Column

'Vinden jullie mij er oud uitzien?'

Eva HoekeBeeld Floris Lok

Het was zondagmiddag, de eerste mooie dag van het jaar, en op het terras van Bar Spek vroeg de oudste van drie vriendinnen - eind dertig, marketing, type teut na twee rosé - naar de bekende weg: 'Nee, maar even serieus: vinden jullie mij er oud uitzien?' De twee vriendinnen, ook niet gek, schudden van nee.

'Helemaal niet,' zei de één, een vrouw zoals je ziet in Kruidvatfolders - niet te dun, niet te dik, middenblond, frisse blos, vriendin van velen. 'Ik zou je begin dertig schatten.'

'Nóu...' zei de andere vriendin - ook fris, maar net een tikkie sluwer - 'je bent natuurlijk ook geen zestien meer.'

Het was zo, en nadat de Rosévrouw een bitterbal had doorgeslikt, gooide ze het hoge woord eruit: 'Ik ga fillers nemen.'

'Echt?' vroeg de Kruidvatvriendin, zichtbaar ontzet.

'Ja,' zei de Rosévriendin, en ze wees op haar mondplooien. 'Hier. Wist je dat ze dat vet tegenwoordig gewoon uit je billen halen?'

De Sluwe keek op: 'Dan heb je dus meteen een liposuctie, hoe relaxed is dat?' Ze giechelden, twee in één, holladiee, ideaal.

Maar de Kruidvatvriendin trok een snuit.

'Er zijn anders ook heel veel butchers, dat was laatst op tv. En ik vind het er ook vaak nogal onnatuurlijk uitzien.'

'Wéét je wie ik laatst zag?' praatte de Sluwe er overheen. 'Mariska. Die had zúlke donkere kringen onder haar ogen... Echt heel afwijkend.'

De Rosévrouw: 'O echt? Vertel!'

De Sluwe: 'Zo zonde, vroeger was ze een heel knappe meid, alle jongens vonden haar leuk. Dat is nu echt niet meer zo.'

De Kruidvatvriendin: 'Ik vind haar wel heel aardig.'

De Sluwe: 'Jawel, tuurlijk, maar het zit in haar gezicht, mensen kijken er meteen naar. Ik ook. Het is heel oppervlakkig, maar ik kan nergens anders aan denken als ik met haar praat. Dan denk ik: dan dóe je daar toch wat aan?'

De Rosévrouw: 'Toen ik nog in de hulpverlening werkte, was er een meisje met een wijnvlek in haar gezicht. Dat je denkt: ja meid, dat werkt niet mee als je solliciteert.'

Het was even stil.

De Sluwe stak een sigaret op, nam een haal en vroeg toen aan de Kruidvatvriendin: 'Wat zou jij laten doen dan?'

Die keek haar wantrouwend aan. 'Hoe bedoel je?'

De Sluwe: 'Nou, ja, als je één ding mocht kiezen. Wat zou je doen?'

De Kruidvatvriendin dacht even na. 'Eh... Ik denk mijn ogen. Ben ik van die lenzen af.'

De Sluwe: 'Niet je lippen?'

De Kruidvatvriendin: 'Hoe bedoel je?'

De Sluwe: 'Nee niks, maar als je toch alles mag doen. Is toch mooi, volle lippen?'

De Kruidvatvriendin zweeg - zo had ze nog nooit over haar lippen gedacht.

Ondertussen zakte de zon, ze namen ze er nog één, en ook nog maar een rondje bitterballen, kon hun het schelen, binnenkort werd de hele handel er toch weer afgezogen.

Maar écht gezellig werd het niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden