Column

Tomatenschuim

THEODOR HOLMAN

'Wat zei je?' vroeg ik de vrouw die bij mij kwam koken terwijl ik ziek in bed lag.

'Dat ik schuim van tomaat ga maken en dat ik daarom die sifon bij me heb, want ik moet het tweemaal begassen,' riep ze vanuit de keuken.

'Begassen?'
'Ja, zo heet dat, begassen. Tweemaal, dan krijg je mooi tomatenschuim.'

Uren later kroop ik koortsig mijn bed uit om naar de keuken te waggelen. Aan tafel gezeten keek ik naar een bordje met een visje en daarop tomatenschuim.

Ik zag ook iets anders. 'Mijn bordje heeft remsporen,' zei ik.

'Dat is die crème van broccoli met aardnoten waarover ik het had.'

In deze keuken bakte mijn moeder vroeger tong. Tongen, moet ik zeggen:
we hadden er soms wel tien. Dikke tongen. Vers. Mijn vader sneed met een stanleymes de tongen in. Dan ging, volgens mij, een hele fles olie in een speciale vispan en als die olie heet was, verdween de tong, die door de gezouten en gepeperde bloem gehaald was, erin.

'Hij moet zinken,' zei mijn moeder.

En als de tong dan gezonken en lekker bruin geworden was, haalde ze hem eruit. Citroentje erover en smullen maar.

Ik nam een hapje tomatenschuim.

Wij kregen die tong met frieten, zelfgemaakte. Door mij waren de aardappelen in dikke plakken gesneden, want ik hield van flinke frieten. Die werden gedroogd in een theedoek. Dan frituren. Daarna op een krant uit laten lekken, dan weer frituren. Totdat die dikke frieten een gouden kleur hadden. Zout. Klaar. Met een lepel of de achterkant van je vork haalde je simpel de heerlijke plakken van de tong.

Met een lepeltje schraapte ik de crème van mijn bord.

'Dit is genieten, vind je niet?' Ik knikte.

Mijn bordje was leeg. 'Nou, met jou is het ook raar eten, zeg. Sta ik een paar uur in de keuken, is het zo weg. Geniet je eigenlijk wel?'
'Ja, heel erg,' zei ik. 'Ik heb alleen nog hoofdpijn.'

'We hebben nog een toet?je,' zei de vrouw verheerlijkt. 'Een pannacottataartje, met ijs.'

Ik wilde die pakken chocolade- en vanillevla die we vroeger hadden. En dan tegelijk uitschenken. Naast elkaar. Totdat je moeder zei: 'En nu stoppen!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden