Vermeer had Het Meisje Met Het Naveltruitje geschilderd

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James Worthy. Beeld Agata Nowicka
James Worthy.Beeld Agata Nowicka

Naveltruitje, het is ongetwijfeld één van de mooiste woorden van de Nederlandse taal. Dit komt boven alles door de prachtige onduidelijkheid die in het woord schuilt als je het voor de eerste keer hoort. Vraag aan een kind van zes wat een naveltruitje is en je krijgt de volgende antwoorden:

"Dat is een speciaal truitje voor als je een koude navel hebt."

"Een trui die compleet van navels is gemaakt."

"Soms zit er toch zo'n stofbolletje in je navel? Dat is het. Als je navel een soort trui heeft gebreid."

De allermooiste woorden zijn definitieoverstijgende woorden. Als we de betekenis van een woord niet weten en we dus zelf een betekenis mogen verzinnen. Dan is onze taal op zijn mooist. Als de fantasie het van de regeltjes wint.

Op het Stanislascollege in Delft geloven ze heilig in het belang van regeltjes, want de directie van die school heeft naveltruitjes en korte rokjes op de zwarte lijst geplaatst. Iets over fatsoenlijkheid en maatstaven.

Over lelijke woorden gesproken. Maatstaven, het klinkt als de geslachtsdelen van je beste vrienden of als een nieuwe snack in de vitrine bij de snackbar. "Mag ik twee patatjes met, een milkshake banaan en twee maatstaven met curry?"

De directie is van mening dat naveltruitjes afleiden en dat ze, de naveltruitjes, sommige docenten ronduit ongemakkelijk laten voelen. Nu ben ik nooit een normen-en-waardenfetisjist geweest, maar als docenten zich ongemakkelijk voelen in het bijzijn van zomers geklede jongeren, ligt het probleem denk ik niet bij de jongeren, maar bij de docenten.

Het komt namelijk wel vaker voor dat enigermate seksueel gefrustreerd volk zich achter 'de norm' verstopt. De norm is vaak een soort vrijheidsbelemmering, die in het leven wordt geroepen door mensen die nooit echt van hun eigen vrijheid hebben kunnen genieten.

Op het internet krijgt de directie van het Stanislascollege overigens veel bijval. 'Het is gewoon onfatsoenlijk dat die meisjes zich als hoeren kleden,' schrijft iemand op de site van een landelijk dagblad. Het is dus onfatsoenlijk dat die meisjes zich als 'hoeren' kleden, maar het is niet onfatsoenlijk om een schoolgaand tienermeisje een hoer te noemen.

In de talkshow van Jeroen Pauw zaten wat van die naveltruimeisjes. Het waren stuk voor stuk welbespraakte en zelfverzekerde meisjes, die aan de vooravond van hun volwassenheid stonden. Het waren prachtige bijnavrouwen die, net als iedere tiener, simpelweg het recht hebben op die zoektocht naar zichzelf.

En het treurigste is misschien nog wel dat die school in Delft staat. Delft is de stad van Johannes Vermeer en niemand kon meisjes schilderen zoals Vermeer meisjes schilderde. Het meisje met de parel, Het melkmeisje, Het meisje met de rode hoed. Als Vermeer nog had geleefd, had hij vandaag Het meisje met het naveltruitje geschilderd. En terecht. Vermeer zag het licht in vrouwen. Kijk maar naar zijn schilderijen. Het zonlicht valt niet op die meisjes, nee, die meisjes trekken het zonlicht aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden