Plus PS

Tweedelig kinderfeestje is keihard fluisteren in gezelschap

Weer zo'n trend die overwaait vanuit Amerika: een kinderfeestje in twee stukken. 's Middags is er het gewone feestje, het uitverkoren deel van de kinderen partyt door en blijft slapen. Els Quaegebeur juicht het niet toe.

Beeld Ted Struwer

Je weet hoe laat het is zodra de ronde gaat dat 'iets uit Amerika is komen overwaaien': we zijn hier ook weer een stukje omhoog geklommen op de ladder van het hedonisme. Dat kan over van alles gaan. Medicijngebruik, plastische chirurgie, gereedschap, yoga.

Ook voor kinderen komt er van alles over de oceaan gefladderd, vooral om eindeloos over te ouwehoeren. Obsessieve opvoedpraktijken zijn populair, gezondheidsnieuws ook, voedingstips zoals witlof verstoppen in appelmoes, of juist niet, én ontwikkelingen op het gebied van kinderfeestjes.

Als je dit laatste googelt in het Engels, kom je op sites voor moeders waar futiliteiten worden opgeblazen tot enorme problemen al snel de two-tiered birthday party tegen. Dat is een verjaardagsviering in twee rangen want een tier is, onder meer, een rang.

Koninklijke loge
Eerst is er het gewone feestje. Met veertien kinderen naar een workshop vliegers bouwen, na het professionele schminken en de taart in de vorm van lievelingssuperheld, gevolgd door een stopdisco en daarna naar huis met een goodiebag vol snoep en plastic rommelspeeltjes, die door kinderen een land of zestien verderop in elkaar zijn gezet.

Dan is het tijd voor de tweede rang, zeg maar de koninklijke loge in Carré. Daarvoor is een intiem gezelschap van beste maatjes uitgenodigd. Zij partyen door, in de bioscoop of een kindvriendelijk restaurant, en eindigen met een slaapfeestje.

Volgens sites als Mumsnet, Goodtoknow en Madeformums zaait het twee rangenverjaardagsfeest verdeeldheid onder ouders. Aan de ene kant van het slagveld staan zij die een rangenfeest sneu en kwetsend vinden voor de heengezondenen. Aan de overkant ziet kamp zeur-niet-zo het juist als een zinnige les.

Daar kom je het Amerikaanse bowlingbaangezegde 'life doesn't give you bumper lanes' regelmatig tegen: als je later groot bent, doen mensen ook weleens ongezellig tegen je. Wen er maar vroeg aan, dan ben je er beter tegen bestand.

Bovendien, het is doodnormaal en juist goed om onderscheid te maken tussen je bff's en iets minder hechte vrienden. Kinderen snappen dat al heel jong.

Goodiebag te weinig
In de kritiek mis ik het argument van genoeg is genoeg - ook voor de ouders. Neem het eenlagige verjaardagsfeest in een gemiddeld verwend gezin.

06.00 uur: wakker, want kind kan van de spanning geen minuut langer blijven liggen in hoogslaper van steigerhout met glijbaan en vraagt vanaf dat moment elke tien minuten of de gasten al bijna komen.

08.00 uur: goodiebags vullen.

10.00 uur: woonkamer/stoel/voordeur/tuin/tuinhek versieren.

11.30 uur: taart ophalen. Daarna popcorn en M&M's in vrolijke schalen doen en tafel dekken met feestelijke bordjes en bekertjes, bijpassende servetten, rietjes, adequate tafeldecoratie (sterren, hartjes, confetti) en voor iedereen een gek hoedje dat niemand op wil.

12.10 uur: ontdekken dat er een goodiebag te weinig is. Alternatief bij elkaar sprokkelen in de bijkeuken na mislukte poging om zoon of dochter te overreden zelf dan maar geen goodiebag te nemen.

13.00 uur: kind wil feestjurk of stoerste T-shirt vast aan, want de gasten zullen toch wel echt snel komen. Ligt verfrommeld onder in de wasmand. Spaghettisaus verwijderen met afwasmiddel en Marie-Stella-Maris of een andere tip van omaweetraad.nl, even wapperen, klaar.

14.00 uur: aanvang feest. Zie boven.

Ik ben er ook niet vies van mijn eigen belangen opzij te schuiven voor het verpesten van mijn dochter, maar na dit schema nog vijf uitgeputte, versuikerde kinderen van een ander laten blijven voor een potje niet slapen ('jongens, het moet nu echt stil zijn, als ik nog een keer moet komen kijken, leg ik er twee apart') - ik weet het niet.

In Amsterdam-Zuid, maar vast niet alleen daar, zijn ze ook al gek met de shit­storm in twee bedrijven. De uitnodiging komt soms zelfs in één appbericht: 'Lieve allemaal, volgende week zaterdag vieren we de verjaardag van Janneke. Houden jullie die middag vrij? Janneke vindt het leuk als Julia, Rosa, Floortje en Lauren daarna blijven slapen.'

Typisch Nederlands recht voor z'n raap-gedrag, dat niet snel zal overwaaien naar welk land dan ook (in het buitenland heet dit ook gewoon lomp). Moeders van niet-Julia, -Rosa, -Floortje en -Lauren reageren gepast passief-agressief met: 'Superleuk! Wij zijn erbij! 's Middags dan.'

Als mijn dochter Kate (6) en haar vriend Boris (7) bij ons een tosti eten, leg ik ze de kwestie voor. Kate begint met argwanend kijken en niets zeggen. Boris is meteen duidelijk: "Ik durf niet te logeren, want ik heb heimwee. Dus ik wil niet." Dan, met grote, bange ogen: "Wanneer is het?"

Ik leg uit dat het hier gaat om een niet-bestaand feest. Hij vertrouwt het voor geen cent. "Ik wil daar dus nooit heen." Dan springt hij van zijn stoel: "Ik ga spelen. Kom je, Kate?"

Groepje
Kate komt nog niet. Als volwaardig toekomstige bezoeker van Mumsnet wil ze er even over doorpraten. Zij zou het echt heel vervelend vinden als ze niet mocht blijven slapen, zegt ze. "Ik zou, denk ik, helemaal niet meer naar het feestje willen."

"Dan krijg je ook geen goodiebag, schat."

Die komt hard binnen. "Geen leuk grapje, mama."

"Waarom vind je het zo erg?"

Stilte.

"Omdat het betekent dat je niet bij iemands beste vrienden hoort?"

"Neeeeeeeeh, want dat weet ik al van school. En ik heb zelf beste vriendinnen. Maar gewoon."

"Hoe gewoon?"

"Nou gewoon, het is vervelend omdat die kinderen die mogen slapen daar dan de hele tijd over gaan praten en lachen op het feestje, denk ik. Zij zijn dan een groepje."

"Zou je zelf zo'n feestje in twee stukken willen geven?"

Daar moet ze even over nadenken. "Ik weet niet," zegt ze dan. "Mag het van jou?"

"Nee joh, ben je mal."

"Oké. Ik ga spelen."

Leeftijd plus 1-formule
Kate heeft natuurlijk wel een punt. Kinderen zijn meester-opscheppers over alles wat ze bijzonder vinden in hun leven. De spagaat. Laat naar bed gaan. En natuurlijk: uitverkoren zijn voor het vipdeck. Vier van de twaalf genodigden die samen giechelig opgetogen doen over hun tasje met pyjama, Disneytandenborstel en slaapknuffel; het lijkt me niet bevorderlijk voor de sfeer op het minder exclusieve partijtje.

Het grappige is dat er ooit zoiets bestond als de leeftijd plus 1-formule. Vijf jaar geworden: zes gasten, enzovoort. Niet ingewikkeld en als je het zo belangrijk vindt dat je kind onderscheid leert maken in vriendschappen: voilà.

Dat onderscheid maken gebeurt overigens vanzelf op het schoolplein, en dat gaat er vaak al hard genoeg aan toe. Zelf hecht ik meer aan het verbod op fluisteren in gezelschap. En de two-tiered party is vooral dat: keihard fluisteren in gezelschap.

De conversatie aan de keukentafel heeft Boris en Kate op een idee gebracht. Ze spelen verjaardagsfeestje. Kate is de jarige, de poppen zijn de gasten. Boris is de goochelaar van de verjaardag van ik weet niet meer. Een vader of moeder is er niet bij. Geen van de poppen is uitgenodigd voor exclusief logeren. Te eng, te vervelend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden