Tin Pan Alley

Jammer van die details

Met een Caesarsalade of een Tin Pan Alley Burger is het er goed lunchen; voor een vroeg diner is de zwaardvis een aanrader. De kok heeft een aardig ontwikkelde smaak, maar in de details - de mayo, de crème brûlée - laat hij het afweten.

Tin Pan Alley is vanouds (rond 1900) de koosnaam voor de wijk in New York waar de muziekindustrie van die tijd gevestigd was.

Het gelijknamige restaurant in de Reestraat (ooit zat daar De Eettafel van de Wapper) zet zich op de kaart met 'Food, Drinks & Music'. Wat ze aan muziek draaien, varieert van Candy Dulfer (ja, heerlijk) tot James Blunt (jakkes).

Voor rolstoelers is het helaas geen optie, met gelijkvloers drie hoge tafeltjes met krukken en hoge banken (en de fraai overwelfde bar) en tafeltjes in het souterrain en op de entresol. Alles is wel met veel aandacht vormgegeven: natuursteen en mooi parket, veel grote hanglampen en nog veel meer theaterspotjes et cetera.

Het menu (met wijnlijst) is meteen placemat en de kaart ziet er aardig uit.

We doen het wel noodgedwongen net iets anders dan anders: geen voor-, tussen-, hoofd- en nagerecht.

We beginnen met het apart te bestellen brood met aioli en tapenade. Redelijk brood, tapenade van groene olijven; meer een wat waterige olijvenpuree en een aioli die meer op een rouille zonder pit lijkt: dun en meer saffraan- dan knoflookachtig. Aioli moet dik zijn als boter (€3,80).

Maar daarnaast bestellen we een kleine Caesarsalade met bindsla, ansjovis, gebraden kip, parmezaan en croutons (€8,95/14,95) die ons zeer bevalt. Mooi verse sla, goede dressing, een perfect gerecht, ook voor de hier geserveerde lunch.

De carpaccio van runderlende met truffelmayo en parmezaanse kaas (€7,40) is van goed, lekker vlees; de truffelmayo had iets forser van smaak kunnen zijn, maar ook dit is een goed gerecht.

Opengebarsten loempia

De loempia van geitenkaas, pomodori secchi, pijnboompitten en dip van soja-oestersaus (€6,60 voor twee stuks) is goed van smaak. Weliswaar heeft hij niet de echte loempiastructuur (je zou het eerder een brick kunnen noemen), maar helaas is één van de twee loempia's over de volle lengte opengebarsten en deels leeggelopen, al is dat verborgen door de barst onderop te leggen. Overigens kan ik er nog bij opmerken dat al die gerechten voor hun prijs heel behoorlijk zijn.

Bij de hoofdgerechten beginnen ze met The famous Tin Pan Alley Burger met aardappelwedges (€12,75). Een forse burger met mooi, mager vlees, nog wat rauw van binnen, met veel tomaat en een saus op zo'n Italiaanse bol. Ik zou zeggen: heel goed. ''Niet voor niets famous,'' zegt de bediening giechelend. Ook al een mooi lunchgerecht! Maar het is niet alles goud wat blinkt: de wedges zijn wel erg donker gefrituurd. De friet die we er ter vergelijking naast hebben laten zetten (€3,50), is beter. Maar dan de mayo: flauwe, zoete, glimmende fabrieksmayo.

Zwaardvis

De gegrilde zwaardvis met antiboise en limoengnocchi (€17,50) heeft voor mij een overdaad aan tomaat en desondanks wat weinig zuur, maar het grote stuk zwaardvis is de beste zwaardvis die ik in lange tijd heb gezien, mals en sappig en met dat ene partje limoen is het zuur goed te rectificeren.

Overigens besef ik thuis pas dat dit het paaiseizoen van de zwaardvis is en dat je er dus eigenlijk van af moet blijven! Zoiets vind je weer niet in de viswijzer, maar wel bij www.visenseizoen.nl, een site met veel te veel informatie om mee uit eten te nemen. Helaas!

Het dessert van de dag (€7,50) bestaat uit drie flinke bollen goede chocolademousse, vergezeld van een lekker bolletje limoensorbet.

Van de kaart nemen we de crème brûlée met bloedsinaasappelsorbet. De crème brûlée ziet er goed uit, met een mooie karamelkorst, maar de crème eronder is gewoon een soort vla uit een pak; die hoort au bain-marie enige stevigheid te hebben gekregen, vooral van het ei erin, maar dit lijkt qua structuur meer op de mayo en de smaak is trouwens te zoet. Typisch een kant-en-klaar fabrieksproduct

. Jammer, jammer.

Alles bij elkaar moeten we dus concluderen dat de kok wel een aardig ontwikkelde smaak heeft, maar duidelijk te weinig ervaring heeft om alles tot een goed einde te brengen. Juist in de details als de mayo, de crème, de opengebarsten loempia's, de aioli et cetera laat hij het afweten.

Niet opgeven hoor, maar ook niet te snel tevreden zijn!

8-

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden