Plus

Toni Erdmann

De derde film van de veelbelovende Duitse regisseur Maren Ade is geen regelrechte dijenkletser. Maar de aandacht blijft erbij omdat grappen en grollen worden ingebed door een herkenbaar en oprecht verteld familieverhaal.

De Duitse actrice Sandra Hüller speelt dochter InesBeeld Toni Erdmann

Halverwege het afgelopen filmfestival van Cannes leek het onvoorstelbaar dat ­Toni Erdmann geen prijs zou winnen. De derde film van de veelbelovende Duitse regisseur Maren Ade kreeg een enthousiaste ontvangst bij zijn première en werd unaniem lovend ontvangen in de pers. Maar aan het eind van het festival ging Ade met lege handen naar huis.

Dat was jammer voor het festival. Cannes ligt al enkele jaren onder vuur voor het geringe aantal vrouwelijke filmmakers in de selectie, dus een vrouwelijke winnaar van de Gouden Palm (iets dat in de zeventigjarige geschiedenis van de prijs slechts drie keer eerder gebeurde) zou een opsteker zijn geweest. Maar blijkbaar was een andere oude filmwet niet te breken: komedies winnen geen prijzen.

Absurdistisch gevoel voor humor
Niet dat Toni Erdmann een regelrechte dijenkletser is - daarvoor zijn de onderliggende emoties te rauw en is de stijl misschien ook te realistisch. Maar zeker vergeleken met de gemiddelde arthousefilm zet dit verhaal van een vader en dochter een flinke portie vervreemdende humor en schurende momenten in.

Dat schurende komt vooral op conto van de vader, muziekleraar Winfried (Peter Simonischek). De openingsscène van de film, waarin hij de postbode om de tuin leidt door te doen alsof hij zijn eigen broer is, laat ons direct kennismaken met zijn absurdistische gevoel voor humor.

Winfrieds favoriete personage is Toni Erdmann, een slonzig type met een scheve rij valse tanden. Ade gaf de figuur de voornaam van een personage van de beruchte Amerikaanse komiek Andy Kaufman.

Schermutselingen
Winfrieds dochter Ines (Sandra Hüller) heeft zich vakkundig op afstand van de verkleedpartijen van haar vader gezet met een baan in Boekarest, op hoog niveau in het bedrijfsleven. Het echte schuren begint wanneer Winfried na het overlijden van zijn hond besluit Ines een bezoekje te brengen, zonder haar daarvan vooraf op de hoogte te stellen.

Hoe harder Ines probeert haar vader op afstand te houden, hoe vaker Toni Erdmann ten tonele verschijnt, en hoe extremer Winfried de wanstaltige kanten van Toni aanzet met nóg sjofelere kledij en nóg warrigere bokkenpruiken. De schermutselingen tussen vader en dochter geven het komische vuurwerk, dat maakt dat de twee uur en drie kwartier die de film duurt zo omvliegen. Maar de aandacht blijft erbij omdat die grappen en grollen worden ingebed door een herkenbaar en oprecht verteld familieverhaal.

Toni Erdmann

Regie Maren Ade
Met Sandra Hüller, Peter Simonischek
Te zien in Cinecenter, City, Eye, Filmhallen, Ketelhuis, Movies, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden