Review

Vampire Weekend klinkt als op cd

Zanger Ezra Koenig van de band Vampire Weekend. Foto EPA

Niet eerder in de geschiedenis van de Heineken Music Hall zullen er zoveel bezoekers in geruite overhemden een popconcert hebben bijgewoond. Lange mouwen, korte mouwen, gekreukt, gestreken, met het beeldmerk van Polo Ralph Lauren of zonder: het geruite overhemd is hét uniform van de Vampire Weekendfan. De vier leden van de New Yorkse band studeerden af aan de prestigieuze Columbia-universiteit en na twee meer dan succesvolle platen worden de bandleden nog altijd achtervolgd door een hardnekkig studentikoos imago.

Benetton en Louis Vuitton zijn vanzelfsprekende rijmwoorden in hun oeuvre. Hun songs hebben namen als Oxford comma, Cape Cod kwassa kwassa, Campus of Diplomat's son, titels die een gepriviligeerde opvoeding aan de oostkust van de VS verraden. Niet de meest voor de hand liggende geloofsbrieven voor een alternatieve rockband, en al helemaal niet voor een groep die z'n inspiratie vindt in niet-Westerse muziek.

Drie jaar geleden stond Vampire Weekend nog in de kleine zaal van Paradiso. En via de grote zaal maakte de band gisteren z'n debuut in de Heineken Music Hall. Daarbij drong zich vooraf de vraag op of de springerige, opgewekte liedjes van het viertal voldoende soortelijk gewicht hadden om zo'n groot publiek bij de les te houden. Vanaf het moment dat het kwartet het podium betrad en Holiday inzette, van het dit jaar verschenen tweede album Contra, werd iedere twijfel weggenomen.

De HMH, met z'n glasheldere akoestiek, lijkt gemáákt voor de transparante sound van Vampire Weekend. Ezra Koenigs Afrikaanse aandoende gitaarmotiefjes, en de eenvoudige maar doeltreffende partijen van keyboardspeler annex tweede gitarist Rostam Batmanglij waren noot voor noot te onderscheiden, uitzonderlijk in de popmuziek.

Het gevaar van steriliteit lag voortdurend op de loer. Temeer omdat Vampire Weekend op het podium nauwelijks anders klinkt dan op cd. De band improviseert niet en staat zichzelf niet toe een groove neer te zetten en die op te rekken - het wezenskenmerk van veel Afrikaanse muziek - terwijl de polyritmiek van een song als California English zich daar bij uitstek voor leent. Dat de liedjes in de HMH toch een zekere meerwaarde kregen was goeddeels te danken aan het dynamische spel van drummer Chris Tomson en Koenigs charmante presentatie.

Publieksfavoriet A-Punk werd opgedragen aan de Nederlandse rappers van The Opposites, die het sampelden op hun nummer Ey Ey Ey. En terwijl luttele meters verderop Ajax van de mat werd geveegd, besloten de New Yorkers hun optreden met een geslaagde uitvoering van Wallcot, waarin ze de teugels eindelijk een beetje lieten vieren. (JERRY GOOSSENS)

Vampire Weekend, Heineken Music Hall, 23 november

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden