Column

Verdomme, moeten we nu wel of niet bang zijn voor aanslagen in Nederland?

Beeld Het Parool

Verdomme, moeten we nu wel of niet bang zijn voor aanslagen in Nederland? Opstelten gaapt dat we rustig kunnen slapen, ik geloof dat niet, maar ik mag weer angst- noch haatzaaien. Je wordt op die manier gedwongen met een grimas van blijmoedigheid door het leven te trekken, met als soundtrack het geluid van messen die worden geslepen, laagvliegende helikopters en gluiperig snorrende camera's, terwijl je geen militair op straat ziet, want een uniform kan leiden tot dodelijke agressie. Angst lijkt mij nog steeds een uitstekende raadgever.

Zelfs als er geen reden tot angst is, is het goed om op deze wereld wat bangig te zijn. Dat behoedt je voor naïeviteit en helpt als een aspro tegen onbedachtzaamheid; het is een fietsbel voor het sociale verkeer. Vertrouwen is mooi, al te veel vertrouwen levensbedreigend. De paranoïde mens heeft bij mij een streepje voor.

De redenering die je steeds hoort, is: er sterven elke dag tientallen mensen door verkeersongelukken, door IS is hier nog niemand gestorven. Hier niet, inderdaad, maar de bloeddorst is groot, en als daar al het bloed op is, komen die Dracula's hier.

Ja, ik wil niet zo denken, maar ik kan niet anders. Ik zie onze IS-buren ook liever als engeltjes die elke dag weer een ode brengen aan de pracht van dit leven, maar die cherubijnen hebben een baard van anderhalve meter en verbergen hun vermoedelijk engelachtige schoonheid achter een bivakmuts, zodat een open vizier tot de onmogelijkheden behoort.

Achter een verkeersongeluk zit geen ideologie. Er zijn weinig mensen die beweren: ik ga vandaag de mensen doodrijden die anders over het verkeer denken dan ik. Dat wil IS wel. Daarom is die club enger dan een verkeersongeluk. En nee, laat ik het maar meteen zeggen, geen moslim hoeft wat mij betreft afstand te nemen van IS, maar wat zou het fijn zijn als spraakmakende moslims het gedachtengoed van IS ter discussie stellen, zoals de leden van de Rote Armee Fraktion dat destijds ook hebben gedaan ten aanzien van hun eigen leden.

Angst is mijn dierbare tegenstander; een duivel voor wie ik wil vluchten als ik hem tegenkom. En meestal stuurt hij me dan een kant op die tegengesteld is aan het echte gevaar. Daarom houd ik van mijn angst.


Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden