Plus

'Veel zien de Pride alleen als feest, ik vind dat kortzichtig'

Drie Amsterdammers vertellen wat de Gay Pride voor hen betekent.

Souad Boumedien: 'Mijn zus kwam naar me toe en zei: 'Deze mensen lijken allemaal op jou Souad.' Dat gevoel van herkenning heb ik ook op de Pride.' Beeld Marc Driessen

Souad Boumedien (44) politieagent

"Veel mensen zien de ­Pride alleen als een feest. Ik vind dat kortzichtig. Kijk eens goed naar de programmering; er zijn inhoudelijke bijeenkomsten, inspiratiesessies en de boten in de parade hebben ook allemaal een boodschap."

"Het is meer dan alleen een leuk shirtje aantrekken en de slingers ophangen. De ­Pride is een moment om samen te zijn en te denken aan de mensen die nog niet zichzelf mogen of kunnen zijn. Ik probeer daar heel bewust bij stil te staan."

"Mijn kennismaking met Amsterdam was in 1999. Ik was op stap met mijn broer en zus en kwam toevallig terecht in vrouwencafé Vivelavie. Het voelde als een bevrijding. Ik kwam uit Groenlo, in de Achterhoek, en daar waren nauwelijks lesbiennes."

"Ik had eindelijk een gevoel van herkenning: dit zijn mijn mensen. Normaal gesproken zijn hetero's altijd in de meerderheid. Het voelde zo fijn om dat ook eens te zijn."

"Ik was heel bleu: heb een drankje besteld en stond als een muurbloempje aan de bar. Mijn zus kwam naar me toe en zei: 'Deze mensen lijken allemaal op jou Souad.' Dat gevoel van herkenning heb ik ook op de Pride."

"Rond mijn coming-out voelde ik me als Marokkaanse nog niet echt vertegenwoordigd in de Amsterdamse lhbt-community. Ik was de enige. Ik liep met zoveel vragen over of het wel kon met mijn geloof. Ik was bang dat ik alles en iedereen kwijt zou raken."

"De mensen met wie ik sprak, zeiden dat het allemaal wel goed zou komen, maar ze hadden geen idee waar ik vandaan kwam. Er waren ook geen diverse rolmodellen. Je had Paul de Leeuw en Jos Brink, maar geen Souads, Achmeds of Ali's."

"Met de Marokkaanse boot hebben we in 2015 een enorme stap gezet in het emancipatieproces van Marokkaans-Nederlandse lhbt'ers. De gemeenschap had het idee dat die mensen niet bestonden, of dat het een schande was. Door de zichtbaarheid van de boot, ook in de Marokkaanse media, wisten ze: deze mensen bestaan en we kunnen ze niet uitsluiten. Er kwam een gesprek op gang, daarom blijft de Pride zo belangrijk."

"Ik heb zelf meer last van het feit dat ik Marokkaans en moslim ben dan van mijn geaardheid. Ik vraag me af waarom mensen wel opkomen voor de rechten van lhbt'ers, terwijl culturele minderheden zich altijd moeten invechten."

"Stel nou dat ik morgen op straat ruzie krijg met iemand, wat ben ik dan, een Marokkaanse of een lesbienne? Als ik iets verkeerds doe, weet ik het antwoord wel."

"Bij homogeweld krijgen bepaalde groepen vaak de schuld. Welke daders het ook zijn, ze groeien hier op en gaan naar school. Hun afkomst of geloof staat daar los van. Ik kan me echt niet voorstellen dat ouders tegen hun kinderen zeggen: 'Je mag homo's slaan.' Het enige wat de daders gemeen hebben, is dat het vrijwel altijd jongens zijn."

"Ik hoor weleens dat Amsterdam niet meer de gay capital van de wereld is. Ik weet niet of ik dat ook zo voel. Er zijn wel minder homokroegen. Vroeger had je de iT, de Roxy en Vivelavie. Maar je kunt niet altijd op nummer 1 staan. Soms moet je een paar plaatsen zakken om jezelf opnieuw uit te vinden."

Voor mij is Amsterdam nog steeds de stad waar ik mezelf kan zijn, maar alleen doordat we er hard voor blijven werken. Kijk maar naar Amerika. Er werd jaren aan gewerkt om lhbt'ers te emanciperen, maar met Trump is de deur weer wagenwijd openzet voor homofobie en racisme. Dat kan bij ons natuurlijk ook gebeuren."

Jan Jelle van Hasselt: 'Toch mist de botenparade wel het doel als mensen alleen maar komen voor een gezellig dagje uit.' Beeld Marc Driessen

Jan Jelle van Hasselt (58) communicatieadviseur

"Ik ben dit jaar via een vriend uitgenodigd voor de boot van de ambulancedienst van Amsterdam. Mijn debuut na al die jaren. Normaal ga ik met mijn eigen bootje langs de kant liggen. Vrienden erbij, een paar biertjes, hartstikke gezellig."

"De parade werd daardoor een beetje een decor. Ik heb vrienden gehad die dan achteraf zeiden: goh, wat was het gezellig, zijn er nog boten voorbijgekomen? Die hebben er nauwelijks aandacht voor. Of ik dat erg vind? Niet echt. Ze weten heus wel wat er speelt."

"Toch mist de botenparade wel het doel als mensen alleen maar komen voor een gezellig dagje uit en ze verder geen idee hebben van de diepere betekenis van de parade. Als ze dan weer naar huis gaan en niets hebben opgestoken over discriminatie of geweld tegen lhbt'ers, ben je eigenlijk niks opgeschoten. Aan de andere kant zou ik ook niet weten hoe je hen er meer bij kan betrekken. Misschien zouden er meer laagdrempelige activiteiten met inhoud moeten zijn."

"De botenparade is flink aan het vercommercialiseren. Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik daarvan vind. Als bedrijven echt een verhaal hebben, vind ik het juist goed dat ze meevaren, maar dan moet dat verhaal wel worden verteld."

"Ik moet wel een beetje gniffelen om de thema's. Het is altijd iets met united, together of out. Goed dat organisaties op die manier geïnspireerd worden voor de boodschap van hun boot, maar de gemiddelde toeschouwer op de kant krijgt er waarschijnlijk weinig van mee."

"Wat zou het mooi zijn wanneer de dagjesmensen van buiten Amsterdam die naar de botenparade komen daardoor ook stilstaan bij hoe de situatie voor lhbt'ers in hun eigen omgeving is. Er zijn er veel die nadat ze uit de kast zijn gekomen naar Amsterdam verhuizen, omdat ze zich niet vrij voelen."

"Ik ben bemanningslid op een skûtsje, een Friese wedstrijdzeilboot. Het verbaast me elke keer weer dat homoseksualiteit in de skûtsjes­wereld niet lijkt te bestaan. Ik neem daar een andere houding aan, want ik weet dat de tolerantie voor ander gedrag niet heel hoog is."

"Zelf ben ik eind jaren zeventig naar Amsterdam verhuisd. Als keurig Haags jongetje, ik was toen nog niet uit de kast, dat gebeurde later pas. Ik was toen lid van de studentenvereniging van de Vrije Universiteit. Ik weet nog dat het daar toen best een ding was. Toen ik eenmaal vertelde dat ik op jongens viel en zelfs een vriend had die ook lid was, leidde dat tot een discussie of ik wel bij het dispuut kon blijven."

"Mijn ouders stonden ook niet meteen te juichen. Mijn moeder zei altijd dat ik nog wel een leuke vriendin zou tegenkomen. Het was best moeilijk om homoseksualiteit geaccepteerd te krijgen in traditionele kringen."

"Wat ik nu soms mis uit die tijd is het gay uitgaansleven van toen. In de Reguliersdwarsstraat had je tenten als De Viking, Traffic en April en de Cock­ring in de Warmoesstraat. Daar was je echt thuis."

"Natuurlijk benadrukken gaykroegen dat we anders zijn, maar we zíjn ook anders. Ik kijk altijd met verbazing naar homo's die doen alsof ze hetero's zijn met een normaal huwelijk. In mijn ervaring is het vrijer, stouter en gevarieerder. In veel gevallen is het niet in een tradi­tionele gezinsdefinitie te vatten."

"Ik heb gelukkig nog nooit te maken gehad met geweld, maar ik weet wel dat het voorkomt dat mensen om hun geaardheid in elkaar worden geslagen. Dat vind ik onacceptabel. Ik denk dat de Pride daar een functie in heeft, om mensen zich te laten realiseren dat deze groep kwetsbaarheden heeft. Het blijft daarom ook belangrijk om het te organiseren."

Willem Stohr: 'Op de Pride keek ik als zeventienjarige mijn ogen uit. Mijn 'zijn' werd gevierd. Toen wist ik: ik moet naar Amsterdam.' Beeld Marc Driessen

Willem Stohr (30) communicatiestrateeg

"Toen ik 17 was, zag ik mijn kans schoon om naar de Pride te gaan. Mijn ouders waren op vakantie, dus ik pakte de trein vanuit West-Brabant naar Amsterdam."

"In Roosendaal, waar ik vandaan kom, dacht ik altijd dat mijn gaydar niet werkte. Iedereen die ik ervan verdacht homo te zijn, ontkende glashard. Later bleken ze gewoon bang te zijn, omdat zij wel hoorden wat er achter mijn rug om werd gezegd. Op de Pride keek ik mijn ogen uit. Mijn 'zijn' werd gevierd. Toen wist ik: ik moet naar Amsterdam."

"Nu heb ik gemengde gevoelens over de parade. Vooral de manier waarop die in de media wordt gepresenteerd stoort me. Je ziet alleen de stereotiepe man in leer voorbijkomen. Van al die verschillende boten krijg je steeds dat ene smaakje homo; niet de jongens die een gewoon leven leiden en toevallig een voorkeur hebben voor hetzelfde geslacht. Je zou maar een provinciaals jongetje zijn dat net heeft ontdekt dat hij homo is, dan voelt de gayscene van televisie niet als iets waar je bij past."

"Natuurlijk zien veel mensen de botenparade in het echt ook als aapjes kijken, maar als je er bent, zie je al die andere boten. En zo'n gedeelde ervaring verbroedert, net als voetbal."

"Ik vind het niet erg dat de parade commerciëler is geworden, maar ik vind wel dat de organisatie beter moet selecteren welke partijen meevaren. Er is nu een hoop 'pink washing': niet alle partijen staan op die boot met een oprecht verhaal. Als je als Shell wilt opkomen voor mensenrechten, begin dan in de delta's van Nigeria. Daar is het harder nodig."

"Niet dat de Pride in Amsterdam niet nodig is, zeker wel. Homo's worden nog steeds gezien als 'anders'. Als ik op straat met een jongen zoen, dan kijk ik over zijn schouder in plaats van in zijn ogen. Ik scan snel de omgeving: hoe kijken mensen? Staan ze stil?"

"Als het verkeerd voelt, loop ik weg, omdat ik gewoon geen zin heb in reacties. Om iets dat voor mij zo dierbaar is te grabbel te gooien aan het oordeel van anderen. Er zijn ook mensen die op me afkomen en zeggen: 'Ik vind het zo leuk dat jullie hand in hand lopen.' Heel lief, maar daarmee zeg je toch: 'Jullie zijn anders.' Daar wil je op zo'n moment aan voorbijgaan."

"We zijn in Amsterdam heel ver in de tolerantie van homoseksualiteit, maar dat is anders dan het accepteren. Het is meer dulden in plaats van omarmen. Ik leef in Amsterdam best wel in een bubbel: ik ga 'gay' uit en werk in de creatieve industrie."

"Op mijn verjaardag komen vooral homo's, ik denk omdat ik er in het contact met hetero's vaak mee wordt ­geconfronteerd dat ik homo ben. Heteromannen houden er rekening mee dat je ze aantrekkelijk kan vinden. Dat voel je. Of van die domme vragen als 'wie is het mannetje en wie het vrouwtje?' Dan neemt homoseksualiteit ineens een hoofdrol in, in plaats van een bijrol."

"Neem bijvoorbeeld ook dit artikel: het gaat over mijn homoseksualiteit. Terwijl het maar een klein onderdeel is van wie ik ben. Ik leid een leven, ik werk, ik geniet van het zomerweer. Ik ben een gewone jongen die toevallig gay is. Dat zou helemaal niet uit moeten maken."

"Ik vind De School het voorbeeld van mijn ideale wereld. Daar mag je jezelf zijn. Het is er zo normaal om met iedereen een praatje te maken, dat het me regelmatig overkomt dat ik na een tijdje toch even moet vragen: 'O, by the way, op welke manier staan we in dit gesprek?'"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden