Review

Toy Story 3 *****

null Beeld

Regie: Lee Unkrich

Schijnbaar moeiteloos leverden de animatiepioniers van Pixar de afgelopen jaren instantklassiekers af als Finding Nemo, Wall-E, The incredibles en Up. Niets wijst voorlopig op slijtage bij het bedrijf. Terwijl de Shrek-serie van concurrent DreamWorks alle symptomen vertoont van chronische sequelitis, pakt Pixars vervolg op de baanbrekende computer-animatie Toy story (1995) minstens zo verfrissend uit als de voorgangers.

Daarbij is de momenteel onvermijdelijke 3D-techniek voornamelijk gebruikt om de karakters - letterlijk - meer diepte te geven. Toen Pixar onlangs de twee eerdere Toy story's opnieuw uitbracht in drie dimensies voelde dat toch een beetje aan als een overbodige gimmick.

In de derde Toy Story is de techniek echter zo geraffineerd ingezet dat je bijna vergeet dat je zo'n malle bril op je neus hebt. Helemaal als je de Nederlands gesproken versie kijkt: vaak zijn het immers de in het luchtledige zwevende ondertitels die de 3D-illusie verstoren.

Hoewel Toy Story 3 wederom een triomf van digitaal animatievernuft is, overtuigen de creatievelingen van Pixar ook nu weer vooral als eersteklas verhalenvertellers.

Net als in de eerste films draait het om de complexe relatie tussen een kind en zijn speelgoedfiguren, die pas gelukkig zijn als er met hen gespeeld wordt. In deel 1 vreesde cowboypop Woody dat hij vervangen werd door de glimmend nieuwe ruimtepop Buzz Lightyear. In deel 2 stuitten Woody en Buzz -inmiddels onafscheidelijke kameraden - op een speelgoedverzamelaar die zijn poppen alleen maar zag als handelswaar en niet als wezens waar je mee hoort te spelen. In het derde deel dreigt de ergste angstdroom van ieder speeltje waarheid te worden. Eigenaar Andy gaat studeren, en voor het al jaren in een kist verstoffende speelgoed zijn er drie opties: de zolder, de crèche of de vuilnisbak.

Uiteindelijk wordt het de crèche, maar de dreiging van de vuilnisbak (of nog erger: de vuilverbrander) is op de achtergrond steeds aanwezig.

Aangekomen in het schijnbaar idyllische kinderdagverblijf worden Woody en zijn vrienden verwelkomd door de naar aardbeien geurende beer Lotso, die achter zijn pluizige uiterlijk een duistere inborst verbergt. Om zijn luxeleventje veilig te stellen, levert de getraumatiseerde knuffelbeer de nieuwkomers over aan doldrieste kindertjes die niet bepaald zachtzinnig omgaan met hun speelgoed.

Om te ontkomen aan Lotso's schrikbewind zetten Woody en de zijnen een krankzinnige ontsnappingsactie op touw. De cowboypop ontroert opnieuw met zijn aan het religieuze grenzende loyaliteit aan zijn eigenaar. Terwijl de andere speeltjes boos zijn omdat ze zijn afgedankt, roept Woody hen op om in Andy te blijven geloven. Uiteindelijk wordt zijn trouw beloond met een zeer bevredigende snotterfinale waarin Andy volwassen mag worden en het speelgoed mag dromen van een nieuw begin.

Ook al is de onderstroom van het verhaal opmerkelijk serieus en bij vlagen ook redelijk grimmig: er valt veel te lachen voor kinderen én volwassenen. Hilarisch is de mierzoete romance tussen bakvis Barbie en een pijnlijk perfecte Ken.

De van losse onderdelen aan elkaar hangende mopperkont Mr. Potato Head steelt echter de show, in een onnavolgbare act met een aardappel, een tortilla en een knakworst. Wie zei daar dat je niet met voedsel mag spelen? (FRITZ DE JONG)

www.disney.go.com/toystory

undefined

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden