Proefwerk

Van Mechelen (6,5)

Goede bedoelingen en een puike sfeer overheersen in het Vlaams ogende Stadscafé Van Mechelen, maar aan de keuken moet echt het een en ander worden verbeterd.

Stadscafé Van Mechelen.Beeld Het Parool/Rink Hof

Veel mensen, ook ik, hebben een haat-liefdeverhouding met eetcafés. Wil je iets snels/goedkoops, krijg je iets wat net niet lekker is, geef je altijd meer uit dan gepland en denk je: was ik maar naar de Koreaan gegaan/pizza gaan eten/thuis gebleven. Aan de andere kant: goede eetcafés kunnen met hun belofte van toegankelijke knusheid, sateetjes en speciaalbier zo verrekte onweerstaanbaar zijn.

Vlaams truckerscafé
Zo ook Stadscafé Van Mechelen, een omgebouwde garage aan het donkere water van de Schinkel in West die alles in zich heeft om je je neus als het meisje met de zwavelstokjes tegen het raam te laten drukken. Het heeft dezelfde eigenaars als het verderop gelegen Gent aan de Schinkel en bierproeflokaal De Zotte, en ziet eruit als een gezellig Vlaams truckerscafé. Bruin en ruig is het binnen, met oude stopcontacten in betonnen wanden, houten kratjes, shirtjes van - nemen we aan - KV Mechelen en apothekerskasten met precies de juiste afgesletenheid voor een authentieke feel. Er is een ruime keuze in Belgische bieren en het personeel bestaat (hier houdt de overeenkomst met voornoemd truckerscafé op) uit zeer behulpzame en knappe jonge mensen, die zichtbaar met veel plezier hun werk doen. De buurt heeft het café duidelijk allang ontdekt, want het is er op ook dinsdagavond vol; groepjes vriendinnen, oudere heren die met een krantje een daghap eten aan de stamtafel, jonge gezinnen en bartijgers.

Comfortabel is anders
We worden geplaatst op klapstoeltjes die waarschijnlijk uit een oude bioscoop afkomstig zijn. Ze zien er beeldig uit, maar comfortabel is anders. Als we de kaart willen lezen, blijkt het bruine kroeglicht wel héél gezellig bruin te zijn. Dan maar turen naar de ruime keus aan borrelhappen en bistroachtige gerechten: slakken, paté, kippetje, ribeye. De voorgerechten liggen net onder de tien euro, de hoofdgerechten tussen de dertien en twintig euro. Op de krijtborden staan nog enkele specials. Hier niet de geijkte saté en spareribs; dit is de categorie eetcafé-plus.

Vette hap
Helaas missen de gerechten daarvoor vooral verfijning. De salade met gekonfijte eend, spek, cipollotti en artisjokken (€9,50, ook groot te bestellen) is leuk bedacht, maar blijkt een vette hap. Het gerecht mist frisheid, bijvoorbeeld door wat rodewijnazijn, en op het bord blijft een plas stollend vet achter.

De linzensoep (€4,50) is erg eenvoudig maar vers, met bruine linzen, tomaat en wortel. We moeten flink zout toevoegen en iets warmer was beter geweest.

Modder
Het 'wisselend schaal- en schelpdier' is vandaag een bordje vongole (€12,50), met knoflook, lavas, rode peper, witte wijn en een heleboel boter. Eén van de schelpen is dichtgebleven en blijkt bij nadere inspectie vol modder te zitten. Maar de andere beestjes zijn lekker mollig en net gaar, en het boterige vocht waar ze in liggen is zo lekker dat je je geliefde ermee zou willen insmeren als het bed er niet zo van zou gaan stinken. Ik vind dit het perfecte eetcaféhapje: doe mij hier een bordje van met wat brood en een biertje, en ik ben diep gelukkig.

Speelgoedoventje
De hoofdgerechten zijn allebei niet goed. De 'Scharrelkip in het pannetje' (€17,50) smaakt vooral naar paprika, is ook weer te vet en wordt vergezeld door geplofte rozijnen en treurige groene olijven met zo'n rood fliebertje erin. De verder goed gegaarde bout wordt ook echt in een klein pannetje geserveerd, terwijl hij daar natuurlijk niet in is klaargemaakt; een beetje alsof je 'aardappeltjes uit de oven' omwille van de letterlijkheid serveert in een speelgoedoventje.

Niet vers
De vis van de dag is een grote stapel tarbotine en snoekbaars door elkaar. Die combinatie van zoet- en zoutwatervis is gek, de vis is te gaar en vooral de snoekbaars zo te proeven ook niet helemaal vers. Er zit vettige aardappel bij en geschaafde, slappe venkel die waarschijnlijk al sinds gisteren in een marinade ligt. Slordig, slordig, en echt niet lekker. De mayonaise bij de luciferdunne frietjes (€3,50) is niet zelfgemaakt. Laat de Belgische truckers het niet horen.

De desserts, een flink stuk worteltaart (€4,25) en een crème brûlée (€4,50) zijn weer prima: de crème brûlée lekker vla-ig en met een dikke laag karamel, de taart zwaar, stevig en kruidig.

Café Van Mechelen heeft het in zich om een echt goed eetcafé-plus te worden. Maar eerst die verfijning.

Stadscafé Van Mechelen
Sloterkade 96
1058 HK Amsterdam
tel 020 221 2348
www.stadscafevanmechelen.nl

Ontbijt: ma t/m zo 9-12 uur
Lunch: ma t/m zo 9-16 uur
Diner: ma t/m zo 16-22 uur

Beeld Het Parool/Floris Lok
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden