Column

Uiteindelijk waggelen wij Nederlanders braaf achter onze grote broertjes aan

Roos Schlikker. Beeld Het Parool

'Hey Willy... Can I call you Willy?'
'Yes, mister Obama, everybody calls me that since Lucky Tievie.'
'Well Willy, you know what I want to ask you.'
'Sorry, mister Obama, Potus, Dear President, but we are here for the remembrance of the Americans who liberated us from the Germans, seventy years ago.'
'Sure, we'll talk about that. But first, I have a tiny question.'
'Eeeeeh, I think you should ask our minister Koenders. He is a very capable...'
'Yeah, bladiebla, I know, but heeeeey, you've got to give me something.'
'I can't, mister Obama.'
'O come on, you know you can take a few.'
'Well eeeh...'
'He, Willy, my man, dón't let me down.'
'Ok, yes, of course, sir. I'll do my best.'

Ik geef toe, mijn fantasie sloeg op hol toen ik deze week de foto zag van Willem-Alexander en Máxima bij Obama in de Oval Office. Het is een opmerkelijke kiek. Breed ­gesticulerend lijkt Alex een grapje te vertellen, Máxima ligt zichtbaar in een deuk. Obama kijkt vorsend, alsof hij denkt: ja, geinponem, allemaal leuk en aardig maar ik wil straks wel een zooitje gevangenen uit Guantánamo Bay bij je stallen.

Vooralsnog doet Koenders daar nogal nuffig moeilijk over, maar we weten allemaal waar het op uitdraait. Nu playt Nederland hard to get, straks gaan we toch overstag want de Amerikaanse president laat je niet zitten.

Zo loopt het vaak. Wij Nederlanders denken dat we een grote broek kunnen aantrekken, maar als puntje bij paaltje komt, waggelen we braaf achter onze grote broertjes aan. Hoe kan het anders dat we geen enkele actie hebben ondernomen tegen de Brusselse naheffing van 642 miljoen?

O, wat deed Dijsselbloem geschokt en overvallen toen het nieuws binnenkwam. Maar uit stukken opgevraagd door De Telegraaf, blijkt dat hij al een week mailverkeer had over de onverwachte schuld. We kijken er nog naar, is de terneergeslagen teneur van die ambtelijke berichtjes, en hoewel Rutte en Dijsselbloem met ferme streep­monden beweerden dat Europa geen dup zou krijgen, was het verlies al genomen.

Ach, en dan hebben we nog mooiboy Camiel Eurlings met zijn manlijke kaaklijn die jarenlang volhield kneiterhard te hebben onderhandeld met Air France. Tuurlijk ­jochie. Toch jammer dat de Volkskrant deze week boven tafel trok dat de garanties voor Schiphol boterzacht zijn en dat als Air France besluit voortaan op te stijgen vanaf een verlaten voetbalveld bij Parijs, dat juridisch een très solide plan is.

Ik gaf eens een gastcollege journalistiek waarin het over politiek ging. Een blozende student stak haar vinger op en zei: 'Ik snap niet dat er zo veel politieke schandalen zijn. Ik dacht dat juist machthebbers grote idealisten waren die alles deden voor hun natie.'

Dat dacht ik vroeger ook. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg, en landen met lange armen. Als het wheelen en dealen gunstig uitpakt, hebben we geluk, de praktijk is echter reteweerbarstig.

'Hey, Willy.'
'Yes Obama, Potus, Dear President.'
'Would you please bend over now...'


Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie achter te laten of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden