Plus Klapstoel

Tinkebell: 'Ik ben de wereld aan het redden'

Tinkebell (1979) is kunstenares. Ze verbleef zeven weken in Fukushima en schreef Het Gevaar van Angst, over de gevolgen van de kernramp.

Tinkebell Beeld Harmen de Jong

Goes

"Ik groeide er niet zo fijn op, maar dat is omdat mijn vader mijn vader is. Als we hem wegdenken: heel fijn. We woonden op een dijk, met achter ons huis een groot weiland met allemaal dieren. Ik herinner me vooral dat landschap, de dieren en de rust."

"Mijn vader is een heel nare, agressieve man, die verwijder ik het liefste uit mijn herinneringen. Op zich is het prettig dat zoveel evilness is geconcentreerd in één persoon, dat maakt dat je het kunt ontwijken. Als hij niet in Goes zou wonen, zou ik er misschien naar terug verhuizen. Mijn lievelingsplek is het Goese Sas. Het is een van de weinige plaatsen in Nederland waar je oesters kunt rapen."

Katinka Simonse

"Mijn naam. Tinkebell werd op de middelbare school een alter ego voor mij. Om de belangrijkheid te benadrukken werd het TINKEBELL. Een jaar of 15 lang was er echt een verschil tussen Katinka en Tinkebell. Tinkebell deed dingen die ik als Katinka niet durfde, omdat ik er misschien niet de verantwoordelijkheid voor wilde nemen."

"Achteraf gezien was het een goede oefening om te zijn wie ik ben. Het is geleidelijk afgenomen en sinds een jaar of 5 is er geen verschil meer. Ik werk onder de naam Tinkebell omdat mensen mij zo kennen. Mensen vragen weleens hoe ze mij moeten noemen. Tink, zeg ik dan. Dat zit er tussenin."

Pinkeltje

"Pinkeltje was mijn kat. Ik hoorde via via over haar. Ze was van een gezin in Boxtel, maar de jonge kinderen van dat gezin gooiden dat beest voortdurend van de trap af. Ik wilde graag een kat, dus dat werd mijn kat. Pinkeltje bleek ernstig getraumatiseerd en depressief. Na een aantal jaren heb ik besloten dat er niets aan te doen was en dat het beter zou zijn als ze geëuthanaseerd zou worden. Dat heb ik gedaan. En ja, toen heb ik een tas van haar gemaakt."

"Om het ijs te breken tijdens lezingen zeg ik weleens: 'Ik ben dat wijf dat haar kat vermoordde,' maar het is een te makkelijk frame. Ik zat in die tijd op de Kunstacademie en was heel erg bezig met de uitbestedingsmaatschappij waarin we leven."

"We weten niet waar ons voedsel vandaan komt, onze kleding wordt in China ­gemaakt en als een apparaat kapot is, láten we het maken. Tegelijkertijd las ik over discussies onder dierenartsen over pijnloze euthanasie. Concluderend voelde het heel logisch dat ik Pinkeltje zelf zou doden en een tas van haar zou maken."

Pieter

"Mijn huidige doorgefokte Marktplaatskater. Ik wilde een gezonde kat, maar ben voor Pieter gezwicht. Hij is niet zindelijk, poept midden in de woonkamer, heeft ademhalingsproblemen en chronische niesziekte. Maar ik hou van hem."

Fukushima

"Een prachtige omgeving. Iedereen herinnert zich vooral de kernramp van 2011 en er leeft grote angst voor de gevolgen van de straling."

"Ik heb voor mijn boek, Het Gevaar van Angst - hypochonderen in Fukushima, zeven weken in het getroffen gebied gebivakkeerd en ben eigenlijk tot de conclusie gekomen dat de angst voor straling daar gevaarlijker is geworden dan het 'gevaar' zelf. Voor zover ik weet, heeft geen enkele journalist voor langere tijd verslag gedaan vanuit het geëvacueerde gebied."

"Er is wel summier onderzoek gedaan en er zijn ook mensen gevolgd die geëvacueerd zijn, maar dat is iets anders. Lang verhaal kort: er zijn geen doden die rechtstreeks toegeschreven kunnen worden aan radioactieve straling. Wel zijn veel mensen gestorven als gevolg van de stress die de angst veroorzaakt. Er zijn Japanners vanuit Tokio, zo'n 250 kilometer van Fukushima, verhuisd naar allerlei uithoeken van het land."

"Ik zou ervoor willen pleiten dat meer mensen naar Fukushima gaan. De kernramp is nu 7 jaar geleden en voor mensen die er wonen is hun geboortegrond 'kapot'. Niemand durft er naartoe te gaan. Dat lijkt mij heel erg veel pijn te doen, als je er vandaan komt. Fukushima heeft een heel negatieve connotatie, maar je kunt het grootste deel van het getroffen gebied gewoon in. In een jurkje."

Radioactieve bloemen

"Die heb ik na een van mijn reizen naar Fuku­shima naar allerlei voorstanders van kernenergie gestuurd. Ik had ze meegesmokkeld in mijn onderbroek. Een typische Tinkebellactie? Ja, dat denk ik wel. Bij mijn boekpresentatie was iemand aanwezig van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Hij vertelde dat staatssecretaris Mansveld, die ook een bloemetje van me had gekregen, rechtstreeks naar het RIVM was gestapt om de straling te ­laten meten."

"Die bloemetjes waren heel klein, dus die was minimaal. Dat zou zo'n staatssecretaris moeten weten. En tóch was er paniek in de tent. Dat bewijst vooral dat, ook bij mensen die kernenergiecentrales een goed idee vinden, het gezonde verstand blokkeert zodra het over radioactieve straling gaat. Dat lijkt me een heel belangrijk argument om geen kernenergie te willen."

Activisme

"Ik ben absoluut geen activist. Een activist is doorgaans iemand die gelooft de waarheid in pacht te hebben. Ik vind het nogal wat om dat te denken. Je moet altijd blijven twijfelen."

Serendipiteit

"Wij leven in een maatschappij waarin we streven naar zekerheid. We willen plannen, hebben verzekeringen en willen weten of we volgende maand onze hypotheek kunnen betalen. Ik geloof dat als je de tijd neemt en niet alles plant, de dingen die je belangrijk vindt, vanzelf op je pad komen."

"Het is de basis van waaruit ik werk. Ik bereid zo min mogelijk voor. Ik maak geen planning, schrijf geen script. Daardoor krijg ik ook zelden fondsen, omdat de commissies die die uitdelen volledig uitgewerkte plannen willen zien. Door het toeval uit te sluiten, mis je het meeste."

Roze bril

"Hij is op sterkte, -1. Ik heb er 36. Jij hebt toch ook verschillende truien? Er zit een kleur in omdat ik heel lang chronische migraine heb ­gehad. Licht is heel erg van invloed op hoofdpijn. De laatste jaren is de migraine gelukkig minder."

Bunq

"Ik heb onwijs veel bewondering voor oprichter Ali Niknam. Hij heeft met Bunq de eerste bank ter wereld opgericht die niet gokt met het geld van mensen. Dat heeft hij gedaan met zijn privévermogen. Als het misgaat, is hij de enige die daar last van heeft."

"Iedereen hoopte dat de bankenwereld na de financiële crisis anders zou gaan functioneren en niet wéér zou gaan beleggen en gokken met het geld van burgers. Ik vind het fantastisch dat er dan één jongen is die ziet dat er niks verandert en het zelf probeert. Hij zet zich in voor een betere wereld, zonder dat dat per se persoonlijk gewin oplevert. Dat is het hoogst haalbare."

Sneeuwbaleffect

"Ik probeer in mijn projecten errors in denk­systemen op te lossen. Elk project - dat zijn er al bijna twintig jaar zo'n zes per jaar - kun je zien als een sneeuwbal. Als ik een sneeuwbal heb opgeworpen, ga ik weer verder. Mensen denken dat ik het niet meen als ik zeg dat ik de wereld aan het redden ben, maar ik meen het wel."

"Als je maar genoeg sneeuwballen opwerpt, smelten die vanzelf samen tot heel grote ballen. Hoe groot de gevolgen van mijn projecten precies zijn, is niet meetbaar. Ik vertrouw erop dat wanneer de juiste hersencellen worden getriggerd, er verandering optreedt. Het enige probleem is dat de meeste mensen dat niet zo vaak toelaten."

Dion Graus

"Dion, en ook zijn vrouw en politiek assistent Joyce, zijn heel goede vrienden van mij geworden. We hebben ooit samen in een talkshow ­gezeten en later heb ik Dion gevraagd mee te werken aan mijn film over het fosfaattekort."

"Hij heeft dat onderwerp daarna meegenomen naar de Tweede Kamer. We denken over veel dingen verschillend, maar over meer dingen denken wij hetzelfde. Soms is het ingewikkeld dat te zeggen, omdat de PVV zeker vanuit de kunsten iets negatiefs is. Ik heb soms het idee dat het ­islamdebat Dion een rotzorg is. Hij is er voor de dieren, dat is zijn enige belang. Hij heeft bij de PVV de volledige vrijheid gekregen om te doen wat hij belangrijk vindt. De man is volledig integer."

Kinderwens

"Die is er wel, maar niet in deze wereld. Voor de film over het fosfaattekort heb ik mijn eileiders laten doorbranden. Kinderen op de wereld zetten is een egocentrische daad. Ik voorspel dat we de komende decennia grote problemen krijgen in de voedselvoorziening voor de wereld."

"Fosfaat is een van de belangrijkste grondstoffen voor de productie van voedsel. Als je je voorstelt dat, waarschijnlijk al binnen 10 jaar, de voedselprijzen wereldwijd omhoog gaan door het fosfaattekort, zorgt dat voor een diepe ­crisis. Zodra mensen hun eten niet meer kunnen betalen, ontstaat er chaos. Daarmee vergeleken is de vluchtelingencrisis peanuts. In die situatie ga je toch geen kind laten opgroeien?"

"Ik ben dol op kinderen, maar we leven niet op een ­wereld waar alles rozengeur en maneschijn is. Dat is heel verdrietig, maar het zij zo. Een grote beslissing? Nee, het is het accepteren van de consequentie van de huidige staat van de ­wereld."

Vinod Subramaniam

"Wie is dat? De rector van de VU? En de enige rector magnificus met een migratieachtergrond in Nederland? Wat erg dat hij de enige is. We hebben al eeuwenlang migranten in Nederland. Hoe kan dit?"

Boeklancering Tinkebell: Het Gevaar van Angst - ­Hypochonderen in Fukushima, zondag, 15.00 uur, De Nieuwe Boekhandel, Bos en Lommerweg 227

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden