Column

Verzetsverhalen als filmideeën

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor Holman Beeld Wolff

Al jaren - sinds 2010 - probeer ik tevergeefs bij de omroepen een film- idee te slijten over een van de mooiste, vreemdste, absurdste Amsterdamse verzetsverhalen.

Het verzet van Adriaan Perfors. Ik schreef over hem op deze plek op 15 november 2012. Perfors was de conciërge van het Koninklijk Paleis op de Dam en liet daar mensen onderduiken. Tijdens de bezetting werd er in dat Koninklijk Paleis een huwelijk gesloten en werd een kind geboren - allemaal onder het oog van de Duitsers, die hij constant in de maling wist te nemen. (Seyss-Inquart wilde het Koninklijk Paleis betrekken, maar Perfors wist hem wijs te maken dat het Paleis niet warm te stoken was.) Perfors was een held - herlees die column van mij.

Ik was achter zijn verhaal gekomen door een ander film­idee dat ik had.

Ik wilde namelijk een kinderfilm maken over een hond in Amsterdam gedurende de Tweede Wereldoorlog. Een vriend van mijn vader vertelde dat er gedurende de hele oorlog een hond in het Vondelpark (en de rest van Amsterdam) liep die geen eigenaar had en nu eens door Nederlanders, dan weer door Duitsers werd gevoed. Wat heeft die hond allemaal gezien, gehoord, gedacht...

Ik ging onderzoek doen naar huisdieren in de Tweede Wereldoorlog en stuitte toen op het verhaal van Perfors in het Koninklijk Paleis. Daar was namelijk ook een arts ondergedoken, Leo van Lier, en die had zijn hond meegenomen naar zijn onderduikadres. Die hond woonde al die tijd in het Paleis en werd uitgelaten als het 'veilig' was. Maar als het niet veilig was, zo wilde de overlevering, wandelde hij in het Paleis rond, waar hij had geleerd op bepaalde plekken te plassen en te poepen.

Ik vond dat ontroerend. Op school hoorde ik een leraar een verhaal vertellen over hoe hij ondergedoken had gezeten: bij zijn buren in een klein kastje onder de grond. Tot twee keer toe kwamen de Duitsers het huis binnenvallen op zoek naar onderduikers. Maar men had de hond geleerd om op de losse plank op de vloer te liggen als er mensen onder verborgen ­zaten. Als de Duitsers in de buurt kwamen, begon de hond angstwekkend te grommen, en de soldaten durfden niet echt in zijn buurt te komen.

Ik vind nog steeds dat die hond een lintje moet krijgen en op zijn minst een geïllustreerd kinderboek verdient.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden