Plus Generatie 020

Theresa Man (63): 'Vroeger ging ik met de auto naar de Zeedijk'

Elke generatie ervaart de veranderende stad op haar manier. Theresa Man (63) groeide op in Hongkong, woont in Buitenveldert en werkt al meer dan 40 jaar bij het reisbureau van haar man in Chinatown.

Chinees is de enige taal die Theresa Man nodig heeft Beeld Sanne Zurné

Ze heeft een vrolijke en uitbundige lach. Die klinkt in het kleine, tijdelijke kantoor van Holaan Travel in de Binnen Bantammerstraat als ze vertelt dat haar 38-jarige zoon nog thuis woont.

De lach klinkt ook als ze tot de conclusie komt dat het deels luiheid is dat ze al ruim 40 jaar in Nederland woont, maar de taal nog steeds niet spreekt.

En haar lach vult de ruimte als ze vertelt hoe ze haar man leerde kennen. "Mijn moeder wist een jongen in Nederland van wie ze vond dat ik hem moest ontmoeten. Ik zei: waarom? Ik ben niet moeilijk verkoopbaar, dat regel ik zelf wel."

Ze gooit haar handen en hoofd naar achter en schatert het uit in het kleine reisbureau, dat is ingericht met banieren met Chinese karakters, nepzonnebloemen, zeil op de vloer én de bureaus, tl-balken aan het plafond.

Toch stemde ze, pragmatisch als ze is, in met het voorstel van haar moeder. "Ik dacht ook: het is geen slecht idee om eens iemand te ontmoeten."

Het was 1974, ze was begin twintig en woonde met haar hele familie in Londen. Daar was ze op 15-jarige leeftijd met het hele gezin naartoe verhuisd vanuit Hongkong, omdat haar vader daar in een restaurant kon werken.

Heel klein beetje onaardiger
Ze ontmoette haar toekomstige man in september, in oktober zag ze hem weer en besloten ze te settelen. In juni volgde de bruiloft.

Zo kwam ze terecht in Nederland - de eerste 6 jaar in Capelle aan den IJssel, daarna in Buitenveldert - en werd ze via haar man onderdeel van de familie Man. Een wijdverspreide achternaam onder Hongkongers, waarvan er in de vorige eeuw veel naar Engeland en Nederland zijn geëmigreerd. Haar man is voorzitter van een stichting die de Nederlandse tak, bestaande uit zeker 2500 familieleden, bij elkaar probeert te houden.

Met behulp van donaties kochten ze in 2000 een pand in de Binnen Bantammerstraat. Met de inkomsten van de verhuur worden evenementen voor de familie georganiseerd. Ook Holaan Travel vindt daar nu tijdelijk onderdak, nu het pand op de Geldersekade van waaruit Theresa Man al 40 jaar vliegtickets reserveert, wordt gerenoveerd.

60

Hoe ervaren Amsterdammers de veranderende stad? Tien stadsbewoners van verschillende generaties delen hun verhaal.

Ze heeft de stad langzaam drukker zien worden: vroeger ging ze elke dag met de auto, nu pakt ze metro 51 en zou ze door de drukte niet graag meer in het centrum rijden.

Ze vindt Amsterdam een beetje, een heel klein beetje, onaardiger geworden. "Iedereen lijkt meer gehaast. Als het even langzaam gaat, wordt er nu sneller getoeterd. Voor mij een teken dat de stad iets minder vriendelijk is dan voorheen."

Dat in de Zeedijk in de jaren tachtig de junks nog heersten en de buurt nu veel netter is, doet daar niets aan af. "Daar hadden we destijds nooit problemen mee. Zij gingen hun gang, ik ging mijn gang."

Doordeweeks werkt ze in het reisbureau. Op zaterdag speelt ze mahjong met vriendinnen in een buurtcentrum. Op zondag gaat ze vaak naar de boeddhistische He Hua tempel op de Zeedijk. Ze is dus eigenlijk elke dag in Chinatown; Chinees is de enige taal die ze nodig heeft. En anders kan ze terugvallen op het Engels, dat ze in haar jaren in Londen vloeiend heeft leren spreken - ze heeft dus nooit echt de noodzaak gezien om Nederlands te leren.

Alles gaat nu online
Ze kijkt uit naar haar pensioen, over een paar jaar. "Gewoon, gepensioneerd zijn. Relaxen. Nietsdoen." De dagen in het reisbureau gaan soms traag, de zaken gaan steeds minder goed. "Vroeger waren de meeste Chinezen van ons afhankelijk. Nu gaat alles online en regelt de jongere generatie de reizen voor hun ouders. Toen het e-ticket kwam zei mijn man al: uiteindelijk zal onze zaak stoppen."

Misschien wil ze straks de helft van het jaar in Hongkong doorbrengen, waar haar moeder nog woont. Ze komt er nog regelmatig, maar voelt zich geen Hongkonger meer. Een echte Amsterdammer trouwens ook niet. "Ze zeggen altijd: overal is je huis. Maar dat is niet zo. Ik heb 15 jaar in Hongkong gewoond, maar hoor ik daar nog? Niet echt. En die 6 jaar in Londen, maakt me dat een Brit? Nee. En dan woon ik hier meer dan 40 jaar, maar ik spreek de taal niet. Ik vind het allemaal maar ingewikkeld. Dus ik zeg: ik ben ik, ik ben mezelf."

De lach die volgt is waarschijnlijk in de hele Binnen Bantammerstraat te horen.

Lees ook deel 1: Truus Langelaan-van Eeghen (108) wilde geen mevrouwtje uit Zuid worden

En deel 2: Mimi Verbrugge (93): 'Mensen bekommeren zich minder om elkaar'

En deel 3: Leny van Engelen (81) en Ank Meijer (80): 'Je went er aan dat fietsen worden gejat'


En deel 4: Frank Mansro (69) wilde 8 maanden blijven, maar het werd een leven lang

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden