Plus

Truman is een mooie, maar schematische film over kanker en een mooi leven

Als Julián besluit zijn strijd tegen kanker op te geven, komt zijn vriend Tomás om afscheid te nemen. Julián maakt zich weinig druk over zijn naderend eind, behalve over zijn zijn hond Truman want wat zal er met hem gebeuren? Hoewel de film de traanklieren gericht onder vuur neemt, is het geen standaard kankerfilm.

Ricardo Darín als Julián Beeld -
Ricardo Darín als JuliánBeeld -

Het zijn vaak de simpelste films die je het hardst raken. Truman vertelt het bescheiden verhaal van twee vrienden die afscheid nemen. Tomás (Javier Cámara) is dan wel vanuit Canada naar Madrid gevlogen om Julián (Ricardo Darín) op andere gedachten te brengen, maar die waarschuwt hem direct: mijn besluit staat vast, geen chemo meer.

Juliáns grootste zorg is nu zijn boxer Truman, die een beetje mank loopt. Er moet een nieuw baasje gevonden worden dat de hond zo nodig naar zijn vertrouwde dierenarts wil blijven brengen.

Een mooie vent, die Julián. Zo'n typische bohemien die triomfen vierde als acteur en zich nooit veel heeft aangetrokken van sociale regels. Hij was altijd platzak en charmant genoeg om daarmee weg te komen.

Vergetelheid
Onaantastbaar, bijna. Maar nu zijn dood aanstaande is, blijkt hij gevoelig. Helpt het als Julián een T-shirt voor Truman achterlaat met zijn geur? Hoe gaat een hond om met verlies?

Als hij later met Tomás zit te eten, ziet Julián twee collega's uit het theater. Ze negeren hem en hij stapt gedecideerd op hen af. Kunnen we misschien wel normaal blijven groeten, ook al heb ik kanker? Het is een geestige scène, maar er spreekt ook een wrange noodzaak uit om gezien te worden. Om niet bij leven al in de vergetelheid te verdwijnen.

Deze innemende tragikomedie sleepte behoorlijk wat Spaanse prijzen in de wacht. Daar valt iets voor te zeggen. Veel kankerfilms blazen het leven op tot een mythisch avontuur dat tot het einde toe groots en meeslepend moet zijn. Truman richt zich juist op de troost van het alledaagse. De troost van eeuwige en onvoorwaardelijke vriendschap.

Schematisch
Tomás en Julián brengen samen vier etmalen door waarin ze lachen, herinneringen ophalen en praktische dingen regelen. Thomás betaalt alles en vindt dat prima. Het is maar geld. Hij heeft het, zijn vriend niet. Ook fraai: de echte aftakeling blijft ons voor de verandering bespaard.
Ontzettend jammer daarom dat schrijver-­regisseur Cesc Gay de traanklieren soms echt iets te gericht onder vuur neemt. En gaandeweg begint het ook te storen dat de film een nogal schematische opzet heeft. Gay werkt duidelijk een lijstje onderwerpen af. Hond. Begrafenis voorbereiden. Zoon.

Die zoon studeert overigens in Amsterdam. Julián wil hem tijdens een bliksembezoekje eindelijk vertellen dat zijn vader binnenkort zal sterven. Maar als ze eenmaal over de Grimburgwal naar het Binnengasthuis slenteren, blijkt het moment te mooi en het leven te kort. De dood kan wachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden