Recensie

Tori Amos hoort anno 2014 thuis in het Concertgebouw (****)

De zijwegen die Tori Amos gisteravond in het Concertgebouw insloeg, waren soms onnodig, soms onbegrijpelijk en soms zelfs nogal vermoeiend. Toch kwam je uiteindelijk altijd op een mooie plek uit.

Tori Amos.Beeld Marc Driessen

Tori Amos in het Concertgebouw: raar? Niet echt. Wie haar oeuvre een beetje heeft gevolgd, weet dat ze daar net zo goed tot zijn recht kan komen als in popzalen. Tel daarbij op dat Amos' vorige album 'Night of hunters' vol bewerkingen van Bach, Debussy en Satie stond, en alles lijkt op zijn plek te vallen. Hier hoort Amos anno 2014 thuis.

Zwart slagschip
Het gekke is alleen dat haar nieuwste album, het onlangs verschenen 'Unrepentant geraldines', teruggaat naar haar meer popgeoriënteerde, vroegere platen als 'Little earthquakes' (1992) en 'Under the pink' (1994). Een onverwacht sterk album is het, waarop ze korte metten maakt met de oeverloze, fletse songsuites van later werk en weer een fris soort urgentie te pakken heeft. Een deel van die frisse wind zit hem echter juist in de kleurrijke arrangementen die ze toepast en speels over de sterke nummers strooit. Moet je dat dan voor zo'n optreden in het Concertgebouw weer allemaal gaan uitkleden?

Die vraag doet er vanavond niet toe. Anders dan andere artiesten speelt Amos slechts een paar nummers van haar laatste album; voor de rest vist ze vrolijk in haar stuwmeer van een oeuvre, dat inmiddels honderden nummers beslaat. Daardoor wringt de titel 'Unrepentant Geraldines Tour' een beetje, maar verwennerij voor de fans is het wel. Die zitten voor aanvang gespannen te staren naar haar vertrouwde Bösendorfer, die alvast als een zwart slagschip op het podium staat te blinken.

Grabbelton van een concert
Dan komt Amos op, in wit gewaad, onder luid gejoel. Ze is ouder geworden, draagt een bril en de enorme lap die ze draagt, lijkt op een zekere gereserveerdheid te duiden. Als ze opent met 'Parasol', van haar onbegrijpelijk zouteloze carrièredieptepunt 'The beekeeper' (2005), lijkt dat te worden onderstreept, al kleedt ze het nummer nu uit tot een mooi klein openingsstatement.

Maar dan wordt het leuk. Amos draait zich als vanouds wijdbeens om op haar kruk, toont de zwarte leren legging die ze onder dat wijde gewaad draagt, en speelt het nog altijd intense 'Blood roses'. Jammer genoeg beukt ze daarbij niet op een echte trash-klavecimbel als op het album, maar de synthesizer komt in de buurt. Het is prettig om haar onverminderd gepassioneerd zinnen als 'I shaved every place where you've been boy' te horen uitstoten onder luid gehijg, en het is het echte startschot voor een grabbelton van een concert, dat werkelijk alle kanten uitschiet.

Zijwegen
Het wonderlijke van Amos' keuzes komt mooi aan het licht: ze wisselt nieuwe albumballads als 'Weatherman of Oysters' af met onbekende B-kantjes als 'Mountain' en een tot op het bot uitgeklede, adembenemend mooie versie van 'Purple people'. Vervolgens schakelt ze over naar een klassieker als 'Winter' - ze moet het inmiddels een miljard keer gespeeld hebben, maar haar uitvoering is even klein als liefdevol. Er zijn meer verrassingen: het duo van covers in het midden is vreemd, maar wel bijzonder.

Amos zet Madonna's 'Frozen' dusdanig naar haar hand dat het met recht een eigen nummer lijkt, maar 'Vincent (Starry starry night)' van Don McLean had ze over mogen slaan. Ze heeft zelf te veel moois geschreven, zo blijkt maar weer tijdens een broeierig intens uitgevoerd 'Little Amsterdam' of een compleet van drukke beats ontdaan, op orgel uitgevoerd 'Iieee'. De zijwegen die Amos inslaat, zijn soms onnodig, soms onbegrijpelijk en soms zelfs nogal vermoeiend. Toch kom je uiteindelijk altijd op een mooie plek uit. En heb je onderweg in ieder geval een hoop interessants meegemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden