Viskom

THEODOR HOLMAN

In 1961 stierf een jongetje in de Van Eeghenstraat. Hij had zijn hoofd in een viskom gestoken omdat hij zo graag op een astronaut wilde lijken.

Toen ik dat bericht op mijn achtste hoorde, begreep ik die jongen meteen en besefte ik dat ik aan de dood was ontsnapt, want als wij een lege viskom hadden gehad, zou ik waarschijnlijk ook hebben geprobeerd mijn hoofd daarin te proppen omdat ik spationaute wilde zijn.

Dat ik toen dit Franse woord voor astronaut gebruikte, kwam door mijn vader. Hij meende dat alle grote uitvindingen, denkbeelden et cetera uit Frankrijk kwamen, een land dat toen volgens hem 'veel verder' was dan de VS of Rusland.

Door die in een viskom gestikte jongen heb ik nooit meer astronaut willen zijn en heb ik alles wat daarmee te maken had, bedreigend gevonden. Daarmee bedoel ik: zodra ik astronauten zag, kreeg ik last van claustrofobie.

Alle fobieën zijn doodsangst, heb ik eens gelezen, en die angst is wat weg, waardoor ik min of meer rustig naar zo'n André Kuipers kan kijken, die nu een half jaar in de ruimte zal zweven.

Hoewel...

Ik snap er eigenlijk niets van. Althans: er zijn toch al eens mensen in de ruimte geweest? Weten we daar al niet alles van? Ik snap wel dat in de ruimte belangwekkend onderzoek kan worden gedaan, maar we kunnen hier op aarde nu toch alles simuleren?

Ik geloof ook wel dat het heel mooi is, zo tussen de sterren, maar Toscane is ook mooi, en als ik die ruimtevaarders na hun terugkeer hoor praten, hoor ik eigenlijk alleen maar dat ze hebben gezien dat de aarde op ontploffen staat en dat het er een stinkbende is.

Waarom moet de televisie hier uren en uren aan besteden? Dit hebben we toch allemaal al met Apollo Henkie (Henk Terlingen,1941-1994) gezien? En dan: een half jaar zonder seks lijkt me ook niets. Van alleen mannen in een ruimte waarin alleen goochelaars zich prettig voelen, zie ik de lol niet in.

André Kuipers zwaait naar ons in die Sojoez en ik zie hem, tussen al die losse snoeren en stekkers, ineens veranderen in een oranje goudvis. Hij zweeft als een goudvis door de ruimte.

André zit in een viskom. Ik krijg het weer benauwd.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden