PlusKlapstoel

Tim Hofman: 'Ik ben een beetje een lulletje'

Tim Hofman (1988) is presentator, onder meer van Je Zal Het Maar Hebben, Spuiten & Slikken en Spuiten & Slikken Op Reis. Onlangs begon hij het YouTubekanaal #BOOS.

Tim Hofman Beeld Harmen de Jong
Tim HofmanBeeld Harmen de Jong

Vlaardingen

'Gisteren heb ik toevallig de hele avond gebeld met mijn moeder, over vroeger in Vlaardingen. Ik heb nooit gedacht: goh, wat vervelend hier. Heel groene havenstad. Maar ik dacht wel snel: ik moet hier weg. Voor wat er broeit in mij, is dit niet de stad. Een stad kan je daar iets in geven."

"Hier in Amsterdam gebeurt heel veel, er is altijd wat. Ik heb dat wel nodig, die impulsen. In Vlaardingen miste ik dat, de stad voelde als een koepel. Toen ik negentien was, zei ik: tabee. Ik wilde heel veel dingen maken en doen en ik speelde toen in een band, en muziek was daar helemaal niet. Je had twee bandjes en daar waren wij er één van. JIP, zo heetten we."

JIP

"Jongens In Popgroep. We heetten gewoon JIP, maar toen zei mijn broertje van een jaar of acht: 'Zou dat staan voor Jongens In Popgroep?' 'Is goed joh,' zeiden wij. Maar leuk, hoor, veel live gespeeld ook. Poprock, een beetje Arctic Monkeys. Indie, maar dan met Nederlandstalige teksten."

"Ik speelde gitaar en zong, met mijn beste vriend. Nee, mijn eerste grote jongensdroom is altijd schrijven geweest. Rijmen deed ik altijd veel, nog vóór muziek. Ik heb nu ook bij Meulenhoff een deal getekend voor een dichtbundel."

"Weet je, televisie heb ik een keer besloten, toen ik 21, 22 was: ik ga kijken of dit wat is. Dat is uitgelopen tot zowat mijn hele bestaan. Maar dat dichten was altijd mijn grote droom. Een boek in de winkel hebben: dan had ik het gefikst. Afgelopen jaar durfde ik het pas naar uitgeve­rijen te sturen. Bij Meulenhoff zeiden ze: 'We vinden het tof, maar we willen geen BN'er met een kaft eromheen. Het moet wel goed zijn.' En ze vonden het goed. Ik dacht: o shit, let's go."

Gesjeesd

"Dat is wel een onderwerp, ja. Studeren. Vreselijk, man, echt vreselijk. Zó saai. Langzaam. Ik heb drie universiteiten gedaan en ik heb er drie niet afgemaakt. Ik dacht: wat gaat me dit brengen, behalve kennis? Ja, niks. Dan word ik leraar Nederlands en heb ik twaalf weken vrij in het jaar, en dan wat? Ik was toen ook nog samen met een meisje dat heel erg een huisje-boompje-beestjetoekomstbeeld had. Het plan bij mijn studie sloot daarbij aan, het was geen bewuste keuze."

"Tot ik dacht: wacht, ik wil dit helemaal niet. Toen ben ik het om gaan gooien. Lef? Vind je? Doen wat je fijn vindt en waar je goed bij voelt? Dat is geen lef, dat is het grootste goed dat je hebt. Ik heb gezegd: geef maar hier, die studieschuld, ik ga wat anders doen. Ja, een hoop, ik had ook veel bijgeleend. Hij is inmiddels weer ingelost, hoor, maar bij de schuld heb ik nog nooit stilgestaan, man. Dat geld, what­ever, ik ga dat niet leading laten zijn. Ik heb er een borrel op gedronken."

TimTV

"Dat waren gewoon dingen die ik leuk vond, bij de BNN Academy. Die titel was schertsend. Het waren gewoon itempjes van mensen op een kattenbeurs, heel licht politiek soms, demonstraties. Alles wat ik grappig vond. Beetje Frans Bromet en GeenStijlTV light, zeg maar."

"Ik dacht ook: ik ga vet scherpe vragen stellen, maar ik ben niet kwaadaardig of zo, dus ik kwam er al snel achter dat ik een beetje een lulletje ben, of toen in elk geval. Ik vind onaardig doen helemaal niet zo leuk, maar ik kan wel goed een vraag stellen die een beetje knelt."

Seks met je moeder?

"Ja, dat was de allerscherpste, denk ik. Dat was ook niet mijn meest briljante stukje televisie. Moet ik dat weer vertellen? Jongen, het is 3,5 jaar terug. Nou goed, ik stelde een heel botte vraag, 'Nooit meer seks of seks met je moeder?' De rubriek heette niet voor niets Kut­vragen. Victor Reinier werd heel boos en is mij naar de keel gevlogen. Het was geen handige vraag, geef ik meteen toe, maar hij moet met zijn handen van mensen afblijven."

"Mijn doorbraak, so be it, best. Ik vond vooral: de pers dook vier dagen op me, wist ik veel, ik was ook maar een broekie. De zomer daarvoor, in 2012, had ik een keer die quote met Frank de Boer, dat ­homo's niet kunnen voetballen, en daar merkte ik al hoeveel de pers kan doen. Dus ik dacht bij Victor Reinier: nu moet ik niet gaan janken en een dikke huid creëren."

#BOOS

"Dat is nu wel een beetje mijn kindje. De titel #BOOS straalt woede uit, en dat wil ik helemaal niet, we hebben Powned al. Dus ik draag altijd vrolijke kleuren, we hebben witte blokken en vrolijke muziekjes, er is confetti, terwijl we eigenlijk full Breekijzer gaan."

"Ik stap altijd een gebouw naar binnen, er is altijd beveiliging die moeilijk doet. Maar vrolijk en luchtig, daar sta ik voor. Met iemand met kanker heb ik ook een luchtig gesprek over hoe je dan wel kunt leven met kanker, of als je geen benen hebt, of MS, en er komen ook grappen overheen, van beide kanten."

"Zware dingen lucht geven. Maar net zo goed een boze tiener die nog vijf tientjes krijgt van een rapper, of een meisje dat niet welkom is op een christelijke school, omdat ze niet christelijk is. Maar er staan nu wel mooi vijf politieke partijen achter de Wet Acceptatieplicht, en zo hebben we een meerderheid in de Tweede Kamer bij elkaar gelobbyd, en is er grote kans op die wetswijziging. Dat is tof aan #BOOS."

Televizierring

"Geraldine Kemper is genomineerd, maar die is met vakantie, dus ze belde of ik daar wil gaan zitten en eventueel die Ring in ontvangst neem. Wat moet ik er verder over zeggen? Ik vind het fascinerend dat veel televisiemakers die Ring als het summum zien, en niet als een ­bijkomstigheid. Mij gaat het om het ambacht, de steen in de vijver, het bespreekbaar maken dat jonge mensen ziektes hebben bijvoorbeeld en dat dat niet zo eng en 'ah zielig' is, maar dat zij ook levenslust hebben."

"Al die mensen die op hun achterste poten staan als StreetLab genomineerd is, zoals vorig jaar, en Heel Holland Bakt niet, zoals dit jaar. Waar ­lullen we over? Kijk, als je een prijs kunt winnen, moet je hem winnen. Leuke avond, biertje erbij. Maar als ik al die mensen zie lobbyen, wij verdienen dit, gun ons dit, dan denk ik: holy shit, jongen. Maak je druk om het ambacht."

Gay vibe

"Vind jij? Maakt me geen reet uit, het zal wel. Ook na die cover van L'Homo, waar Jan (Versteegh) en ik op stonden. We ­wilden het statement maken: eigenlijk zou je helemaal niet uit de kast hoeven komen, jezelf zijn zou de norm moeten zijn. Mijn oma was zo'n Rotterdamse en die zei: 'Joh, al ben je paars.' Ik begrijp ­gewoon niet dat je er moeite mee hebt dat iemand van iemand houdt."

"Twee ­weken terug nog, stond ik 's nachts op het Leidseplein. Toen kwam er een jongen naar me toe: 'Vuile kankerflikker, Nederland homovrij.' Ik probeerde nog te sussen, hand erop, rustig aan, maar hij weigerde me gewoon aan te raken. Dat is toch heftig? Aan de andere kant kwamen ook eens twee tieners in de kroeg naar me toe: 'We kijken nu echt anders tegen homoseksualiteit aan. Eigenlijk is het ook helemaal niks geks.' Dat kwam door een item bij Spuiten & Slikken."

Westerpark

"Toen ik hier kwam wonen, drie jaar geleden, dacht ik nog: god, het is allemaal zo hip. Ik woonde in Den Haag, en ik dacht: als ik een huis koop, laat ik dan maar naar Amsterdam gaan. Lachen, en handig met werken. Maar ik dacht ook: als ik maar niet onderdeel word van het establishment, met BN'ers en hip gedoe en een drugsnachtleven, maar daar ben je zelf bij. Verder is het echt een mooie stad. Met veel cultuur en vrij en er is alles. Ik voel me thuis hier."

Fervent non-drugs

"Daar sloot ik mijn speech in de Tweede Kamer mee af, omdat ze anders misschien zouden denken: daar staat weer iemand die vanuit zijn eigen gemakzucht spreekt. Ik stond daar omdat we met Spuiten & Slikken de 'Eén pil te veel maakt geen crimineel'-petitie hadden ­opgezet. 42.000 handtekeningen opgehaald en dan heb je een plenair debat en ik opende met een speech. Ik sloot af met: groetjes, Tim, fervent non-drugs­gebruiker. Dus weet dat ik hier sta vanuit principieel oogpunt, en niet voor mijn ­eigen hachje."

Floortje Dessing

"Zij maakt een heel ander reisprogramma, ja, ik zie echt de extremen. Ik ben net terug uit Nairobi. Daar is een vuilnisbelt, de grootste van Afrika, waar kinderen vuilnis eten en lijm snuiven. Dat zijn ­ervaringen die zo veel impact hebben. Afgelopen jaar heb ik in Mexico gestaan met corrupte politiemannen met wapens van El Chapo en een jongen van mijn leeftijd die in zijn hoofd geschoten was - aan mijn voeten. Tot aan bordelen en kinderprostituees die we bevrijd hebben in India."

"Ik vind het weleens moeilijk deelbaar. Kom ik hier terug en heb ik dingen gezien die echt heel erg zwaar zijn. Wat goed is, want we schieten het de wereld in en ­zeggen: kijk, dit is er. Ik huil niet zo veel, maar soms helpt het. Dan is een soort druk van je lichaam af. Daarbij, ik ben niet het slachtoffer, dat zijn de mensen daar, dus ik ga mezelf daar niet centraal in stellen."

Marli Huijer

"Even googelen. Denker des Vaderlands. Maar even, wie beslist of iemand Denker des Vaderlands wordt? Ik vind de titel Dichter des Vaderlands ook altijd zo loos. Des Vaderlands, wat is dat? Een soort verheven titel. En wat zit je dan te doen? En dan?"

Spuiten & Slikken Specials, elke dinsdag 22.10 uur, NPO3

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden