Recensie

Van G-Dragon is het moeilijk je ogen afhouden

In de Ziggo Dome zongen duizenden tieners dinsdagavond mee met de Koreaanse liedjes van de 29-jarige G-Dragon. 

G-Dragon Beeld ANP

'Sneller! Sneller!' roept een roedel tienermeisjes paniekerig wanneer ze opgewonden langs de beveiliging de zaal in rennen. Elders poseert een jongen hijgend en trots met een ketting van felbegeerde toegangskaartjes om zijn nek voor de iPhone van zijn al even opgewonden vrienden.

Maar dan is het weer rennen, want hier staat vanavond iets groots te gebeuren. Bij Ariana Grande of Justin Bieber verwacht je dit soort taferelen, en dan kijk je met een vertederd soort begrip neer op al dat onbegrensde tienerenthousiasme.

Maar vanavond treedt G-Dragon op: een naam die voor de gemiddelde Amsterdammer in de 'al sla je me dood'-categorie zal vallen, maar desalniettemin behoort tot één van Zuid-Korea's grootste supersterren en inmiddels ook hier voet aan de grond heeft.

Dure tickets
De 29-jarige Kwon Ji-yong, zoals G-Dragon eigenlijk heet, heeft blijkbaar zoiets magnetisch dat oer-Hollandse tieners zich met liefde een mondje Koreaans aanleren, zodat ze zijn teksten kunnen verstaan. Youtube is daar de vanzelfsprekende motor achter: zijn gelikte clips en kleurrijke imago hebben blijkbaar een snaar geraakt.

Dusdanig zelfs dat diezelfde tieners hun zuurverdiende zakgeld hebben opgespaard om de adembenemend dure tickets te kunnen betalen: van zestig euro voor een bescheiden plaats tot grofweg twee- tot driehonderd (!) euro voor een plekje vooraan. Geen wonder dat de spanning nogal oploopt naarmate G-Dragon drie kwartier op zich laat wachten.

Tijdens het wachten worden zijn video's in de zaal afgespeeld, maar zodra het volume omhoog gaat en het gekrijs aanzwelt, sprinten nog in de foyer rondhangende fans geschrokken naar de zaal. 'Fuck fuck fuck!', roept er één, bang om ook maar een seconde van de show te missen. Maar ze is op tijd, en voegt zich opgelucht en met een geel, lichtgevende kroontje zwaaiend tussen het onvermoeibaar selfiesmakende publiek.

'Tjongejonge', denk je aanvankelijk nuffig. Maar als hij opkomt, in een vuurrood, draaiend blokkendoosdecor waar Madonna zich niet voor zou schamen, begrijp je als buitenstaander de betovering wel een beetje. G-Dragon bezit het soort magnetische persoonlijkheid van een grote ster zoals je die gewend bent, maar met een frisse, exotische touch waar je meer van wil weten.

Androgyniteit
De muziek mag dan een wat ondefinieerbare mengeling van K-pop, rap, rock en ballads zijn: van hém is het moeilijk je ogen afhouden. Hoe hij er staat te dansen, met roodgeverfd haar, een luipaardjasje en gympen met hakken. Hoe gelikt en herkenbaar het allemaal oogt, maar je je ondertussen in een parallel popuniversum waant waar alles nét een slagje anders is.

Maar nog het meest fascinerend is de massale omarming van G-Dragons bijna Bowie-eske androgynie. Niet eens als statement, maar gewoon: omdat ie zo is. Dat is in deze vertruttende tijd, waar 'normaal doen' steeds meer het toverwoord lijkt te worden, niets minder dan een verademing.

In die zin heeft G-Dragon misschien wel een belangrijkere invloed dan hij zelf weet: wanneer hij op een gegeven moment weer ten tonele verschijnt in gouden oorbellen en een glitterrood gewaad met een paars sjaaltje, dat Dorothy uit the Golden Girls waarschijnlijk met liefde naar een kerstdiner in 1986 gedragen zou hebben, zwelt het razend enthousiaste gegil alleen maar aan.

Mannelijk, vrouwelijk: wat maakt het uit vanavond? G-Dragon is gewoon cool.

Lees ook: K-pop verovert Europa: 'Veel meisjes gaan voor de jongens'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden