Review

Three monkeys ****

Regie: Nuri Bilge Ceylan
Met: Hatice Aslan, Ercan Kesal

De Chinese wijsgeer Confucius vond dat de mens niet moet luisteren en kijken naar het kwaad en erover moet zwijgen. Het aan de klassieke cinema herinnerende noodlotsdrama Three monkeys laat zien dat dat geen goed idee is.

Wie de filmgeschiedenis in twee woorden wil samenvatten kan volstaan met liefde en haat, want uiteindelijk draait elke film om deze gevoelens. In simpele films ligt tussen beide altijd een diepe kloof, maar in interessante films liggen ze net als in het echte leven dicht bij elkaar, gaan in elkaar over of zijn met elkaar verstrengeld.

Het broeierige Three monkeys van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan laat zien hoe verraad - en misschien nog meer het zwijgen erover - liefde in haat doet omslaan. Een politicus (Ercan Kesal) rijdt kort voor de verkiezingen 's avonds laat na een dodelijke aanrijding door, maar omdat mensen in een passerende auto zijn nummerbord hebben genoteerd, wordt hij getraceerd.

Om zijn kans om gekozen te worden niet te torpederen, belt de politicus zijn chauffeur (Yavuz Bingol) uit bed en haalt hem over om tegen een flinke vergoeding de schuld op zich te nemen. De man, die getrouwd is en een opgroeiende zoon (Rifat Sungar) heeft, wordt veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. Dat zijn vrouw (Hatice Aslan) niet passief op hem wacht en zijn zoon verzeild raakt in louche zaakjes, blijft voor hem in de gevangenis verborgen. Als de chauffeur vrijkomt - niet toevallig na negen maanden: hij denkt een nieuw leven te beginnen - komt hij achter de pijnlijke waarheid. Het blijft niet zonder gevolgen in het noodlotsdrama.

Three monkeys heeft de vorm van een melodrama en een thriller, maar filmmaker Nuri Bilge Ceylan gebruikt deze genres om de menselijke psyche te doorgronden. Zoals eerder in Uzak en Iklimler portretteert hij in Three monkeys de mens als een egoïstisch, van anderen vervreemd wezen, dat niet in staat is tot belangeloze liefde. Wel goed is de mens in het plegen van verraad aan geliefden en het niet willen zien van zaken die niet deugen. Het is niet deze weinig opzienbarende visie die Three monkeys tot een imponerend drama maakt, maar de schitterende dramatische stijl.

De lange takes, de uitgevlakte kleuren, de sterke geluidsband en de extreme close ups zorgen voor een intens drama, dat doet denken aan de klassieke Europese cinema. De film heeft de broeierigheid van Visconti's verfilming van The postman always rings twice, de eenzaamheid van Antonioni's werk en bij vlagen de visuele pracht van Tarkowski's films. Het is tegelijk de enige kritiek op de film: Three monkeys is prachtige klassieke, maar geen vernieuwende cinema. (JOS VAN DER BURG)

www.3monkeysmovie.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden