Plus

Veteranen: 'Zo'n uitzending blijft je altijd bij'

Een veteraan kan vele gezichten hebben. Van de laatsten die de herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog levend houden tot de jonkies die net terug zijn uit Mali; op Veteranendag, zaterdag, worden zij bedankt. En allemaal hebben ze een verhaal.

Veteraan Wes Mutsaars (36), Amsterdam-Zuid, 10 jaar bij Korps Mariniers Beeld Dingena Mol

'Ik wilde me bewijzen'
Wes Mutsaars (36), Zuid, 10 jaar bij Korps Mariniers

'Alsof ik nooit ben weggeweest," lacht Wes Mutsaars als hij zijn baret weer opzet. "Hierin zijn we zo gedrild." In 2000 koos hij voor het Korps Mariniers. "Ik kwam net van de havo en mijn klasgenoten kozen voor studies als economie. Ik dacht: laat ik eens gek doen." De 19-jarige wist niet goed waar hij aan begon. "Ik wilde stoer doen, me een beetje bewijzen. Eerst dacht ik dat de training wel meeviel. Totdat ik 's nachts ineens uit mijn bed werd getrokken." Hij stond een paar keer op het punt om te stoppen.

In 2005 werd hij uitgezonden naar Zuid-Afghanistan. Een heftige wereld, die met niets in zijn voorgaande leven te vergelijken was. "Ik heb in drie maanden geen vrouwengezicht gezien. Allemaal zaten ze verborgen achter sluiers. De eerste keer dat we buiten ons kamp gingen, was ik doodsbang. Vooral voor bermbommen. Tegen de chauffeur zei ik: 'Rijd maar op het midden van de weg.'

Later in de missie zaten we soms lang op de weg en zag ik dat Afghanistan een mooi land is. Er gebeurde niet zoveel, het lijkt wel Curaçao, dacht ik dan. Dat was eigenlijk nog verraderlijker."

In 2010 werd Mutsaars acteur. Sinds een jaar vliegt hij ook als steward bij de KLM. "Ik zit ineens in een totaal andere wereld. Van de zee naar de lucht; van een mannen- naar een vrouwenwereld." Zijn tijd in Afghanistan vergeet hij nooit. "Het is niet ­zomaar iets. Goed dat daar op Veteranendag bij stil wordt gestaan. Het veteraan-zijn delen we met zijn allen."

'Een stabiel thuisfront is essentieel'
Tienka van Campenhout (39), Noord, 15 jaar bij de Luchtmacht
'De mensen met wie ik mijn missies heb volbracht, blijven mij altijd bij." In haar tijd bij de luchtmacht werd Tienka van Campenhout tot nu toe tweemaal uitgezonden. In 2004 was ze logis­tiek officier in Kabul, in 2013 plaatsvervangend commandant in Noord-Afghanistan.

"Ik heb gekozen voor de luchtmacht omdat ik een afwisselende baan wilde. Het leukst is op uitzending zijn. Je bent als team op elkaar aangewezen. Niemand gaat om vijf uur naar huis. Je bent samen een missie aan het volbrengen."

Van Campenhout, witte anjer op de borst gespeld, is net terug van anjers uitdelen bij het Centraal Station. "Ik doe graag iets voor Veteranendag. Het is belangrijk dat er aandacht is voor alle veteranen. Maar er is nog een groep die we niet mogen vergeten: de mensen die bezorgd thuiszitten. Een stabiel thuisfront is essentieel."

Haar man werkt ook bij de luchtmacht. Ze zien elkaar alleen in het weekend. Samen hebben ze een dochter. Toch zou ze zo weer op missie gaan. "Ik vertrek nu gemakkelijker dan vroeger. In 2004 gebruikten we nog telefoonhokjes. In 2013 hadden we al Whatsapp en Facebook. Een geheel andere beleving." Dochter Myrthe is ruim een jaar. "Als ik ga, hoop ik dat ze trots op me is."

'Ik ben geen vechter'
Ruud Ackermann (76), Amstelveen, 2 jaar bij de Landmacht
Ruud Ackermann is een van de veteranen die zijn uitgezonden vanuit de dienstplicht. "Ik ben helemaal niet zo'n vechter." Tussen 1961 en 1962 zat hij op Nieuw-Guinea, waar hij zich opwerkte tot sergeant. "Toen ik er eenmaal zat, besloot ik er het beste van te maken."

In 1962 werd de voormalige Nederlandse kolonie via de Verenigde Naties overgedragen aan Indonesië. "We hebben het licht uitgedaan en de sleutel weggegeven. Het voelt alsof wij de Papoea-Nieuw-Guinese bevolking in de steek hebben gelaten. Dat is oud zeer."

Tienka van Campenhout (39) met dochter Myrthe (ruim 1), Amsterdam Noord, 15 jaar bij de Luchtmacht Beeld Dingena Mol

Hij was 21 toen hij terugkeerde in Nederland. Een jaar lang had hij geen contact met zijn ouders gehad, die daar erg onder leden. "Terug in Nederland leek het eiland heel ver weg. Maar sinds ik met pensioen ben, komen de herinneringen terug."

Hij is gastspreker namens het Veteraneninstituut en Herinneringscentrum Kamp Westerbork. "Ik vertel graag aan de jeugd dat er ook plekken zijn waar oorlog is. Vrede is niet vanzelfsprekend."

Ook Ackermann werd acteur na zijn tijd bij defen­sie. Hij speelde onder meer in Benidorm Bastards in 2010. "Op Veteranendag verkondig ik graag een boodschap van vrede. Maar ik marcheer niet mee tijdens de festiviteiten. Na al die jaren heb ik een marcheerfobie, overgehouden aan Nieuw-Guinea. Ach, oorlog. Het overkwam ons, in die tijd."

'Die thee was belangrijk'
Dio Buchner (32), Zuid, 12 jaar bij Korps Mariniers
Zorgvuldig strooit Dio Buchner een mengsel van thee­bladeren en -stokjes uit op een schoteltje. Na een van de laatste Nederlandse missies in Somalië in 2013 gooide Buchner zijn leven over een andere boeg. Hij ging Amsterdamse thee verkopen.

"Van de 149 stukken van je uitrusting bij het Korps, is een thermosfles er een. Die moet altijd tot de rand gevuld zijn met hete thee. Op mijn eerste dag had ik de fles halfvol gevuld met water. Toen mijn leidinggevende hem vond, gooide hij hem leeg en kon ik strafoefeningen gaan doen. Die thee, die was dus belangrijk."

Ruud Ackermann (76), Amstelveen, 2 jaar bij de Landmacht Beeld Dingena Mol

Buchner sloot zich in 2001 meteen na de middelbare school aan bij het Korps Mariniers. Hij ging vier keer op missie, in 2005 en in 2012 naar Afghanistan, in 2008 naar Tsjaad en in 2013 naar Somalië.

"Sinds Afghanistan rijd ik met een grote bocht om een doos of autoband langs de weg heen. Sommige dingen blijven je altijd herinneren aan je uitzending."

"Niet alle veteranen zijn zielig. Zat keren goed terug in de maatschappij." Hij wilde altijd al ondernemen.

"Op weg naar Somalië hadden we vertraging in Sri Lanka. Daar bezochten we een theeplantage. De thermosfles met thee was inmiddels al vaak troostend gebleken, iets om op terug te vallen. In Afghanistan bijvoorbeeld waren onze magen niet opgewassen tegen geitenmelk, maar wilden we toch samen met de lokale bevolking iets drinken."

In het jaar dat hij stopte bij Defensie, opende Buchner een pop-upwinkel aan de Prinsengracht. "Daar is een majoor eens langs geweest om me te vragen voor een missie naar het Midden-Oosten. Dat kriebelde nog wel."

Dio Buchner (32), Amsterdam Zuid, 12 jaar bij Korps Mariniers Beeld Dingena Mol
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden