Plus

Transgender Chris heeft de duurste piemel van de stad

Fotograaf Prins de Vos (27) raakte geboeid door transgender Chris (24) en begon hem te portretteren. Ook na diens geslachtsoperatie van een jaar geleden.

Chris, 2014 Beeld Prins de Vos

Fotograaf Prins de Vos (27) heeft Chris in 2014 leren kennen. Ze hadden een paar gemeenschappelijke vrienden en De Vos zag Chris weleens voorbijkomen op sociale media. "Soms zie ik mensen op straat of op internet en dan denk ik: die wil ik fotograferen. Dat had ik bij Chris direct," zegt De Vos.

Hij besloot hem een berichtje te sturen. "Chris reageerde enthousiast en voor de eerste ontmoeting nam ik gelijk mijn camera mee; niet om al meteen foto's te maken, maar voor het geval dat. Uiteindelijk hebben we toen wel al de eerste foto's gemaakt."

Na die eerste keer raakten de twee goed bevriend en bleken ze veel interesses te delen. Zo gingen ze naar dezelfde feestjes en kwamen ze op dezelfde plekken. Volgens De Vos was het doel van de fotoserie absoluut niet om te benadrukken dat Chris transgender is. "Het is maar zo'n klein deel van zijn persoonlijkheid," zegt de Vos.

"Als ik iemand ga fotograferen, ben ik altijd op zoek naar herkenbaarheid. Die vond ik bij Chris in de zin van een worsteling - een worsteling die gaat over een vloeibare identiteit en hoe je jezelf moet vormgeven in deze wereld."

Er was direct een vertrouwensband tussen De Vos en Chris. "Toen ik Chris voor het eerst naakt fotografeerde, zei hij: 'Ik voel me bij jou nog veel comfortabeler dan toen ik de eerste keer naakt voor mijn vriend stond.' Dat ging over zijn ex-vriend en ik vond het erg bijzonder."

Na de grote geslachtsoperatie zag de Amsterdamse fotograaf een heel andere Chris. De Vos: "Hij voelde zich veel zelfverzekerder en ik merkte dat hij zijn zwaarmoedigheid was kwijtgeraakt. Voor de operatie stond hij bijvoorbeeld vaak gebogen, dat was daarna echt heel anders. Hij heeft zich kwetsbaar op durven te stellen en dat bewonder ik."

2014 Beeld Prins de Vos

Vanaf zijn tweede hoopte Chris dat hij net als zijn oudere broers een piemel zou krijgen. Een gesprek met Chris en zijn vriend Jaap (51). 'Elke keer als ik staand kan plassen, maakt mijn hart een sprongetje.'

Hond Baard, een blond-ruwharige podengo die een paar jaar geleden door Chris uit een asiel is meegenomen, blijkt na een paar keer aanhalen zo'n kwaaie nog niet. Ook Jaap is vanmiddag in het appartement van Chris, op de bovenste etage van een complex vlak bij het Westerpark. De twee kennen elkaar een jaar of twee, sinds vijf maanden hebben ze officieel een relatie.

De eerste paar keer dat ze seks hadden, wist Jaap niet dat Chris transgender is. Om maar even aan te geven: verhullen dat je vrouwelijke geslachtskenmerken hebt, daarin raak je als transgender man vanzelf bedreven.

"Als ik datete, zei ik vooraf dat ik er niet van hou als iemand aan m'n pik komt," zegt Chris, inmiddels neergeploft op de bank. "Jaap heeft niet zo veel met piemels. Tijdens de seks hield ik een jockstrap aan."

Jaap, een stoere vijftiger met een zachte oogopslag en naar het zich laat aanzien een nuchtere kijk op het leven en de dingen, moest het wel even 'een plekkie' geven dat Chris transgender is. Jaap valt op jongensachtige jongens en hij had nog niet eerder iets gehad met een transgender persoon.

Jongensachtig is Chris zeker. Sinds zijn zestiende gebruikt hij hormonen, een baard is sinds enkele maanden in opmars en hij heeft de bouw van een sexy twink - een jongensachtige man.

Wat die jockstrap betreft: die draagt hij niet meer. Vandaag, de dag van dit gesprek, op de kop af een jaar geleden kwam Chris in het ziekenhuis bij uit de narcose: met - tadaaa! - een piemel van vijftien centimeter.

Heb je iets speciaals gedaan om het moment te markeren?
Chris lacht: "Dit interview bijvoorbeeld? En Jaap heeft chocolaatjes voor me gekocht." Tegen Jaap, die aan de eettafel achter zijn laptop zit: "Ik weet niet of dat hierom was?" Jaap, droogjes: "Ook."

Voor de duidelijkheid: transgenders zitten er lang niet altijd op te wachten om overhoord te worden over wat ze in hun onderbroek hebben - wie wel?

Chris praat naar eigen zeggen sowieso vrij makkelijk over seksualiteit en dat mensen zich afvragen hoe een en ander werkt, kan hij zich goed voorstellen. Niet in de laatste plaats ook andere transgenders. "Wat zeker uitmaakt, is dat ik er nu zelf voor kies om dit verhaal met jou te delen. Als ik in de bus zit en iemand gaat me met vragen bestoken, is het een andere kwestie: wow, kijk effe op Wikipedia, ja?"

Voel je je anders dan een jaar geleden?
"Het is moeilijk uit te leggen maar het voelt alsof het nu pas klopt. Ik heb drie oudere broers. Vanaf mijn tweede herinner ik me dat ik ging slapen en dacht: vannacht gaat er vast een piemel groeien, want ik voelde me zoals mijn oudere broers."

"Dan werd ik wakker en was ik teleurgesteld, maar ik gaf de hoop niet op: misschien groeit ie morgen. Nu is het dan toch zover. Dat is geweldig, maar ook confronterend."

Waarom confronterend?
"Omdat het de laatste stap was die ik kon zetten. Dichter bij een cisgender man (een man die is geboren met mannelijke geslachtskenmerken en zich ook man voelt) kan ik niet komen. Voorheen, als ik depressief was, wist ik: ik ben nog niet gelukkig nu, maar er is nog een stap en die gaat me gelukkiger maken. Er zijn nu geen stappen meer."

Je komt bij na de operatie en dan zit ie er ineens. Hoe is dat?
"Je merkt het pas echt als na een week het verband eraf gaat. Ineens hangt daar gewicht." Lacht. "In het begin was ik bang dat ie eraf zou vallen."

2017 Beeld Prins de Vos

Chris liet zich opereren in Belgrado. Sinds zijn twaalfde is hij onder behandeling bij het VU medisch centrum, maar daar ligt hij, zegt hij, overhoop met de psychologen en artsen. Met wat googelen vond hij een kliniek in Belgrado die de operatie wilde uitvoeren. Hij moest wel cash afrekenen.

Dat klinkt ongebruikelijk?
"Het was ook wel dodgy. Ik kreeg geen offerte, dat weigerden ze. In een mailtje schreven ze dat ik 22.500 euro moest meenemen."

In een koffertje, net als in een misdaadfilm?
Lacht. "In een weekendtas, ja. Nee, dat niet, maar het was een hele stapel. Mijn broer bood aan mij het geld te lenen."

Hoe voelde je je onderweg naar Belgrado?
"Mijn ex was met me meegegaan, maar hij lag te slapen. Zit je daar. Ik begon heel hard te huilen. Vrienden hadden me afgeraden om het te doen, ze vertrouwden de kliniek niet."

"Ik had op fora rondgevraagd; anderen hadden goede ervaringen met deze arts. Toch was er twijfel. Wat als het een scam is? Ik had geen plan B. Even was ik écht heel bang, maar dat ging over."

Bij zo'n ingrijpende behandeling moest jij je druk maken over of je wel of niet werd opgelicht?
"Het was eng, maar ik wist ook: er is geen andere optie voor mij. Ik vond het zo belangrijk, dat ik het risico heb genomen. Uiteindelijk kreeg ik een betalingsbewijs, als bewijs voor mijn verzekering."

En nu heb je officieel een penis van bijna 23.000 euro?
Lacht. "Wel de duurste van Amsterdam, denk ik."

Wat doen ze tijdens de operatie?
"Er zijn twee operaties. De eerst keer namen ze huid aan de zijkant van mijn lijf. Die huid bevestigen ze bij je kruis. Bij de tweede operatie wordt dat opgerold om er de penis van te maken. Van de schaamlippen maken ze een balzak, daarin worden siliconen ballen geplaatst."

Mag je zelf het formaat bepalen?
"In Belgrado wel. Hij was zeventien centimeter, maar bij de tweede operatie vroeg ik de arts of hij er alsjeblieft twee centimeter wilde afhalen. Het liefst had ik dertien centimeter gehad. Maar ze maken 'm van een spier, blijkbaar kan het niet korter."

2018 Beeld Prins de Vos

Kun je een erectie krijgen?
"Niet uit mezelf. Er zit wel steeds meer gevoel. Het is mogelijk om een soort pomp­je te laten aanbrengen waarmee je de penis hard maakt."

"Maar het heeft voor mij geen toegevoegde waarde. Elke ochtend als ik mijn onderbroek aandoe, zit er een bobbel van mezelf: die kleine momenten zijn veel belangrijker dan de paar keer per maand dat ik een erectie zou willen hebben in bed."

De gewaarwording dat daar iets zit: duurt het lang voordat je daaraan went?
"Nee, al snel was ik me er niet meer van bewust. Maar elke keer als ik staand kan plassen, maakt mijn hart een sprongetje. Zelfs na een jaar blijft het leuk. In een club, als er een urinoir is en het me lukt om te plassen terwijl er andere mensen in de ­toiletruimte zijn, voelt dat echt super­speciaal."

Als een dude tussen de dudes?
"Precies. Dan denk ik: dit klopt helemaal. Het helpt als ik dronken ben, want ik ben er nog wat verlegen mee. Het lukt niet elke keer. Dan plas ik alsnog staand in een hokje."

2018 Beeld Prins de Vos

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden