Plus Filmrecensie

Tiempo Compartido is stijlvolle vakantiehorror

Sebastián Hofmann neemt met Tiempo Compartido een uitgangspunt dat rijp is voor een ­sitcom, maar werkt het uit tot een uiterst stijlvolle horrorfilm.

Pedro (Luis Gerardo ­Méndez) raakt verloren in de wereld van zuurstoksentiment

'Het paradijs ligt binnen handbereik,' luidt de slogan van het tropische ­Vistamar ­Resort. Maar voor Pedro (Luis ­Gerardo Méndez) loopt dat ­anders wanneer hij denkt er een goedkope ­vakantie te kunnen boeken door zich in te schrijven voor een ­bijeenkomst over time-shares (deeltijdeigenaarschap).

Het enige wat hij binnen handbereik heeft zijn het hele gezin van de volkse Abel (Andrés ­Almeida) en hun spullen, want het vakantieresort is overboekt en de twee gezinnen moeten hun luxe ­appartement delen.

Abel en de zijnen accepteren vrolijk het pluspakket dat Vistamar als goedmakertje aanbiedt, en ook ­Pedro's vrouw Eva (Cassandra Ciangherotti) en zoontje hebben al snel vrede met de situatie. Maar de lichtelijk snobistische Pedro accepteert helemaal niks en hoe meer hij zich vastbijt in zijn verbolgenheid hoe harder de wereld die onvrede ­terugkaatst.

Voordat Pedro en Eva hun vakantieappartement bereiken, had regisseur Sebastián Hofmann in de korte ­proloog van Tiempo compartido al duidelijk gemaakt dat er iets niet ­helemaal snor zit in dit vakantieparadijs.

Afgevoerd
Of nou ja, niet echt duidelijk ­gemaakt - daar hebben Hofmann en coscenarist Julio Chavezmontes ­sowieso een broertje dood aan. Dat wreekt zich een beetje in het iets te vrijblijvende slot van zijn film. Maar tot die tijd weet Hofmann als geen ander een onbestemd gevoel van ­onbehagen neer te zetten.

Die proloog draait om resortmedewerker Andrès (Miguel Rodarte); zijn verhaal vormt de tweede lijn in Tiempo Compartido. Terwijl zijn vrouw Gloria (Montserrat Marañón) carrière maakt op de salesafdeling wordt de ooit zo veelbelovende Andrès langzaam maar zeker afgevoerd naar 'het riool van het hotel', zoals een collega de catacomben noemt.

Tiempo Compartido

Regie Sebastián Hofmann
Met Luis Gerardo Méndez, Miguel Rodarte, Cassandra Ciangherotti
Te zien in Eye, Ketelhuis, Rialto

In zijn eerste film Halley (2012), die in Nederland alleen op festivals te zien was, maakte Hofmann een surreëel drama van een horrorgegeven, door een zombie op te voeren die zich verzet tegen zijn dood-zijn. Met Tiempo Compartido maakt de regisseur een omgekeerde beweging: een uitgangspunt dat rijp is voor een ­sitcom wordt uitgewerkt als uiterst stijlvolle horrorfilm.

Surreëel
Niet dat er bloed vloeit, overigens. Althans, niet veel. De horror die Hofmann creëert is onderhuids, opgeroepen door de filmstijl. Dat zit in de zorgvuldige gekadreerde beelden van cameraman Matías Penachino en de strakke montage van Hofmann zelf.

Het zit in de dwangmatig opgewekte muziek van de Italiaanse componist Giorgio Giampà, even zenuwachtig als de nepglimlach van het hotelpersoneel. En het zit vooral in de surreëel uitgelichte wereld die de film schept, met interieuren vol ­nuffige pastelkleuren en een buitenwereld die baadt in megalomane neontinten.

Zowel Andrès als Pedro raken verloren in die wereld van zuurstoksentiment. Langzaam maar zeker raken ze ervan overtuigd dat het resort in hun gezinnen probeert te infiltreren, hun families wil afpakken. Misschien is dat zo. Of misschien zijn het juist hun eigen halsstarrige pogingen om alles onder controle te houden, die hen telkens in de problemen brengen. Maar dat zien deze mannen niet.

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de stadsgids-nieuwsbrief van Het Paroool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden