Plus

Verleden en heden vormen één geheel in ijskoud Armenië

David Safarian brengt in Hot Country, Cold Winter het absurdisctische leven onder en na het Sovjet-bewind in beeld in het Armeense Jerevan.

Hot Country, Cold Winter ­in 2002 werden de eerste opnamen ­gemaakt Beeld -

Hoewel de Armeense regisseur David Safarian (1952) al sinds 1975 actief is in de filmwereld, is Hot Country, Cold Winter pas zijn tweede speelfilm.

Dat verklaart wellicht de rijkdom van zijn veelomvattende, persoonlijke relaas over een kunstenaarsechtpaar dat de moed erin probeert te houden in een winters, diep in een energiecrisis ­gedompeld Jerevan.

De film speelt grotendeels in het Armenië van kort na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Safarian werkte ook al zo ongeveer sinds dat moment aan het project.

Hij begon de ontwikkeling ervan kort na het voltooien van zijn speelfilmdebuut Lost Paradise in 1991, en werd al in 1993 ondersteund door het Hubert Bals Fonds, het steunprogramma voor filmmakers in ontwikkelingslanden van het filmfestival Rotterdam.

In 2002 werden de eerste opnamen voor de film gemaakt, maar al na ­enkele dagen werden die weer stopgezet. Sindsdien werkten Safarian en zijn cast en crew er met horten en stoten aan, telkens weer tijdelijk opgehouden vanwege gebrek aan middelen.

Uiteindelijk werd de film in 2015 en 2016 voor het eerst vertoond, in twee versies.

Versies
Hot Country, Cold Winter, die naast de vertoningen in Eye ook een klein bioscooproulement krijgt, is de iets kortere van de twee. Eye vertoont donderdagavond ook eenmalig 28:94 Local Time, de andere versie, die 25 minuten extra materiaal bevat.

Zo'n lang maakproces, waarbij Safarian naar eigen zeggen vrijwel elke dag met de film bezig was, kan soms funest zijn, en alle energie uit een project zuigen.

Hot Country Cold Winter

Regie David Safarian
Met Yana Drouz, Ashot Adamyan
Te zien in Eye

Maar in het geval van Hot Country, Cold Winter werkt het juist op fenomenale wijze door in het werk. Het verstrijken van de tijd en de constante aanwezigheid van het verleden in het heden zijn er een integraal onderdeel van.

In Lost Paradise maakte Safarian in een bergdorpje een microkosmos voor de Armeense genocide in 1915 en de blijvende gevolgen daarvan.

Op dezelfde manier komt hier één familie te staan voor een hele maatschappij, die met de val van het Sovjetrijk een juk heeft afgeworpen, maar ook overduidelijk iets heeft verloren.

Kunstenaars
De film draait om het kunstenaarsstel Tigran (Ashot Adamyan) en Katia (Yana Drouz, de echtgenote van Safarian en coscenarist van de film). Buiten vriest het en in hun Jerevanse ­appartement is het niet veel warmer, want zowel stroom als gas is in de chaotische, piepjonge republiek vrijwel de gehele dag afgesloten.

De ­pogingen die zij en hun stadsgenoten ondernemen om warm te blijven, zijn even creatief als wanhopig, en Safarian benadrukt in zijn weergave ervan het absurdisme in deze alledaagse ­situaties.

Maar Hot Country, Cold Winter ­beperkt zich niet tot die ene koude winter. Telkens springt Safarian in zijn vertelling terug naar momenten eerder in de levens van Tigran en ­Katia: hun jeugdjaren onder het Sovjet-bewind, het begin van hun relatie, of schijnbaar willekeurige momenten van voor de crisis, uit hun levens en die van hun vrienden en familie­leden.

De montage is associatief maar ­altijd glashelder. Al snel vormen ­heden en verleden één lopend ­geheel. En impliciet spreekt de film ook boekdelen over het heden waarin hij gemaakt is - een voorzichtig hoopvol vervolg op de ontberingen waaraan de personages hier nog het hoofd moeten bieden.

Restrospectief

Een groot deel van David Safarians ­bescheiden, maar indrukwekkende ­oeuvre aan korte fictiefilms en documentaires is vandaag en morgen nog te zien in een al even bescheiden ­retrospectief in Eye.

Dat loopt vooruit op de release van Hot Country, Cold Winter als laatste film in Eye's zomerreeks Previously Unreleased.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden