Plus

Une Vie

Weer een negentiende-eeuws kostuumdrama? Ja, maar zo subtiel en met schrijnende onderhuidse emoties als in Une Vie zien we ze maar zelden.

Jeanne zou wat meer eelt op haar ziel kunnen gebruiken

Regisseur Stéphane Brizé maakte twee jaar geleden indruk met La Loi Du Marché, over een werkloze fabrieksarbeider, die in de zoektocht naar werk vernedering op vernedering slikt, maar toch zijn menselijke waardigheid behoudt. Ja, grote woorden, maar ze passen bij het sociaal-realistische drama, waarmee acteur Vincent Lindon in Cannes de prijs voor beste acteur won. Kostuumdrama Une Vie lijkt mijlenver van La Loi Du Marché te staan, maar ook deze film gaat over een misschien naïef, maar fatsoenlijk mens, die kopje onder dreigt te gaan in een gevoelloze wereld.

De verfilming van de eerste roman van Guy de Maupassant voert in 1819 op het platteland in Normandië de jonge Jeanne op (een verpletterend goede Judith Chemla), die terugkeert naar huis nadat ze een tijd op een kloosterschool is geweest. Dat huis is een landgoed, waar Jeanne met haar innemende adellijke ouders (Jean-Pierre Darroussin als baron en Yolande Moreau als zijn vrouw) een harmonieus leven leidt. Jeanne lijkt helemaal voor het geluk geboren als een knappe zoon van een graaf (Swann Arlaud) in haar leven opduikt.

Voor Jeanne breekt een ­lyrisch gefilmde stapelverliefde, idyllische periode aan. Maar na een paar jaar huwelijksleven verandert haar man in een nare knorrepot, die altijd iets te vitten heeft op Jeanne. Hij ontpopt zich als een kleingeestige burger, die zijn vrouw als een meubelstuk ziet en zich vooral druk maakt over wat de buitenwereld denkt. Als Jeanne hem met de dienstmeid betrapt, ligt haar huwelijksgeluk finaal aan diggelen. Er staat haar nog veel meer familie-­ellende te wachten.

Klem in een mannenwereld
Une Vie had makkelijk kunnen ontaarden in een familiesoap vol dramatische paukenslagen, die de ellende van de hoofdpersoon er bij de kijker in rammen, maar zo'n regisseur is de sensitieve Brizé niet. Hij heeft een schitterend ingetogen drama gemaakt over een spontane, vrolijke vrouw, die in de bijna dertig jaar die de film omvat haar dromen en geloof in de liefde uiteen ziet spatten in bedrog en cynisme.

Jeanne is een kwetsbare vrouw, die het eelt mist dat nodig is om in de volwassen wereld te over­leven. Dat klinkt misschien zijig, maar het is hartverscheurend om haar in stilte te zien lijden onder haar desillusies. Na de dood van haar ouders is er niemand meer bij wie ze steun kan zoeken, want op het platteland heerst een benepen, patriarchale sfeer. Als iemand haar al eens wil helpen, een jonge priester bijvoorbeeld, dan pakt dat catastrofaal uit.

Drama's over vrouwen die klem zitten in een mannenwereld vormen bijna een genre op zichzelf, maar toch ­maken weinig films de psychische gevolgen zo intens voelbaar als Une Vie. Alles is doordacht en raak, van de keuze voor het rechthoekige 1.33-formaat (4:3), dat het ­gevoel van opsluiting versterkt, tot aan de perfecte dosering van flashbacks. Een subtiel juweel.

Une Vie

Regie Stéphane Brizé
Met Judith Chemla, Swann Arlaud
Te zien in Cinecenter, Eye

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden