Filmrecensie

Tulipani is hopelijk een tussendoortje (***)

Tulipani is stilistisch even curieus als het verhaal dat het vertelt, toch blijft deze nieuwe film van regisseur Mike van Diem overeind.

Rechtschapen Zeeuw leert Italiaans jochie tulpen kweken, maar wat speelt er nog meer? Beeld -

Twee jaar geleden maakte Mike van Diem achttien jaar (!) na Oscarwinnaar Karakter eindelijk zijn tweede speelfilm, De Surprise.

Van Diem zal zijn terugkeer in de Nederlandse filmwereld met gemengde gevoelens hebben ervaren, want de verfilming van een kort verhaal van Belcampo was met bijna 100.000 bezoekers minder succesvol dan verwacht.

De fantasievolle, originele romcom, met Georgina Verbaan en Jeroen van Koningsbrugge nu eens niet als komische noten, maar als verlegen personages, verdiende veel meer publiek.

Het tegenvallende succes bewees weer eens dat filmmakers die iets anders maken dan rechtlijnige formulefilms als Rokjesdag en Hartenstrijd het moeilijk hebben in Nederland.

In een interview in Het Parool afgelopen zaterdag zei Van Diem dat hij na De Surprise 'onwaarschijnlijk veel zin' had om weer een film te maken. Maar hij merkte ook op dat hij geen bureaulades vol met ideeën heeft liggen.

Voor Tulipani: Liefde, Eer En Een Fiets waren die niet nodig, want de Nederlands-Canadees-Italiaanse coproductie stond al volledig in de steigers toen Van Diem voor de regie werd gevraagd.

De productie had er zelfs al een paar draaidagen opzitten, maar zat plotseling zonder regisseur toen Marleen Gorris met een burn-out uitviel. Enter Van Diem, die er niet blind instapte, maar eerst het scenario van Peter van Wijk herschreef.

Aan de film voegde hij als thematisch laagje toe dat iedereen zich gebeurtenissen uit het verleden anders herinnert.

Waarbij iedereen zijn eigen herinneringen als dé waarheid ziet. Een jaar na het uitvallen van Gorris kon er met Van Diem als regisseur weer worden gedraaid.

De eenzame fietser
In Tulipani vliegt de Canadese Anna (Ksenia Solo) in 1980 naar Italië om de as van haar overleden Italiaanse moeder in haar geboortedorp uit te strooien. In het dorpje hoort ze geweldige verhalen over haar vader Gauke (te afstandelijke Gijs Naber), die ze nooit heeft gekend, maar die als jonge Zeeuwse boer na de watersnoodramp van 1953 met een doos tulpenbollen naar Italië fietste.

De eenzame fietser wilde 'nooit meer natte voeten' krijgen en vestigde zich als tulpenkweker in het dorpje. Hij werd er als curieuze vreemdeling uit het verre Noorden hartelijk ontvangen, maar toen de rechtschapen Zeeuw de strijd aanging met de lokale maffia ontbrandde er een strijd op leven en dood, waarin hij uitgroeide tot een mythische dorpsheld.

Deze versie van het verleden, die met flashbacks wordt opgediend, krijgt Anna te horen in het dorpje van de eigenares van een restaurant, die een leuke zoon heeft.

Dat het verleden nog niet dood is, merkt Anna als ze hoort dat de oude maffiabaas, met wie haar vader de strijd aanging, nog leeft. Nadat ze hem heeft opgezocht, wordt ze door een inspecteur (Italiaanse levende acteer­legende Giancarlo Giannini) beschuldigd van moord. Veel meer dan dat Anna nieuwe ontdekkingen doet over haar familiegeschiedenis moeten we over het verhaaltje niet vertellen.

Tulpani: Liefde, Eer en Een Fiets
Regie Mike van Diem
Met Gijs Naber, Ksenia Solo
Te zien in Cinecenter, City, Ketelhuis, Tuschinski

Tulipani is stilistisch even curieus als het verhaal dat het vertelt. De film begint als een soort klucht, waarbij Italiaanse komedies uit de jaren vijftig en zestig een inspiratiebron lijken te zijn, maar maakt later een dramatische wending.

Dat de film eindigt als een romantische komedie maakt het allegaartje nog groter.

Toch overeind
Dat zou geen bezwaar zijn als de film de kijker meesleept, laat lachen en ontroert, maar dat gebeurt te weinig. Veel kluchtige grappen zijn melig en veel personages zo karikaturaal, dat ze uit bordkarton lijken gesneden.

Dat Tulipani toch overeind blijft, dankt de film aan de charme die hij ook uitstraalt en vooral aan zijn visuele flair. De in het Zuid-Italiaanse Puglia gedraaide kleurrijke beelden zijn een lust voor het oog.

Ook het production design van Harry Ammerlaan, die onder meer een veldje met duizenden tulpen creëerde, draagt bij aan de visueel sprookjesachtige, licht-magische sfeer.

Visueel roept ­Tulipani het werk van de Taviani's (Kaos) - grote namen, maar waarom ook niet? - in herinnering. Jammer dat het scenario dat niveau bij lange na niet haalt.

Hopelijk is ­Tulipani voor Van Diem een tussendoortje. Geen nood als hij zelf geen ideeën heeft: er zijn nog genoeg interessante romans.

Lees het interview met Mike van Diem terug: 'Ik heb geen spijt dat ik zo weinig heb gemaakt'

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden