Plus

Tumult in zorgcentrum De Drie Hoven: 'Ik wil hier mijn ogen sluiten'

Tumult in woonzorgcentrum De Drie Hoven. Amstelring dreigt het te sluiten, bewoners willen niet weg. 'Ik wil hier mijn ogen definitief sluiten.'

Vrijwilliger Loek le Large en bewoonster Hetty Bruinsma zien De Drie Hoven liever niet sluiten. 'Je kunt oude mensen niet blijven verplanten'Beeld Dingena Mol

Normaal zijn het de bewoners of hun kinderen die alarm slaan over de penibele situatie in een verzorgings- danwel verpleeghuis, maar nu is het Amstelring zelf die ineens een schokkend beeld schetst. De locatie: woonzorgcentrum De Drie Hoven aan de Louis Bouwmeesterstraat in Slotervaart.

De waslijst aan mankementen: er is een groter risico op legionella omdat het waterleidingssysteem niet up-to-date is, er is stankoverlast uit de riolering, het is binnen veel te warm of te koud vanwege een sleetse klimaatbeheersing en het dak lekt.

Kwetsbaarder
In het hele pand zit asbest, wat slopen, boren of zagen onmogelijk maakt als er nog mensen wonen. Bovendien voldoet het pand nu niet aan de eisen van de brandveiligheid. Omdat de bewoners tegenwoordig zieker en kwetsbaarder zijn - de helft zit in een rolstoel - kost het bij brand dus ook meer tijd en inspanning om ze te evacueren.

Kortom: het pand uit 1973 voldoet niet meer. De Drie Hoven moet sluiten, stelt zorginstelling Amstelring in oktober in een voorgenomen besluit. Eind dit jaar moet daar een beslissing over vallen en vanaf begin volgend jaar verhuizen de eerste van de 116 bewoners naar andere verpleeg­huizen in de stad.

De bewoners, gesteund door de cliëntenraad, zijn woest. Zij wonen hier namelijk naar grote tevredenheid. Het is hun huis, sommigen wonen er al dertig jaar. De verf bladdert en hier en daar lekt een kraan, maar is dat niet met een kwast en een reparatie op te lossen? "Er wordt een beeld geschetst dat we in een ruïne zitten die elk moment kan instorten," zegt voorzitter van de cliëntenraad, Michel Sanders (59). "De raad van bestuur jaagt de bewoners met dit soort bangmakerij de stuipen op het lijf."

De laatste hobbel
Zijn moeder trok 3,5 jaar geleden in De Drie Hoven. "In de tussentijd is de brandveiligheid verbeterd, de liften zijn aangepakt, er is asbest verwijderd en er is een nieuw restaurant ingericht. Deze verbouwing in 2015 was de laatste hobbel, zo werd gezegd. 'Vanaf nu kunt u hier rustig blijven wonen. U hoeft niet te verhuizen'."

De cliëntenraad vindt dat de raad van bestuur deze belofte moet nakomen. "Hou het huis nog vijf jaar open. De meeste mensen zijn hoogbejaard, die kunnen dan ten minste tot het einde hier blijven. Met de kamers die leeg komen, moet je creatief omgaan. Zet er studenten in."

Spandoeken aan de voorgevel en een handtekeningenactie worden ingezet als wapen tegen de sluitingsplannen. "Amstelring zegt ook dat we geen buurtfunctie hebben. Maar dat heeft het wél," zegt lid van de cliëntenraad en vrijwilliger Carin Gozeling (61).

"Koffieconcerten, danspaleis, bingo, dat trekt allemaal mensen uit de buurt." Overigens is de waslijst met tekortkomingen van De Drie Hoven volgens Amstelring nog veel groter: 'De draaicirkel van de badkamer is ontoereikend en vraagt veel lichamelijke crea­tiviteit van de medewerkers.' Bedden kunnen al helemaal niet door de gangen. 'Feitelijk kan een bedlegerige cliënt zijn of haar kamer niet uit.' Kortom: er zijn grotere badkamers en liften nodig. plus bredere gangen en deuren.

Maar de bewoners zien het heel anders, zegt Sanders: "Waar krijgen ze in Amsterdam zo'n prachtig ruim appartement als hier?"

De Drie Hoven moet sluiten, stelt zorginstelling Amstelring in oktober in een voorgenomen besluitBeeld Laura van der Bijl

Loek le Large (77), vrijwilliger De Drie Hoven

De Drie Hoven is een dorp, zegt Loek le Large. Een gemeenschap waar bijna honderd vrijwilligers en evenveel medewerkers een kwetsbare groep bewoners de dag door helpen. Zijn eigen rol daarin is divers. Zelf heeft hij het over een 'manusje van alles', een bewoonster noemt Le Large 'ons Haarlemmerolie'.

Zojuist reperareerde hij een klok waarvan beide wijzers levenloos naar de zes hingen. Hij heeft altijd een tangetje op zak om rollators te verstellen en hij kijkt hape­rende televisies na. "Bijna altijd zijn de batterijen van de afstandsbediening op." Hij is de presentator van het koffieconcert en de chauffeur van het busje.

Hij geeft, maar hij haalt er ook iets uit. "Waardering en hier en daar een vriendschap." De Drie Hoven is, zo zegt Le Large, zijn derde ­leven. Op één staat thuis, twee zijn familie en drie De Drie Hoven. "Voor mij is het dus ook heel jammer als het sluit."

Hij leeft erg mee met de ouderen. "Als je 95 jaar bent en je moet nog verhuizen, lijkt me dat geestelijk en lichamelijk heel slecht voor je. Het is een bak ellende. Ik vraag me af of de raad van bestuur van Amstelring daar ook over na heeft gedacht."

Hetty Bruinsma (90), bewoner De Drie Hoven

Na een gigantische smak op een trap na een avondje klaverjassen en een revalidatieperiode van een half jaar kwam Hetty Bruinsma in De Drie Hoven terecht. Vijf jaar geleden alweer.

Wie haar appartement ziet, zou verwachten dat ze er dertig jaar woont: elke vierkante centimeter wordt ingenomen door een van haar ver­zamelingen: porseleinen beestjes, koelkastmagneten, antieke poppen en theezakjes- vouwkunst van eigen hand.

Bruinsma, weduwe van een procuratiehouder, zit hier goed. Sterker, ze had zich verzoend met het idee dat De Drie Hoven haar laatste station was. "Hier wil ik mijn ogen definitief dicht doen. Tussen al die lieve, aardige zusters." Zover is ze nog niet, maar ooit.

Maar de toekomst staat nu met de mogelijke sluiting van De Drie Hoven op zijn kop. Want waar komt ze terecht?

Ze heeft nu de 'club van 6', vriendinnen die ­samen rummikuppen, maar die groep wordt hoogstwaarschijnlijk uit elkaar gereten. In een woonwensgesprek kan iedere bewoner aangeven naar welk woonzorgcentrum hij of zij wil verhuizen. "Ik heb de Rietvinck opgegeven, en sommigen anderen willen naar het Leo Polakhuis. We blijven dus niet samen. Dat is echt heel jammer."

Nieuwe vriendschappen in een ander huis sluiten is heus niet zo makkelijk, zegt Bruinsma. "Daar moet je erg je best voor doen. Ik wil me ook niet opdringen. Dat werkt niet. Als je er als zo'n haai tussen gaat zitten, word je niet geaccepteerd."
Bovendien blijft er altijd de onzekerheid: "Wat als ik eenmaal in een ander huis zit? Wordt dat dan ook afgebroken? Je kunt die oude mensen niet blijven verplanten."

'Intensieve zorgverlening kan hier niet'

Bestuurslid Amstelring Ivo van der Klei: "Het pand is gebouwd als bejaardenhuis zoals we dat vroeger kenden. Sinds de afschaffing van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) is de populatie snel veranderd. De helft van de bewoners is rolstoelafhankelijk. Het gebouw is daarvoor niet geschikt.

Verbouwing is een ingewikkelde en kostbare opgave, bewoners zouden meermaals moeten verhuizen en bouwoverlast ervaren. Wij willen ouderen veilige en kwalitatief goede huisvesting bieden waar intensieve zorgverlening mogelijk is. In dit pand is dat niet mogelijk. Hoe korter de tijd tussen 'weten dat je moet verhuizen' en 'daadwerkelijk verhuizen', hoe korter de periode van spanning en stress voor de bewoners."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden