PlusStraatbeeld

Videoabri's Dam storen eerder dan dat ze verleiden

Sinds kort zijn er nieuwe videoabri's rond de Dam en het Rokin geplaatst. Beelden van een hysterisch drukke stad, midden op het tóch al meest hysterisch drukke punt van de stad: zoiets schiet zijn doel nogal voorbij.

Videoabri op de DamBeeld Tammy van Nerum

Zoals wij allen weten, staat reclame in de eerste plaats niet bekend om haar subtiliteit.

Het moet opvallen, schaamteloos zijn, en met een zo groot mogelijke kracht in onze hersenpan geboord worden, net zolang tot we ons als willoze Stepford Wives naar de winkel begeven om de aangeprezen producten in ons mandje te ­laden.

Althans, dat zouden de reclamemakers natuurlijk graag willen, maar in de praktijk ligt het gelukkig subtieler.

We zien per dag tenslotte zo veel advertenties en reclames, dat meer dan negentig procent simpelweg langs ons heen gaat: verdronken in een dagelijkse oceaan van prikkels die tóch al niet mals is - met of zonder reclame.

Opdringerig
Desondanks lijkt het geschreeuw van de reclame­maker daardoor alleen maar harder te worden: wordt er ergens op een prominente plek een huizenblok gerenoveerd? Reken er dan maar op dat er niet wordt geschroomd dat héle huizenblok te behangen met steigerreclames.

Een schoolvoorbeeld daarvan is momenteel rond de Van Baerlestraat te bewonderen. Wie vanaf het Museumplein aan komt rijden, stuit op vier gigantisch grote gekleurde blokken met daarop in zwart de letters STOP, LOOK, LISTEN en THINK. Met de groetjes van het Museumkwartier.

Het blijkt een oproep om mensen 'weer te verbinden met hun fysieke omgeving in plaats van met hun mobiele telefoon', maar dit is wel erg in your face: de gekleurde tekstblokken zijn zó groot dat het het kruispunt iets onwerkelijks geeft.

Te veel is soms nu eenmaal te veel. En dan werkt de bedoeling averechts. Gargantueske steigerreclames zoals hierboven zijn eerder ­opdringerig dan effectief.

Hetzelfde geldt voor de nieuwe videoabri's die sinds kort rond de Dam en het Rokin zijn geplaatst. Die lijken op de moderne abri's die we al kennen, met dat verschil dat er naast verschillende advertenties ook bewegend, nogal fel beeld op te zien is.

Stoort
In principe prima, ware het niet dat het goedbeschouwd belachelijke punten in de stad zijn om dat soort prikkelende dingen op te plaatsen.

Wie heeft er, vervaarlijk op de fiets met een windvangende paraplu slingerend langs tramrails, toeristen, taxi's en mensenmassa's, ­behoefte aan het psychedelisch van vorm veranderend gebladerte van een reclame voor Nescafé Coconut Latte?

Of beelden van een in versneld tempo langsrazende stad, waarop een gifgroen grijnzende vuilnisbak ons maant de stad schoon te houden?

Beelden van een hysterisch drukke stad, midden op het tóch al meest hysterisch drukke punt van de stad: zoiets schiet zijn doel nogal voorbij. En stoort, net als de maxi-steigerreclames, eerder dan dat het verleidt.

De videoabri op de Dam blijkt trouwens ook nog, als je even goed kijkt, een digitale stadsplattegrond te zijn. Hartstikke handig natuurlijk, maar door alle toeters en bellen heen moet je daarvoor wel even speuren naar het des­betreffende knopje, dat helemaal rechtsonder in de hoek in muisgrijs verscholen ligt.

Je zou bijna zeggen: geef die knop een fel lichtje mee. Maar dat zou in het geval van de videoabri's toch echt een prikkel te veel zijn.

Tips of opmerkingen? straatbeeld@parool.nl

Videoabri

Waar Dam/Rokin

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden