Plus

Vijfde solovoorstelling Ellen Dikker in première in Bellevue

Haar 'Kleine Messi' kent geen twijfels, maar dat is voor Paroolcolumnist en cabaretièr Ellen Dikker zelf wel anders. Zaterdag gaat haar voorstelling Buitenspel in première.

Ellen Dikker: 'De voorstelling gaat over het lange pad dat ik nodig bleek te hebben' Beeld Eric van Nieuwland

Ze hoort het vaak na voorstellingen: 'Hartstikke leuk joh, maar eerlijk gezegd had ik nog nooit van je gehoord.' ­Cabaretièr Ellen Dikker (46) maakt met Buitenspel haar vijfde solovoorstelling.

Ze speelt zo'n zestig keer per jaar, Amsterdam hangt nu vol met de poster van haar nieuwe voorstelling - het haar hoog opgestoken, roodgestifte lippen, scheidsrechtersfluit - maar bij het grote publiek is ze nog niet doorgebroken. Brede grijns, zelfspot altijd om de hoek: "In mijn tienjarige zoektocht naar de spotlights ben ik er dan kennelijk toch nog in geslaagd redelijk onzichtbaar te blijven."

Succesvol kind
Elke zaterdag schrijft ze in Het Parool de column 'de Kleine Messi' over haar oudste zoon, die bij Ajax speelt. In mei verschijnen haar observaties over de wereld van de jonge Ajacieden in boekvorm bij uitgeverij Ambo/Anthos.

De flitscarrière van haar 11-jarige heeft haar aan het denken gezet, vertelt Dikker, ze noemt het de 'aanzwengeling' voor haar nieuwe voorstelling, die vanaf donderdag in Bellevue is te zien. "Ik heb een kind dat zo jong zo goed weet wat hij wil en er ook zo voor kan gaan, zonder vragen, twijfels en angst. Dat is bij mij wel anders geweest. Maar hij komt wel uit mij voort, heeft mijn genen. Dus dat straalt ook af, hè?"

Maar het is best verwarrend, zo'n succesvol kind. "En ik ben nu ook van de leeftijd, midden veertig, dat je vragen gaat stellen: waar sta ik, wat heb ik bereikt, wat wil ik en gaat dat nog lukken allemaal?"

Verbeelding aan de macht
Ze begon met een studie kunstgeschiedenis in Amsterdam, verruilde die voor politicologie en deed toen auditie voor de Toneelschool, omdat toneelspelen bij Crea een openbaring was gebleken, de verbeelding aan de macht. Een wonder dat ze werd aangenomen, zegt ze, van de 700 kandidaten mochten er 22 door.

Maar ze verzoop er met haar onervarenheid tussen de overweldigende types die er rondliepen, sloeg dicht. Op de Theaterschool in Eindhoven bleek het net wat gemoedelijker, maar ze had ook wel van Amsterdam geleerd: ik ga me niet meer in een hoekje laten zetten.

Ze speelde voorstellingen bij verschillende theatergezelschappen, bijrollen op tele­visie en presenteerde bij Omroep West, maar ze wilde graag iets met humor doen - op de opleiding was al duidelijk geworden dat ze daar gevoel voor had. Daarnaast had ze de behoefte zelf meer 'in control' te zijn. Cabaret moest het worden, bedacht ze, maar dan met haar eigen theatrale invulling.

Haar eerste optreden, op het open podium van de Engelenbak, was een regelrechte ramp. Haar broer zat in de zaal en hoorde iemand zeggen: 'Zooo, wat een psychofreak was dat.'

Droog: "Ik had mijn vorm nog niet gevonden." Ze besloot door te zetten, met cabaretfestival Camaretten als stok achter de deur. Daar won ze in 2006 de persoonlijkheidsprijs. "Toen kon ik gaan touren, toen kreeg ik een impresariaat. Toen kon ik eindelijk écht beginnen - ik was 36. Daar gaat mijn voorstelling over, over dat lange pad dat ik nodig bleek te hebben."

Nakomertje
Ze werd geboren in Zandvoort, als nakomertje in een gezin met twee oudere broers. Haar Joodse ouders hadden de oorlog meegemaakt. Wat ze thuis vooral had meegekregen: blijf onder de radar, wees voorzichtig, kop niet boven het maaiveld.

"Daardoor heb ik me lang kleiner gemaakt dan ik ben, nam ik minder ruimte in dan ik zou hebben gewild. Ik heb heel wat stappen moeten zetten om die kop boven het maaiveld te krijgen. Dat ging heel gestaag. En dan kijk ik vol bewondering naar mijn zoontje, dat zichzelf zo makkelijk laat zien."

Haar zoon en haar ouders, het zijn de stemmen die in Buitenspel tegenover elkaar staan. "Het 'bedje', het bredere geheel van de voorstelling, is de prestatiemaatschappij - het moeten scoren - waarin iedereen een droomversie heeft van zichzelf, het grotere ik. Het is nooit goed, je kijkt altijd maar naar boven."

"Het is tegen dat licht dat ik me afvraag: en ik? Hoe scoor ik op die ladder? Alleen: je kunt wel naar boven kijken, maar we vergeten te kijken naar wat er is, naar wat we hebben. Mensen verwarren succes met geluk - ik ook."

Ellen Dikker, Buitenspel. Bellevue 26-28/1. ­Speellijst www.ellendikker.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden