij een advertentie in de krant: wie heeft er een baan voor mij?

En toch: het was zijn grote droom om Nederlander te worden. "Dit land heeft meer voor mij gedaan dan mijn eigen land," zegt hij. "Dit land heeft van mij een student gemaakt."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden