Vergissingen van de natuur verpakt in mensenhuid

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Mijn tweede boek handelt over de tiener Sylvester Opperman. Een tumor in zijn schedel zorgt ervoor dat hij nog maar veertig niezen te leven heeft. Sylvester krijgt dus niet de tijd een goed mens te worden en derhalve besluit hij om de hemel te gaan bestormen in de meest bloedrode huurauto van de duivel.

Sylvester slaat aan het moorden. De schaduwkant van de mens. De donkere kant van de maan. Jeffrey Dahmer. Ed Gein. Andrej Tsjikatilo. Dit zijn mannen die zo afschuwelijk slecht waren dat ze de duivel konden laten blozen. Vergissingen van de natuur verpakt in mensenhuid.

Ze intrigeren mij. Zo heb ik ooit gedurende een welverdiende vakantie op Sardinië het 1500 pagina's tellende manifest van Anders Breivik gelezen. Nippend aan zoete cocktails las ik de woorden van een krankzinnige Noor.

Ik weet nog goed dat mijn vrouw de Linda las. Ze las een artikel over de nadelen van vleeskleurige panty's en ondertussen leerde ik hoe ik bommen van kunstmest moest maken en wat de favoriete rode wijn van Breivik was.

Dat ik mensen poog te begrijpen, wil overigens niet zeggen dat ik die mensen bewonder. Iets onderzoeken is niet hetzelfde als iets goedkeuren. Waarom doen mensen de dingen die ze doen? Vampiers kunnen in vleermuizen veranderen, ik snap dat. Rupsen worden vlinders, dat begrijp ik. Maar hoe en wanneer wordt een mens onmenselijk?

Italië is momenteel in de ban van de gruwelijke moord op Luca Varani. Zijn schedel werd met een hamer ingeslagen en de stembanden werden doorgesneden zodat hij niet om hulp kon roepen.

In Engeland is een rechtszaak tegen twee tienermeisjes begonnen. Eind 2014 hebben zij, een meisje van dertien en een meisje van veertien, de buurtalcoholiste doodgemarteld met stokken, een koffietafeltje, een televisietoestel, een printer en de scherven van een vaas. En in Amsterdam werd deze week een afgehakt hoofd gevonden.

Iemand doodmaken is kennelijk niet meer genoeg, want de wilde beesten zijn van moord een soort kunstvorm aan het maken. Abstract expressionisme. Jackson Pollock met een handzaag en een ijspriem. Zo nu en dan stel ik mezelf de vraag of ook ik iemand zou kunnen vermoorden. Vaak stel ik mezelf deze vraag na een bepaalde droom die ik wekelijks droom.

Een man breekt bij ons in. Hij is groot. De vloer kraakt. Hij loopt langs de televisie, hij laat de iPad liggen en hij is niet geïnteresseerd in het sieradenkistje van mijn vrouw. De man is hier niet om dingen te stelen. Het lemmet van een mes glinstert in het maanlicht. De slaapkamervloer van mijn zoon kraakt.

Ik word wakker in de cel. Mijn celgenoten kijken mij vol ontzag aan.
"Wat heb ik gedaan?" vraag ik.
"Je hebt twintig barbecuespiesen in iemand ­gestoken."
"Hoe kwam ik in godsnaam aan twintig barbecue­spiesen?"

Ik word wakker in mijn bed. Mijn vrouw kijkt mij liefdevol aan.
Beschaafdheid is sterk genoeg zijn om je on­beschaafdheid in je dromen te kunnen houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden