PlusConcertrecensie

Thom Yorke in Carré pakt vaak opwindend uit

Thom Yorke 'Live in Carré' was toch niet de aangekondigde live dj-set. De zanger van Radiohead bracht een bonte dwarsdoorsnede van voornamelijk zijn solowerk ten gehore.

Beeld Paul Bergen

Laten we wel wezen: weinig muzikale posities zijn zo benijdenswaardig als die van Thom Yorke.

De man is schatrijk geworden zonder muzikale concessies te doen, en leidde zijn band Radiohead als een soort rattenvanger van Hamelen van weinig opmerkelijk gitaarbandje naar iets dat inmiddels bijna een genre op zichzelf is.

Experiment is bij Radiohead even belangrijk als pop, maar Yorke & co. voeren dat uit op een manier die even uniek is als uitzonderlijk succesvol.

Muzikale urgentie
In die zin stemt Radiohead hoopvol over de toekomst: blijkbaar is er toch nog ruimte voor muzikaal avontuur in een wereld die, op velerlei fronten, steeds platter lijkt te worden.

Radiohead slokt veel van Yorkes tijd op en de resultaten zijn ernaar: hun laatste album A Moon Shaped Pool (2016), is een melancholieke, af en toe adembenemende tour de force waarbij je je weer afvraagt hoe ze dat kwaliteitsniveau toch steeds zo duizelingwekkend hoog weten te houden.

Dat het voor Yorke niet ophoudt bij Radiohead alleen, zegt iets voor zijn gevoel voor muzikale urgentie: hij richtte daarnaast de band Atoms for Peace op, stort zich samen met vriend en producer Nigel Godrich in dj-sets, en bracht twee fascinerende soloalbums waar de minimalistische elektronica borrelt en bruist van het gevoel.

Vrijheid
In dat laatste geval permitteert Yorke zich een zeker soort vrijheid die hij zich in Radiohead niet lijkt toe te staan: wat hij solo doet, lijkt meer te gaan over muzikale losheid dan om het fabriceren van tijdloze klassiekers, en dat siert hem.

Al kost zelfs dat hem moeite: zijn eerste solo­album The Eraser (2006) is ingetogen en meesterlijk; opvolger Tomorrow's Modern Boxes (2014) een heel stuk minder.

pop
Thom Yorke
Gehoord 4/6, Carré

Bij de belofte 'Live in Carré' vraag je je af wat je precies kunt verwachten. Wat aanvankelijk is aangekondigd als een live dj-set blijkt dat niet te zijn: Yorke brengt een bonte dwarsdoorsnede van voornamelijk zijn solowerk ten gehore, en laat Radiohead daarbij wijselijk links liggen.

Dat pakt vaak opwindend uit, zolang hij maar zijn beste nummers kiest. De onweerstaanbare, funky treurnis van een parel als Black Swan doet de nekharen rijzen, zeker omdat het live tien keer meer overdondert dan het origineel. Datzelfde geldt voor het spannende Cymbal Rush, dat naar grotere hoogten wordt getild door een tornado aan percussie.

Meesterschap
Maar juist door die vrijheid die Yorke zich permitteert in zijn solowerk slaan sommige nummers juist dood als een pier. Een lied als Nose Grows Some is zwak en stuurloos, net als nieuwe nummers als Two Feet Off the Ground en The Axe, die werkelijk niets nieuws toevoegen aan Yorkes spannende oeuvre.

Pas wanneer The Clock onverwacht pompend de zaal door galmt, je overspoeld wordt door het briljante Default (van zijn band Atoms for Peace) en het geheel wordt afgesloten met een ontroerende versie van het afgewezen Bondnummer Spectre weet je weer waarom je hier bent: om te kijken naar een man die een zeker soort meesterschap in zich meedraagt.

En die nog veel meer meesterschap met de wereld heeft te delen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden