Plus

Van Amstelveen naar Jeruzalem: 'Israël is een start-up nation'

In 2016, na het behalen van haar master aan de VU, verruilde de Joodse Laila van Ments (25) Amstelveen voor Israël. Waarom zette ze die stap en hoe vergaat het haar nu?

Laila van Ments op straat in haar woonplaats Jeruzalem. Beeld Jenny Schweber

"Ik was nooit van plan naar Israël te emigreren. Mijn ouders hebben me in Amstelveen traditioneel Joods opgevoed, maar niet zionistisch. Ze zijn erg van het meedoen in de Nederlandse samenleving. Ik was me wel bewust van mijn Joodse roots, maar nooit heel erg bezig met Israël."

"Ik volgde geen Joods onderwijs. Ik zat op de 2e Amstelveense Montessorischool en daarna op het Amstelveen College. Op mijn vijftiende werd ik wel lid van de Amsterdamse Joodse jeugdvereniging Bne Akiwa (een orthodox-zionistische organisatie ­ red.) en werd ik actief in de Joodse gemeenschap. Een jaar later heb ik een maand door Israël gereisd. Toen werd ik er toch door gegrepen."

"Op mijn achttiende ben ik hier een jaar geweest. Ik deed vrijwilligerswerk, werkte op een kibboets en las over de geschiedenis. Drie jaar later studeerde ik een halfjaar aan de universiteit van Tel Aviv voor een minor psychologie."

"Terug in Nederland werd het grimmiger voor Joden. Er kwam bewaking bij Joodse scholen in Amsterdam-Zuid. Dat zette me aan het denken: wil ik in Nederland een gezin stichten en mijn Joodse identiteit beleven?"

"Voor allerlei Joodse instellingen is beveiliging nodig, een marechausseehokje. Vooral het gegeven dat er zware bewaking bij een school nodig is, vond ik moeilijk te accepteren."

"Er is maar tot een bepaald moment steun van de buitenwacht voor de Joodse gemeenschap. Dat houdt een keer op. Dat was wat me ertoe bracht naar Israël te willen verhuizen. Hier ben je meer één met elkaar."

Gastvrouw
"Ik heb mijn master afgerond aan de VU en emigreerde in juli 2016 naar Israël. Mijn zus woont hier ook. Ze is een paar jaar eerder geëmigreerd. Haar drijfveren waren zo'n beetje hetzelfde als de mijne."

"Na mijn verhuizing zat ik op een hebreeuwse talenschool en werkte ik als een soort gastvrouw in een klein restaurant, waar ik de gasten verwelkomde. Op de hebreeuwse school deed ik heel erg mijn best."

"Je woont op de campus. De leerlingen kwamen uit 26 landen. Sommige Amerikaanse emigranten leven in een Engelstalige bubbel. Maar je moet de taal leren. Dat heb ik in vijf maanden gedaan. En mijn baantje als gastvrouwschap hielp."

"Ik had elke dag les van half negen 's ochtends tot één uur 's middags, met tweehonderd anderen. De taalcampus is gratis voor nieuwkomers. Aan het eind doe je examen."

"Daarna werkte ik als serveerster in het restaurant van het Jerusalem Garden Hotel. Dat combineerde ik met een programma voor hoogopgeleide emigranten om een baan te vinden."

"Ik kreeg lessen over hoe te solliciteren, en wat een gangbaar salaris was. Er waren ook sessies met een persoonlijke coach. Die helpt bij het opbouwen van een cv, je herprofilering voor de Israëlische arbeidsmarkt, je aanpassen aan wat in Israël nuttig is."

"Je krijgt een mentor toegewezen, een vrijwilliger. Die regelde een contact voor een gesprek als data-analist in Jeruzalem. Dat ben ik nu sinds februari. Ik programmeer en analyseer data. We werken met autodealers in de VS."

Beeld Jenny Schweber

"Ik heb nooit getwijfeld over mijn keuze te emigreren. Het voelde altijd als de juiste. Anderen op de campus hadden het moeilijker. Ik heb er veel vrienden aan overgehouden."

"Ik hoef niet in dienst, want ik was al ouder dan 21. Dan hoef je als vrouw niet meer. Bij mannen ligt die leeftijd iets hoger."

Hagelslag
"Wat ik mis? Eehh.. Goeie busverbindingen. Nederlands eten, hagelslag. Ook wel de Nederlandse mentaliteit, de rust. Hier gaat alles heel snel, mensen leven met de dag. Ik mis de Nederlandse zorgeloosheid. Ik weet dat het minder wordt, maar er heerst toch een bepaalde mate van zorgeloosheid. Hier is altijd wel wat aan de hand. Ik geef nog veel om Nederland. Ik kom er graag, op familiebezoek."

"Op een bepaalde manier gaat het langs je heen, de Gazarellen, de spanningen met Iran. Ik vind het moeilijk als mensen mij niet aardig vinden. Ik weet dat heel veel mensen Israël haten, dat vind ik lastig."

"De positie van de Palestijnen? Pff.... Hoe meer je weet, hoe minder je weet. Het is zo ingewikkeld. Het is niet zwart-wit. Ik weet wel dat bij beide kanten 99 procent van de bevolking een vredig leven. Een klein deel verkloot het voor de rest."

"Ik hoop hier in vrede te leven en daaraan bij te dragen. Op de één of andere manier is Israël er nog steeds. We hebben de meeste uitvinders per hoofd van de bevolking. Het is een start-up nation."

Emigratie neemt toe

"Israël is jullie thuis en dat van iedere Jood. Israël wacht met open armen op jullie," zei premier Benjamin Netanyahu in 2015, na een reeks terreuraanslagen in West-Europa.

Vooral Franse Joden gingen de afgelopen jaren massaal in op die uitnodiging, waardoor het aantal West-Europese Joden in Israël groeit. Sinds 2000 zijn meer dan 50.000 Franse Joden naar Israël geëmigreerd, meer dan twee keer zoveel als tussen 1982 en 2000. In Duitsland laaide de discussie over antisemitisme dit voorjaar op na een reeks incidenten.

In Nederland waarschuwde het Centrum Informatie en Documentatie Israël (Cidi) voor toenemend antisemitisme op internet en in de politiek. Maar vanuit Nederland is de emigratie van Joden naar Israël bescheiden.

Het aantal in Nederland geboren emigranten fluctueert al jaren tussen de 150 en 220 per jaar. De totale emigratie naar Israël gaat al jaren op en neer. De recentste gegevens van het Cidi, over de eerste helft van 2017, duiden op een daling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden