Videocracy ****

Regie: Erik Gandini

Erik Gandini werd geboren in Italië en groeide op in Zweden, twee landen in hetzelfde werelddeel, maar daar houden de overeenkomsten op. Als Italiaanse buitenstaander keerde hij voor de (Zweeds/Deense) documentaire Videocracy terug naar het Italië van mediamogul Berlusconi om een portret te maken van een land waar de grootste mediabaas ook de minister-president is en waar de liefde voor vrouwen met lange benen tot officieel regeringsbeleid is gemaakt.

Afgelopen jaar meldde persbureaus dat bij een peiling onder jonge vrouwen in Milaan het merendeel antwoordde dat het hun grootste wens was om 'veline' te worden. 'Velines' zijn meisjes die overal op de Italiaanse commerciële televisie opduiken en op de achtergrond zwijgend mooi staan te wezen in hun speelpakjes. Berlusconi riep internationaal grote weerstand op door een aantal van deze voormalige velines naar voren te schuiven in politieke functies.

Gandini portretteert een aantal mensen in de videocratie Italië. Het minst opzienbarend is de jongen die nog bij zijn moeder woont, en ondertussen weinig realistische ambities koestert om de nieuwe (zingende) Jean-Claude Van Damme te worden. Die types kennen we ook uit onze eigen talentenshows.

Interessanter wordt het als Gandini doordringt tot de hofhouding van Lele Mora, een decadente 'televisieagent', die in een geheel wit paleis woont en een van de intimi is van Silvio - F.O.B ofwel Friend of Berlusconi. Er hangt een geur van corruptie en misbruik rondom deze figuur en de stal van halve tv-sterren rond het zwembad, die beelden uit het oude Rome oproepen. Mora laat vol trots zien hoe hij koketteert met Mussolini en het is duidelijk dat hij veel van de kwaliteiten van de fascistische leider in Berlusconi terugziet.

Je kunt Gandini wel verwijten dat hij niet op zoek is naar tegengeluiden: het lijkt een land zonder oppositie te zijn, zonder intellectuele elite, zonder briljante filmmakers.

Het schokkendste beeld uit Videocracy is een verkiezingsspotje voor Berlusconi, waarin de vrouwen van Italië de lof op de grote leider zingen. Het lijkt afkomstig te zijn uit een land waar de bewoners massaal zijn gebrainwasht, precies het punt van Gandini. (MARK MOORMAN)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden