Column

Tijdens de lezing streelde ik hun ijdelheid

Mano Bouzamour. Beeld Het Parool

Afgelopen week heb ik, niet lachen, mijn eerste lezingen in het Duits gegeven. Op scholen en in het stadhuis in het Noord-Duitse Bergen heb ik de Duitsers getrakteerd op wat Amsterdamse wijsheid.

In de aanloop van de Frankfurter Buchmesse, de grootste boekenbeurs van de wereld die volgend jaar oktober zal plaatsvinden, is de belangstelling voor Nederlandse literatuur bij onze oosterburen aan het groeien. Nederland en Vlaanderen zijn dan gezamenlijk het themaland.

Mijn boek verschijnt in een Duitse vertaling gelijktijdig met de boekenbeurs. Ter promotie zal ik steden en scholen bezoeken. Dus ben ik mijn Duits flink aan het oefenen. Zo las ik de afgelopen weken weer eens de schitterende dichtbundels van Goethe.

Tijdens de lezing in het stadhuis met de burgemeester, de gemeenteraad en opgetrommelde pers streelde ik hun ijdelheid. Ik beloofde dat ik als ik volgend jaar terugkom, beter Duits zal spreken dan Angela Merkel - gejuich en geklap. Ik zei dat ik net zo wilde schrijven als Goethe - harder gejuich en geklap. Daarna citeerde ik nonchalant wat passages van de filosoof uit mijn hoofd - toen brak de tent af.

Ik stond op, nam een slokje water en stak mijn vinger op: 'Das Glatteis, ein Paradies für den Mann, der tanzen kann.' Toen de koude douche: 'Aber auf Niederländisch klingt es viel besser: 'Het gladde ijs, een paradijs voor de man die dansen kan'.'

De volgende ochtend bij het ontbijt sloeg ik de plaatselijke krant open. Er stond: 'Mano Bouzamour hat Fans in Bergen.'

Ik werd een beetje overmoedig en wilde een foto op Facebook plaatsen die ik daags daarvoor had gemaakt bij het Britse legerkamp dat sinds de Tweede Wereldoorlog in Bergen is gestationeerd is. Zittend op een tank met het kanon tussen m'n benen, met heldhaftige blik wijzend naar het oosten. Ondertitel: 'Het literaire offensief is begonnen. Met volle kracht richting Berlijn!' Maar m'n broer, die mee was, pakte snel m'n telefoon af en verwijderde de foto op tijd.

Via ellenlange mails en urenlange telefoongesprekken was de trip van tevoren grondig doorgenomen. Alles maar dan ook echt alles was tot in de puntjes geregeld. Van het vervoer tot de lezingen tot aan de slaapplekken.

We verbleven in het gastenverblijf van een statig landhuis op een uitgestrekt veld omkranst door naaldbomen. De wind blies de geur van dennen over het vers gemaaide grasveld de woonkamer met open keuken in. De eigenaresse oogde tamelijk streng maar was zeer vriendelijk. Ze kookte heerlijke gerechten voor ons. Malse hertenbiefstuk met tijm, ui, knoflook en rozemarijn, paddenstoelen overgoten met een sausje van rode wijn. Apfelstrudel met bolletjes vanille-ijs. Glühwein, bierkannen met König Pilsener en shotjes jonge jenever voor een gezondere lever. Man, ik begon dit jaar toetjelam aan de ramadan.


Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie achter te laten of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden