Column

Vakantie, het is de hel

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool. Vandaag: over het leed dat vakantie heet.

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

Pislink smijt een dame haar reistas tegen de pui van een Tax Free Shop. Ze haalt nijdig een hand door haar auberginekleurige haar en stoot haar man aan. 'Snap jij dat nou? Het zou vandaag de drukste dag óóit zijn. Overal heeft het gestaan. En nou? Hartstikke rustig! Belachelijk!'

Ik loop langs en grijns. Zelfs nu Schiphol deze zondag in staat is zo'n 200.000 reizigers weg te werken zonder dat we er erg in hebben, is er reden tot woede. Want straks kan auberginekopje niet tegen de buren klagen dat ze maar liefst 37 uur vertraging heeft gehad. En dat is toch een fikse tegenvaller.

Vakantie, het is de hel. Afgelopen week publiceerde Het Parool een lijstje met de bizarste klachten die reis­organisator Thomas Cook ooit heeft ontvangen. 'Niemand had ons gewaarschuwd dat er vissen in het water zouden zitten', was zo'n pareltje. Ook leuk: 'Ze zouden topless zonnebaden moeten verbieden op het strand. Mijn man, die gewoon wilde relaxen, vond het een vervelende afleiding.' Nog eentje om het af te toppen: 'Hoewel er volgens de brochure een volledig uitgeruste keuken was, vonden we nergens een eiersnijder.'

Je zal ermee zitten. Eiersnijderloos vakantie vieren, een kerel die niet aan de literaire Knausgård-reeks toekomt omdat hij voortdurend spiernaakte zwabbertitties om zich heen ziet en dan ook nog geschubde beesten in zee treffen. Schandalig.

Lang dacht ik dat dit gezever in onze volksaard lag. Nederland: het land van klagers, kloegers, zeikerds en zwoegers. 'Je krijgt het niet cadeau' zit zo bij ons ingebakken dat zelfs als we een tweede leven geschonken krijgen, we toch iets te mopperen hebben. Dus heeft een vliegmaatschappij je middels een noodlanding met de grootst mogelijke moeite veilig thuis gebracht, dan ben je alsnog pissig omdat de afdeling nazorg een steekje laat vallen. Zo'n volk zijn wij.

Maar misschien ben ik te hard voor mijn landgenoten. Momenteel zit ik in een Marokkaans vakantieoord inclusief zwembad, entertainmentbrigade én een bandje om mijn pols waarmee het gratis vreten en drinken is. En ook hier, de ene sacherijnige kop na de andere grafstemmingsmuil. Niet van Nederlanders maar van Fransen, blijkbaar evenmin een himmelhochjauchzend volkje.

Ik moet toegeven, ook ik dwarrel de eerste dag niet ­jubelend rond in deze enclave. Ik wil wel, maar ben moe, zit in de stressmodus van thuis en kan me moeilijk overgeven aan de totale relaxatie.

Hoewel, dat overgeven lukt behoorlijk goed. Het gratis eten levert me een loei van een voedselvergiftiging op. Agressief pulserend kotst mijn maag-darmstelsel alles mijn lijf uit dat er niet thuis hoort, uren- en urenlang.

En dan, eindelijk, stopt het. Het is stil. Ik drink wat water en proef de milde frisheid van limoenen. Ik zet een stapje buiten mijn hotelkamer. Wat ruikt het gras groen. Zacht aait de zon mijn wangen en plotseling zie ik het. Hoe mooi het hier is. Hoe alles straalt.

Het vakantiewonder is geschied. Ik gun iedere vakantie­sacherijn zijn eigen braakmoment. Want daarna is alles het genieten waard. Zelfs als je geen
eiersnijder hebt.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden