Topsport met één nier goed mogelijk

Bij Diane Valkenburg wordt een week na de wereldkampioenschappen afstanden, op 15 maart in Vancouver waar zij de drie kilometer rijdt, een nier weggenomen. Foto ANP/Koen van Weel

DEN BOSCH - Binnenkort gaat schaatsster Diane Valkenburg door het leven met één nier. Dat hoeft niet het einde van haar carrière te betekenen.

Valkenburg heeft haar leven lang al nierproblemen, maar sinds een ontsteking, afgelopen najaar, functioneert een nier nog maar voor tien procent. Een inwendige aandoening of een orgaanverwijdering belet een mens niet om aan topsport te doen, zo wordt wel duidelijk.

Adrie Koster, trainer Jong Ajax, oud-international en oud-speler PSV en Roda JC, heeft sinds 1981 na een botsing op het veld nog maar één nier. ''Met één nier kun je prima functioneren, hebben de doktoren me verzekerd. Zes weken na de operatie speelde ik ook alweer met PSV tegen Feyenoord. Michel Valke (Kosters ploeggenoot bij PSV, red.) had trouwens ook maar één nier. Natuurlijk wordt het gevaarlijk als je ook je andere nier moet missen. Maar hoe groot is de kans nou dat je nog zo'n botsing oploopt?''

Thijsje Oenema schaatst net als Valkenburg in de VPZ-ploeg. Sinds de ziekte van Pfeiffer in 2007 werkt haar lever niet meer optimaal. ''Intensieve duurblokken kan ik nog altijd niet aan en ik moet op mijn bloedwaarden letten. Daarom moet ik eens in de vier weken voor controle naar het ziekenhuis. Toen ze in het begin niet wisten wat er aan de hand was en het maar bleef doorsudderen, ben ik wel even bang geweest voor mijn schaatscarrière. Nu ik heb bewezen dat ik ook met die lever goed kan presteren, heb ik me daar mentaal overheen gezet.''

Chris van der Weerden, oud-speler PSV, FC Twente en NEC lijdt sinds 1998 aan de ziekte van Crohn (darmaandoening). ''Toen bij mij Crohn werd geconstateerd zei de dokter dat ik maar eens moest denken aan voetbal op een ander niveau. Dat was voor mij een onmogelijke gedachte. Voetbal was mijn alles, het enige waar ik goed in was. Ik zat ook dicht tegen het Nederlands elftal aan. Maar in de periode dat ik thuiszat, raakte ik al mijn spieromvang kwijt en twee jaar zware medicijnen, prednison vooral, deed me ook geen goed. Waar een andere speler aan een botsing misschien een kleine blauwe plek overhield, had ik gelijk een grote bloeduitstorting die drie maanden bleef zitten. Crohn is chronisch, gelukkig heb ik niet de zwaarste vorm. Ik wilde me wel helemaal verdiepen in de ziekte. De arts van PSV raadde me dat af, omdat je dan op alle extreme voorbeelden stuit. Dat zou me alleen maar bang maken. Had-ie wel gelijk in.''

Bas van de Goor, oud-volleyballer en winnaar olympisch goud in 1996, heeft sinds 2003 diabetes en bepleit met zijn eigen fonds dat suikerziekte en (top)sport prima samengaan. ''Omdat ik totaal onbekend was met suikerziekte en het ouderwetse beeld had dat je nooit meer suiker mag eten en niet kunt sporten, heb ik wel even gevreesd dat topvolleybal voorbij was. Maar toen ik hoorde dat de Engelse roeier Steve Redgrave zijn vijfde gouden olympische medaille veroverde hoewel hij al diabetes had, dacht ik: dan kan ik ook nog wel een balletje meppen. Een maand later speelde ik alweer. Sporten is juist goed. Je alvleesklier meet je bloedsuiker en houdt die stabiel, maar bij mensen met diabetes werkt die thermostaatfunctie niet meer. Met insuline kun je je bloedsuiker wel handmatig bijstellen. En als je veel sport, werkt de insuline veel effectiever.'' (MAARTEN VAN HELVOIRT)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden