Update

U2 landt in uitzinnige Amsterdam ArenA

U2 begon het concert met enkele nummers van hun nieuwe album No line on the horizon, waaronder de titelsong en Get on your boots. Foto ANP

De 360º-tour van U2 staat twee avonden in de Arena. Dankzij een spectaculair podium creëerden de vier Ierse supersterren een intieme sfeer, waarin ruimte was voor nieuwe en oude hits, Desmond Tutu en Unicef.

De reis begint met David Bowie. Kort nadat diens Space oddity uit de speakers is gekomen, betreden Bono Vox, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen jr. het gigantische podium op het voetbalveld van Ajax. Een podium dat oogt als een spinachtig ruimteschip, met lange, uitgestrekte armen.

''Dag Amsterdam,'' zegt Bono, om meteen enkele nummers van de nieuwste cd No line on the horizon te spelen. Zodra de eerste tonen van Magnificent klinken - de technische crew heeft twee nummers nodig om het geluid goed af te stemmen - kolkt de Arena. Op het veld (staanplaatsen; 55 euro per kaart), en op de tribunes (zitplaatsen; 155 euro op de eerste ring).

U2 is van het grote gebaar en het vlagvertoon. Altijd al geweest. Tijdens deze nieuwe tournee wordt daar nog eens een schep boven op gedaan. De rockband lijkt out of space te komen, om in het door Mark Fisher ontworpen decor contact te leggen met zijn volgelingen.

Het podium, vijftig meter hoog, bestaat uit een grote schijf. Daar omheen kronkelt - dwars door het publiek - ook nog eens een ronde catwalk, die door de muzikanten bereikt kan worden via twee bewegende loopbruggen.

Boven U2 is een raketachtige toren opgetrokken, waaraan een rond beeldscherm hangt, dat op een geven moment uit elkaar schuift en het beeld van Bonu cum suis oprekt tot een reusachtige geestverschijning.

Het effect van dit visuele spierballenvertoon is anders dan verwacht: door de catwalk en het videoscherm krijgt het concert een intiem karakter. De bandleden komen - letterlijk - dichtbij, terwijl een sfeervol lichtplan, waarin de kleuren groen en paars een grote rol spelen, het voetbalstadion verandert in een nachtclub, of beter nog: een swingende kerk.

Anderhalf uur lang is de 360° Tour een demonstratie van superieur talent. Ook al omdat U2 nog altijd zo graag een bandje wil zijn. In de buik van het ruimteschip zoeken ze elkaar tijdens het spelen regelmatig op, en dan draait het om niets anders dan de muziek.

Maar waar Bono verschijnt, is zwaarmoedigheid dichtbij. Ook gisteren, toen de Ier na het daverende begin mijmerde over 'veranderende tijden' en met nostalgie sprak over de 'tienerjaren' van de band, 'toen we nog in Paradiso stonden en in de Melkweg gingen kijken'.

Er is veel veranderd sindsdien, stelde Bono met ironie vast, maar het grote zoeken gaat altijd door. In het dagelijkse leven, en zelfs tijdens deze show, met onder meer het oorspronkelijk voor Billie Holiday geschreven Angel of Harlem dat aan Michael Jackson wordt opgedragen en dat eindigt met een in falset gezongen fragment van Don't stop 'till you get enough.

Sunday, bloody Sunday, van het album War, klinkt 26 jaar na de release opvallend venijnig, en bij Walk on sluiten rock en engagement een betoverend verbond: het publiek wordt opgeroepen een masker van de Birmese mensenrechtenactiviste Aung San Suu Kyi op te zetten - zij heeft in Birma al veertien jaar huisarrest - en te blijven geloven in 'verandering'. Vervolgens komt heel even een ingetogen variant op You'll never walk alone van Gerry and the Pacemakers voorbij.

Tegen die tijd heeft het concert het karakter aangenomen van totaaltheater, waarbij de muziek ruimte moet laten aan maatschappelijk bewustzijn. Bono eert tussen de nummers door 'de helden van de straten van Iran', en hij vertelt over de eerste vlucht naar de maan en 'de idiote gedachte' dat in diezelfde wereld nog altijd mensen sterven van de honger.

De Zuid-Afrikaanse bisschop Desmond Tutu roept op het videoscherm het publiek op zich te richten op een waardige wereld, omdat 'jij net zoveel mens bent als degenen die streden tegen apartheid, tegen de onnodige aidsdoden in Afrika, of tegen het geweld in Noord-Ierland'.

Tegen het slot van de avond, twee uur later, wint de rock het alsnog van de mooie woorden. Eerst is er de bijna broos klinkende U2-klassieker With or without you, en tot slot speelt de band Moment of surrender, een publieksfavoriet van het nieuwe album.

Geknield, vol overgave, neemt Bono afscheid. 'At the moment of surrender /I folded to my knees/I did not notice the passers-by /And they did not notice me,'' zingt hij. Het is dan net of hij zijn hand op ieders schouders ligt. (RONALD OCKHUYSEN)

www.u2.com
www.myspace.com/u2
www.facebook.com/u2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden