Vinkenoog was nieuwsgierig naar de dood

Simon Vinkenoog in actie tijdens de perspresentatie van De Boekenweek 2006. Foto ANP/Marcel Antonisse

AMSTERDAM - Schrijver, dichter, levenskunstenaar, performer, wietambassadeur, pacifist, filosoof; allemaal kwalificaties die op Simon Vinkenoog (80) slaan. Hij overleed zondagochtend vroeg, een week voordat hij 81 zou zijn geworden. Hij raakte na een hersenbloeding in coma. Nog geen maand geleden werd er nog een been van hem geamputeerd.

Vinkenoog is het meest bekend om zijn schrijver- en dichterschap. Voor zijn oeuvre kreeg hij veel onderscheidingen. Hij behoorde tot de namen in het rijtje Vijftigers over wie iedere scholier in de Nederlandse les krijgt onderricht. Deze nieuwe poëziestroming vond haar podium in het tijdschrift Blurb, waarvan Vinkenoog samen met Remco Campert, Rudy Kousbroek, Hans Andreus en Gerrit Kouwenaar in de jaren 1950 en 1951 redacteur was.

De Amsterdammer maakte in de jaren vijftig tijdelijk een uitstapje naar Parijs, maar keerde snel weer terug naar zijn geboortestad. Vinkenoog was nauw verbonden met Amsterdam en vice versa. Op zijn 80-ste verjaardag verscheen als cadeau zijn eerbetoon aan de stad met de titel Amdam/Madmaster. Tegelijkertijd kwam een bundel met verzamelde poëzie uit.

Vinkenoog was een veel geziene gast in de Amsterdamse horeca. Na 1991 verscheen hij minder frequent in zijn stamcafé Scheltema. Sinds die tijd was hij namelijk elke zomer te vinden in zijn twee tuinhuisjes op het volkstuincomplex Buitenzorg in Amsterdam-Noord.

Zijn huis met uitzicht op de Amstel deed tot de jaren tachtig dienst als opslagplaats van het Vinkenoogarchief. Daar bewaarde hij hoge stapels boeken en tijdschriften over alles wat hem boeide, totdat het hem in 1989 teveel werd. Ook zijn zesde vrouw Edith wilde graag wat leefruimte, zodat het archief werd opgedeeld. Het Amsterdamse Gemeentearchief en het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis waren gretige afnemers.

Inspiratie zocht hij in drugs. Zijn eerste van vele jointjes rookte hij in 1952. Onder wietminnend Nederland werd hij geroemd om zijn liefdesverklaring aan 'moeder gras'. Bij softdrugs alleen bleef het niet. In 1959 was Vinkenoog vrijwilliger bij een onderzoek naar ervaringen tijdens een LSD-trip. Dat onderzoek heeft hij op eigen initiatief verlengd. In 2007 demonstreerde Vinkenoog op de Dam tegen het dreigende paddo-verbod.

Het 'grote verhaal' haalde Vinkenoog vooral uit het leven zelf. Getuige zijn lijfspreuk en boektitel Coïto ergo sum speelden vrouwen een grote rol in zijn leven. Zesmaal trad hij in het huwelijk, vijfmaal werd hij vader. Een Playboy-redacteur verhoedde in 1990 dat hij en zijn vrouw naakt in het blad poseerden.

Zijn gezondheid begon hem op latere leeftijd parten te spelen. Hij werd een aantal malen geopereerd aan zijn benen. Kort geleden moest zijn rechterbeen worden geamputeerd.

In 2004 werd hij uitgeroepen tot Dichter des Vaderlands. Twee jaar later haalde de Amsterdammer als lijstduwer van de Groen Vrij Internet Partij 106 stemmen bij de Kamerverkiezingen.

Ooit zei hij dat hij ''ontzettend nieuwsgierig was naar de dood''. ''Daarin worden alle sprookjes waar en na de dood zul je alles weten. Maar ik denk dat ik na de dood in de buurt van de aarde blijf hangen, want ik vind het enorm interessant hier, aldus de auteur in een interview in 1975. Op zijn 80e verjaardag liet hij nog los dat hij nog heel lang wilde blijven schrijven. (ANP)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden