Om de wereld

Time-out: even een eerzame huisvader wezen

In de rubriek 'om de wereld in 800 woorden' één kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Door Max Pam en Paul Brill. Deze week: Politiek en privéleven.

Elbert Dijkgraaf (L) bij zijn afscheid van de Tweede Kamer, samen met SGP-leider Kees van der Staaij.Beeld ANP

Pam

Vorige week werd bekend dat het gewaardeerde SGP-Tweede Kamerlid Elbert Dijkgraaf met onmiddellijke ingang was teruggetreden als parlementariër. In een verklaring liet hij weten dat er 'steeds meer spanning op zijn huwelijk kwam te staan' en dat een oplossing voor de disbalans 'tussen werk en privé' niet was gevonden.

Exit Dijkgraaf. De SGP'er is volgens de media een financieel expert, die verschillende kabinetten overeind heeft weten te houden. Fijn om te weten, maar waaruit de huwelijksproblemen zouden bestaan, daarover werd met geen woord gerept. Zoiets is natuurlijk erg kies en terecht heeft ook een politicus recht op privacy, maar toch ­begon bij mij iets te knagen.

Dat komt omdat ik in de Nederlandse kranten van alles had gelezen over de vermeende perikelen in het huwelijk van Donald en Melanie Trump.

Zelfs het serieuze dagblad Trouw deed er vorig jaar al aan mee, zij het vanachter de veilige rug van een ander. De krant citeerde uit 'een fascinerend artikel' op wegblog Medium, waarin filmmaakster Kate Imbach een 'karakteranalyse' had gemaakt op basis van foto's die Melanie op Twitter heeft gezet.

Psychologie van de koude grond natuurlijk, maar intussen zijn er wel allerlei sappige details verteld. Van Trumps omgang met prostitués en pornoactrices weet de Nederlandse krantenlezer inmiddels ook alles. De conclusie moet zijn dat onze media best bereid zijn over het privéleven van politici te berichten, als een en ander zich maar afspeelt in Verweggistan.

Het helpt ook als de politicus in kwestie als onsympathiek wordt ervaren. Maar dichtbij huis blijft men liever stil. Dit brengt de Greet Hofmansaffaire in herinnering. Dat koningin Juliana in 1956 werd aangestuurd door een gebedsgenezeres kwam Nederland alleen te weten dankzij het Duitse blad Der Spiegel.

Melania en Donald TrumpBeeld ANP

Elbert Dijkgraaf vertegenwoordigt de SGP, die zich afficheert als een fijn-gereformeerde, door en door keurige partij. De dresscode is zwart, vrouwen mochten lang geen lid zijn, echtscheiding is uit den boze en ­onlangs ondernam fractievoorzitter Kees van der Staaij met een inzet, een betere zaak waardig, actie tegen de vreemdgaanderssite Second Love.

Toen ik Kees zo bezig zag, dacht ik: het zal toch niet gebeuren dat een of andere SGP'er stiekem op Second Love zit? Fascinatie voor de duivel kan vreemde gevolgen hebben.

Heel wat Amerikaanse dominees zijn op die manier door de mand gevallen. Maar toen bekeek ik nog eens het rechtschapen hoofd van Elbert Dijkgraaf en wist het zeker: gij niet, Brutus. Daarna verdiepte ik mij weer in de liefdesavonturen van Trump.
Max Pam

Brill

Terug van nooit echt weggeweest in Washington: family values. Het gezin als hoeksteen van de ­samenleving, het ­gezinsleven als warmtebron van het menselijk bestaan, de zorg voor opgroeiende kinderen als hoogste ­morele roeping.

Een recordaantal Republikeinen in het Congres heeft laten weten dat ze hun zetel niet gaan verdedigen bij de verkiezingen in november: 3 senatoren en maar liefst 43 afgevaardigden. Zo'n exodus van zittende Congres­leden is in vele decennia niet voorgekomen. Vooral in het Huis van Afgevaardigden heeft het pluche een hoog kleefgehalte.

Waarom bewegen nu zovelen zich naar de uitgang? Er is natuurlijk nooit één reden. Maar opvallend is wel dat het merendeel behoort tot de gematigde of althans niet-Trumpiaanse vleugel van de partij.

En afkomstig is uit kiesdistricten waar de president geen reusachtige stemmentrekker is. Sommigen zeggen waar het op staat: dat ze zich niet langer thuis voelen in de sterk gepolariseerde Washingtonse ambiance, waar militant rechts zo hoog van de toren blaast en er zo weinig weerwerk wordt gegeven aan de tactiek van de verschroeide aarde die het Witte Huis volgt.

Maar veel Congresverlaters komen met een stichtelijk verhaal: ze vertrekken omdat ze meer tijd willen besteden aan hun gezin. Zoals Paul Ryan, de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. Hij maakt zijn huidige termijn (die loopt tot 1 januari 2019) af, maar boekt dan een enkele reis naar thuisstaat Wisconsin.

Hij is 48 en heeft drie tienerkinderen. Voor hen wil hij meer zijn dan een vader die op zondag het vlees aansnijdt.

Tja, nobel natuurlijk, maar zou het de volle waarheid zijn? In de Amerikaanse media klinkt de nodige twijfel door. Zes jaar geleden werd Ryan gezien als een coming man in de Amerikaanse politiek. Running mate van Mitt Romney bij de presidentsverkiezingen van 2012. Conservatief, maar geen scherpslijper. Welbespraakt en ideeënrijk. Leuke kinderen!

Van die reputatie is weinig over. De functie van Speaker is een rotbaan met een hoog afbreukrisico gebleken: voortdurend klemgereden door een onberekenbaar Witte Huis en de diverse fracties in de zwalkende Republikeinse partij, hobbelend van de ene crisis naar de andere.

Mocht Ryan nog een politieke toekomst ambiëren, dan is het slim om nu een time-out nemen en eerzame huisvader te wezen. Waarna niemand vreemd zal opkijken van een comeback.

Niet alleen de Amerikaanse politiek, maar ook de zakenwereld kent er vele voorbeelden van. En ook daarbij kan een onverwoestbare frase in stelling worden gebracht: hij/zij is toe aan een nieuwe uitdaging!
Paul Brill

Paul RyanBeeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden