Van der Laan

Tussen alle opgepoetste BN'ers staken we fletsjes af

Een vriendschap was snel geboren toen Paroolcolumnist Roos Schlikker Femke van der Laan, de vrouw van de burgemeester, ontmoette en verleidde tot een gedurfde toneelrol. Hoe haar kerel het vond? 'Ik moet het lekker doen, vindt ie.'

Beeld Oof Verschuren

Hier was iets verschrikkelijk misgegaan. Toch? Dit kon het niet wezen. Nee. O hemel. Hier was iets verschrikkelijk misgegaan. Wat moest hij nou? Hij kon er toch zomaar uit lopen? Dat kon hij niet doen.

Maar blijven? Dat kon hij helemáál niet doen. Hij zat gevangen. Hoe was hij hier terechtgekomen? En belangrijker, hoe kon hij er ooit nog uit?

Natuurlijk heb ik getwijfeld of ik het wel kon maken om de vrouw van de burgemeester om te toveren tot een snol van het zuiverste water. Ik had haar ontmoet op een bekendemensen­event, de uitreiking van de Mama van het jaar-award of iets dergelijks.

Tussen alle goed opgepoetste en uitgebreid gemanicuurde BN'ers staken wij wat fletsjes af, zeker toen een lifestylegoeroe met het enthousiasme van een adhd-labrador alle vrouwen ook nog eens aanspoorde the best version of theirselves te worden en onze innerlijke diva te laten shinen.

Wij vonden dat we the best version of ourselves waren aan de bar, met een flink glas in de hand.

Een vriendschap was geboren. We spraken vaker af, dronken meer wijn, ze nodigde me bij haar thuis uit ("Je lacht je dood, joh, het is zo enorm") alwaar ze in plaats van de exquise hapjes te serveren die op dat moment in de stijlkamers beneden tijdens een receptie rondgingen, een kloeke zak borrelnoten opentrok.

Onderkoeld komisch
Toen ik haar vertelde dat ik theaterstukken schreef voor een amateurtheatergezelschap veerde ze op. Toneelspelen. Dat had haar altijd getrokken.

Ik keek haar even aan. Ik werkte op dat moment aan een stuk over Ajax en had nog een rol vacant van een enorm ordinaire voetbalvrouw. Misschien was het een rare vraag, maar... "Dat lijkt me fantastisch," zei ze.

Ze stortte zich vol op de repetities. Liet zich gewillig in veel te korte rokjes en enge nepbontjassen hijsen. Bleek een onderkoeld komisch talent. Heel voorzichtig durfde ik af en toe te informeren hoe haar kerel het vond dat ze dit deed.

"Misschien een beetje gek," lachte ze scheef. "Maar ik moet het lekker doen, vindt ie." Ze zei het niet, maar ergens vermoedde ik dat hij het wel leuk vond haar eens in het licht te zetten.

En zo liet burgemeester Van der Laan zich op de dag van de première afzetten voor het theater. "U bent te laat!" sisten twee medewerksters hem toe, de voorstelling was al bezig. Hij kon nu niet naar binnen, dat zou de dramatische boog van de acteurs verschrikkelijk onderbreken.

Hij stamelde. Dat hij echt naar de voorstelling moest, zijn vrouw was een van die acteurs. "Waar is uw kaartje dan?" werd hem gevraagd. Hij had geen idee, zijn echtgenote zou dat ­regelen. Helaas. Op de gastenlijst was hij niet te vinden.

Maar Eberhard van der Laan was er de man niet naar om zich weg te laten sturen. Hij keek net wanhopig genoeg om de vrouwen te overreden. Muisstil werd hij de zaal binnen gebracht.

Helaas, bezoeken van burgemeesters blijven zelden onopgemerkt, dus al snel zoemde het van gefluister over de Belangrijke Gast. Van der Laan maakte zich iets kleiner, zijn ik-ben-er-niet-blik strak op het podium gericht.

Om zich vrijwel onmiddellijk te realiseren dat hij bij een loeizware Griekse tragedie zat die niets maar dan ook niets met voetbalclub Ajax te maken had.

48 eindeloze secondes
Hier was iets verschrikkelijk mis gegaan. Zijn bloednerveuze echtgenote had de naam van het verkeerde theater aan hem verteld.

Daar zat hij dan. De intens beleefde maar vooral extreem zichtbare burgemeester van Amsterdam. Weggaan zou enorm rumoer veroorzaken. Blijven en de première van zijn vrouw missen? Dat zou nóg meer rumoer veroorzaken. Hij aarzelde. 48 eindeloze secondes lang.

Toen stond hij op en schuifelde midden in een bloedserieuze dialoog de zaal uit.
In een theater, een gracht verderop stal zijn vrouw die avond op palen van hakken in mini-jurk de show. Ze was the best version of herself. Ze liet haar innerlijke diva shinen.

Na anderhalf uur viel het doek. En de man die zoveel applaus in de stad oogstte kon het die avond gelukkig ook geven. Hij was precies op tijd geweest, het zweet op zijn rug. Hij ging staan en klapte. Voor haar.

Zie ook

- Burgemeester Eberhard van der Laan werkte maandenlang door, ondanks zijn ziekte. Hij deelde uit, incasseerde. Hij was kwetsbaar en scherp: De laatste maanden van Van der Laan als burgemeester.

- Geliefd was hij altijd al, maar nadat Van der Laan meldde dat hij ziek was steeg zijn populariteit tot ongekende hoogte: De burgemeester die een volksheld werd.

- Een burgervader die geliefd was bij alle Amsterdammers, maar ook een harde bestuurder die werd gevreesd door zijn ambtenaren. Joviaal en charmant, maar soms ook bot en bloedchagrijnig. Een straatvechter met een hekel aan verliezen: Amsterdam is zijn geliefde, integere doordouwer kwijt.

Eberhard van der Laan, de bepalende momenten uit zijn leven

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden